Ga naar inhoud
Strawberry Orange Banana Lime Leaf Slate Sky Blueberry Grape Watermelon Chocolate Marble
Strawberry Orange Banana Lime Leaf Slate Sky Blueberry Grape Watermelon Chocolate Marble
Diogenes

Anime Besprekingsdraad (Ook Voor Sceptici)

Recommended Posts

Na een gesprek een paar weken terug met Olsimar kreeg ik een idee voor een nieuwe draad. We hadden het kort even over anime en Olsimars begrijpelijke twijfel om eraan te beginnen. En dit is iets wat ik meer hoor. Mensen die ergens wel geintresseerd zijn maar niet weten waar te beginnen. Iets waar ik goed in kan komen. Tenslotte zijn de meesten als niet allen van jullie allang volwassen en om op je 40e nog te beginnen aan anime is nu éénmaal een stuk lastiger dan als je, zoals ik, in de twintig bent. Wat bovendien ook niet meehelpt is dat, in tegenstelling tot wat animefreaks graag beweren, de meeste anime gericht is op tieners. Echter dat wil niet zeggen dat er niet ook her en der series en films zijn die juist geschikt zijn voor volwassenen. Dit kan anime zijn dat puur gericht is op volwassenen (want ja die bestaan) maar dit kan ook anime zijn dat het lukt een breder publiek te bereiken dan enkel tieners. Het is mijn bedoeling om in deze draad met enige regelmaat anime te bespreken en ze dan niet enkel te toetsen op hun kwaliteiten maar ook in hoeverre ze geschikt zijn voor de gemiddelde reper en hopelijk zo een paar repers over de grens te trekken. Mocht je al een animeliefhbber zijn dan is deze draad mogelijk nog steeds de moeite waard om te volgen want hoewel ik wil beginnen met de meer bekende series heb ik persoonlijk een voorkeur voor de meer obscure series dus het zou kunnen dat je nog op deze manier een nieuwe serie ontdekt.

 

Om dit geheel wel even in een kader te plaatsen. Ik ben geen groot anime kenner. Ik kijk nu ongeveer sinds iets meer dan een jaar geregeld anime maar lang niet in zo'n hoog tempo als dat ik manga lees. Deze draad moet dan ook onder geen beding gezien worden als "the ultimate guide to anime" Het internet staat vol met anime besprekingen en de meeste door mensen die er veel meer in thuis zijn dan ik. Waarom ik toch besloten heb dit te proberen is omdat jullie mij en mijn smaak kennen waardoor mogelijk een aanrader van mij eerder zal leiden tot het bekijken van een serie dan als het van een volslagen vreemde komt.

 

Eveneens wil ik duidelijk stellen dat dit niet mijn persoonlijke draad is. Ik doe even het introductiepraatje hier omdat ik de draad opstart maar iedereen die hier anime wil bespreken is meer dan welkom. Gezien mijn voorkeur voor meer obscure series blijft er waarschijnlijk nog wel genoeg over voor mij om te bespreken en zo niet dan heb ik meer tijd voor mijn manga besprekingen want die blijven uiteraard ook gewoon doorgaan.

 

Hopelijk is dit iets dat aanslaat en hebben jullie hier iets aan.

 

Aan de mods: Ik besef dat anime niet exact binnen hetzelfde format past als manga maar omdat het er toch nauw mee verbonden is vond ik deze draad beter passen in het manga forum dan de chocolate bar. Wees vrij m ter verplaatsen als het toch ongepast is.

Deel dit bericht


Link naar bericht

En laten we meteen beginnen met een heuse klassieker:

 

COWBOY BEBOP

 

cowboy-bebop-anime-review.jpg

 

Type: tv serie

Genre: Sci Fi, Actie, Comedy, Neo-Noir

Jaar van oorspronkelijke uitzending: 1998-1999

Aantal afleveringen: 26

Speelduur per aflevering: 24 minuten

 

Vraag de gemiddelde anime liefhebber wat de beste anime serie is en het antwoord zal negen van de tien keer zijn: Cowboy Bebop. Deze 1998 anime serie geregisseerd door Shinichiro Watanabe en geproduceerd door de inmiddels ter ziele gegane studio Sunrise zorgde voor een ware revolutie in de anime en staat nog steeds als een schoolvoorbeeld van anime zoals anime moet zijn. Volgens velen een meesterwerk, Cowboy Bebop is een serie die vrijwel universeel geliefd is. Bovendien diende de serie als inspiratie voor velen westerse filmmakers. Van Firefly tot Looper, Cowboy Bebop is niet meer weg te denken uit pop culture en blift één van de meest besproken en bekende anime series. Hoog tijd dus deze serie eens onder de loep te nemen.

 

De serie:

 

Cowboy Bebop is een space opera over een stel premiejagers in de verre toekomst die het heelal doorkruisen in hun schip de Bebop. In die capaciteit maken ze jacht op allerhande criminelen maar zullen ze uiteindelijk ook hun eigen innerlijke demonen moeten proberen te verslaan.

 

Het eerste wat opvalt aan Cowboy Bebop (behalve de geweldige intro maar daar meer over later) is het kleurenschema en hoe dat juist eigenlijk niet opvalt. Waar veel anime uit de jaren 90 nog vaak felle kleuren toepasten in hun visuals is het kleurenpalet van Cowboy Bebop juist bijzonder gedempt. Het interieur van het ruimteschip is niet één en al knipperende lichtjes. Nee het is een oude roestbak en zo ziet het er ook uit. Ook het oppervlak van de verscheidene planeten en asteroides die de personages regelmatig bezoeken hebben vaak meer weg van een dorre woestijn dan een futuristisch ogende planeet recht uit een jaren 60 sci fi film.

 

En dit gevoel voor realiteit valt ook terug te zien in de daadwerkelijke animatie van de serie. Als er iets is waar mensen, zeker mensen die niet heel bekend zijn met anime, meteen aan denken bij het woord anime is het hyperactieve beeldvoering gecombineerd met overgestyleerde bewegingen. Nu is dit eigenlijk vooral een kenmerk van het long running shonen subgenre maar over het algemeen was dit soort animatie vrij normaal in de jaren 90. Cowboy Bebop echter: niet het geval. De beeldvoering is kalm en navolgbaar en de bewegingen van zowel voertuigen als personen zijn volledig realistisch. Actie is niet overgestyleerd. Een vuurgevecht betekent een aantal mensen die op elkaar schieten (met normale vuurwapens geen laseronzin) met bloederig en vaak dodelijk gevolg en als twee personages met elkaar op de vuist gaan, gaan ze ook echt met elkaar op de vuist en vliegen ze niet door de lucht al vreemde uitroepen naar elkaar toewerpend terwijl hun kapsel compleet naar de maan gaat. Cowboy Bebop brengt een realistische kijk op het avonturengenre.

 

Het plot van Cowboy Bebop is vrij simpel: Spike Spiegel en Jet Black zijn twee premiejagers die altijd te weinig geld hebben en het helaal doorkruisen op zoek naar premies. Zodoende komen ze een aantal interessante personen tegen die in sommige gevallen vanaf dan meegaan op premiejacht. De opzet is heel basaal. Vrijwel iedere aflevering is een losstaand verhaal waarin Spike en Jet op jacht gaan naar de schurk du jour in de hoop de premie te kunnen opstrijken. Een nogal ijdele hoop wordt al na een aantal afleveringen duidelijk. Hoewel een premisse als deze er makkelijk voor had kunnen zorgen dat Cowboy Bebop een komische kinderserie werd is het regisseur Shinichiro Watanabe's visie en vaste hand die het daarvan behoed. De door serie is namelijk doordrenkt met een zeker gevoel van melancholie. Wat niet verbazingwekkend is want naast een luchtig ruimte avontuur is Cowboy Bebop één van de beste voorbeelden van goede Neo Noir. Een genre dat grotendeels geintroduceerd werdt door schrijver Philip K Dick en gepopulariseert werdt door de 1982 sci fi film Blade Runner. De hoofdpersonages in Cowboy Bebop zijn geen typische helden. Sterker nog het is sowieso moeilijk ze überhaubt te omschrijven als helden. Ieder van hen heeft een verleden wat gevuld is met leed en geweld en zij proberen te verwerken door middel van vaak zelfdestructieve methoden. De misdadigers die zij opsporen zijn vaak ook geen stereotype schurken. De meeste zaken zijn voor minstens één van de personages persoonlijk of veroorzaken op een andere manier heftige gevoelens bij hen. Bij de meeste zaken moeten de personages emotioneel worstelen met zichzelf om hun taak te kunnen volbrengen. Maar dit wordt nooit overdreven in beeld gebracht en uiteindelijk is het nooit iets dat een sigaret en een paar glazen whiskey niet kunnen verhelpen. Althans zo lijkt het. Cowboy Bebop is ook geen serie waar het goede altijd wint. Rechtvaardige mensen sterven een gewelddadige dood en misdadigers komen er regelmatig weg met hun daden. Het is geen serie waar de hoofdpersonages een hecht team vormen en na een high five erop uit trekken de wereld te redden. Cowboy Bebop is de serie waarin de hoofdpersonages stilzwijgend aan de bar zitten en hun ellendige leven overdenken alvorens weer aan het werk te gaan want wat moet je anders?

 

Als dit Cowboy Bebop doet overkomen als een genadeloos deprimerende serie, wel dat is het niet. Integendeel zelfs. Hoewel de serie geen tekort heeft aan deprimerende scenes, zeker in de latere afleveringen, zijn er ook altijd wel momenten van humor en avontuur te vinden. De serie helt nooit duidelijk over naar het één of het ander en bovendien sluit het verbazingwekkend goed op elkaar aan.

 

Het daadwerkelijke schrijfwerk van de serie verschilt per aflevering. De meeste afleveringen zijn goed en vermakelijk. Het soort waarbij je gewoon achterover kunt zitten en het al glimlachend over je heen kan laten komen. Echter eens in de zoveel tijd zit er een aflevering tussen die je compleet ondersteboven doet staan met hoe goed hij wel niet is. Deze afleveringen zijn vaak niet alleen onverwachts diepzinnig maar ook nog eens zeer sfeervol en vol memorabele scenes. Niet overtuigd? Kijk aflevering 6: "Sympathy for the Devil" en kijk hem tot het eind. Je zult zien wat ik bedoel.

 

Er zijn vier hoofdpersonages in Cowboy Bebop. (eigenlijk vijf maar het enige wat ik over de vijfde kan zeggen is dat ie af en toe woef zegt) De eerste is Spike Spiegel. Spike is een voormalig gangster die om mysterieuze redenen zijn leven gebeterd heeft en nu op een eerlijk manier zijn geld verdient. Van alle personages heeft Spike verreweg het meest liederlijke verleden en met name zijn verhaal vormt een rode draad door de serie wat uiteindelijk leidt tot een zeer emotionele finale. Spike is met zijn charismatische houding, zijn droge humor en zijn oosterse vechttechnieken makkelijk één van de coolste anime protagonisten.Maar hij is niet perfect. Onder zijn luchtige carefree facade verschuilt hij een innerlijk dat net zo geschaad is als dat van zijn medespelers. Bovendien is hij roekeloos, arrogant en geeft niet echt veel om gerechtigheid tenzij het hem geld oplevert. Zijn partner Jet Black is dan van een heel andere aard. Een voormalige smeris die op een dag zijn arm verloor in een zaak die hem nog steeds emotioneel kwelt. Jet is nuchter van aard en vaak degene die Spike stopt van zich volop het gevaar in te storten. Tegelijkertijd is Jet niet het type om zichzelf in gevaar te brengen. Hij is naar eigen zeggen niet verantwoordelijk voor het lot van zijn partner of wie dan ook. Jet is een joviale en sympathieke brombeer en net als Spike geeft ook Jet niet vaak toe aan zijn gevoelens maar in sommige gevallen dwingt de zaak hem ertoe. Dan hebben we nog Faye Valentine, mijn favoriete personage. Faye is niet direct het meest morele personage in de serie. Prima tevreden met het verrichten van wat meer illegaal werk te verrichten als ze er haar gokverslaving mee kan onderhouden. Faye wordt ook niet dwars gezeten door scrupules, tot meerdere malen prima bereid onschuldige burgers aan hun lot over te laten waar zelfs Spike en Jet last krijgen van schuldgevoel. Echter zoals iedereen in de serie heeft ook Faye een naar verleden en naarmate we meer over haar te weten komen wordt haar gedrag begrijpelijker. Bovendien is het haar arrogante houding en sarcastische opmerkingen die ervoor zorgen dat ze altijd leuk is om naar te kijken. (en natuurlijk helpt haar sexy uiterlijk ook mee) Oh en ze is ook nog een begenadigd schutter die prima haar mannetje kan staan in een gevecht. Het laatste hoofdpersonage is Edward Wong Hau Pepelu Tivruski IV (en nee dat verzin ik niet ter plekke) Edward is een tienermeisje (ja Edward is een meisje) die zowel geniaal als ongelooflijk stupide is. Waar in veel series de aanwezigheid van een kind meteen de hele serie verpest zou hebben is dit in Cowboy Bebop niet het geval. Veel series achten het strikt noodzakelijk dat het kind ook een belangrijke krijgt in het verhaal wat er meestal op neer komt dat het kind ook mee moet doen met de actie en daarbij de volwassenen enkel voor de voeten loopt. (denk aan Claymore) Edward daarentegen neemt zelden deel aan de actie en is het grootste gedeelte van de tijd voornamelijk op de achtergrond maar altijd op tijd om met een bizarre actie of een droge opmerking de toon wat te verlichten. (mijn favoriet is "the computer's kaput and we're drifting towards certain oblivion")

 

Het artwork van de serie is goed. Niet overdonderend mooi maar noch is het onprettig om naar te kijken. De personages zijn relatief realistisch vorm gegeven en de achtergronden zijn vaak erg gedetailleerd. Bovendien maakt de serie zeer goed gebruik van licht en schaduw. Iets wat een andere serie later dat jaar zou perfectioneren. Hoewel het visueel gezien vergeleken bij latere animatie niet echt bovengemiddeld is, is Cowboy Bebop voor zijn tijd zeer goed gedaan. Alles ademt een zeker realisme uit wat nog zeer ongewoon was voor anime in de jaren 90. Bovendien zorgt de bijzonder vloeiende animatie ervoor dat het artwork ook daadwerkelijk tot zijn recht komt en je niet ervan afgeleid wordt door haperende animatie.

 

De soundtrack van Yoko Kanno is in één woord fantastisch! De soundtrack bestaat vrijwel volledig uit blues en jazz nummers. Soms kalm en melancholisch en dan weer heerlijk swingend en oppeppend, de muziek in Cowboy Bebop sluit altijd perfect aan op de scene waar het overheen speelt en in sommige gevallen verheft het, het zelfs. Menig ander zou bij een achtervolgingsscene een denderende actietune componeren. Yoko Kanno echter besluit er een melancholisch bluesnummer overheen te doen spelen om de emotionele worsteling van de achtervolgende partij te symboliseren. Het verheft een simpele achtervolgingsscene tot een daadwerkelijk emotioneel moment. Bovendien weet Yoko Kanno ook als geen ander wanneer een scene helemaal geen muziek nodig heeft waardoor grote delen van de serie zich afspelen in volmaakte stilte. Iets wat nog steeds vrij zeldzaam is voor anime maar al helemaal in een tijd waarbij veel series nog een "toepasselijk" deuntje hadden spelen over iedere scene. En tot slot de opening en end credits theme. De opening credits theme van Cowboy Bebop "Tank" is mogelijk wel één van de meest bekende en veelgeprezen opening themes ter wereld. En terecht want de opening credits theme van Cowboy Bebop is briljant! Niet alleen sluit het perfect aan op de serie die het introduceert, iets wat helaas nog steeds zeldzaam is voor anime. Het is ook nog eens een heerlijk jazz nummer dat zeer knap in elkaar steekt. De end credits theme "The Real Folk Blues" daarentegen is het enige zwaktebod in een anderzijds perfecte soundtrack. Het is op zich geen slecht nummer maar het combineert blues met jpop en het resultaat werkt niet voor mij. Ik raad aan de end credit sequence een paar keer te bekijken vooral vanwege het feit dat het visueel nogal knap gedaan is en het daarna over te slaan want de end credits song doet de serie geen eer aan.

 

 

Geschikt voor volwassenen? Het was Shinichiro Watanabe's doel om een serie te maken die een breder publiek aanspreekt dan enkel tiener en naar mijn mening is hij daar wonderwel in geslaagd. Cowboy Bebop is ook zeker geschikt voor tieners vanwege haar luchtige toon en vele actie scenes maar het is het eeuwig aanwezige licht melancholische gevoel evenals de genuanceerde personages en de onverwachtse diepgang van de serie die Cowboy Bebop maken tot een serie die juist ook door volwassenen genoten kan worden.

 

Aanrader? Hoewel ik de serie niet zo op handen draag als sommige andere anime liefhebbers valt de kwaliteit  niet te ontkennen en het is een combinatie van sterk schrijfwerk, mooie visuals en een ongelooflijk goede soundtrack die Cowboy Bebop maken tot een sterke serie die absoluut zijn plaats verdiend in de anime hall of fame. Echter hoewel er soms afleveringen zijn die je werkelijk achterover blazen is Cowboy Bebop voornamelijk een serie die vermakelijk is en het liet mij niet zo ondersteboven achter als sommige andere series. Dus is Cowboy Bebop een meesterwerk? Nee. Is het een aanrader? You betcha!

 

***1/2

 

 

Cowboy-Bebop-spike-spiegel-32089260-1217Doodle%20Legs%20Ed.jpgJet_Head.jpg85351.jpg48186-cowboy-bebop-wallpaper-cowboy-bebo

 

Cowboy Bebop is volledig verkrijgbaar op DVD en Blu-Ray. Omdat ik helaas niet in het bezit ben van een blu-ray speler ben ik voor de DVD gegaan. Mocht je geintresseerd zijn de serie en wil je hem op DVD willen aanschaffen dan raad ik met klem aan deze box set te kopen want hij is geweldig! Ten eerste is het een kartonnen doos en niet zo'n standaard plastic ding. De cover is sfeervol en toepasselijk en de rug oogt goed in de kast. Binnenin bevind zich een uitvouwdoos die heel origineel is vormgegeven als een VHS band. Bovendien bevind zich binnenin eveneens een mapje met daarin op fotopapier gedrukte zwart/wit stills uit de anime zelf. Een kleinigheidje misschien maar één die ik zeer waardeer. De afleveringen zijn verspreid over zes discs die allen een eigen vakje hebben in de doos en er door een slim systeem er makkelijk in en uit te halen zijn zonder ze te beschadigen. Iedere disc bevat vier of vijf afleveringen maar verder ook een overdaad aan extra's. Audio commentaar van zowel de Japanse als Amerikaanse crew, originele trailers, shorts en nog veel meer. De DVDs hebben allen een Engelstalige en Japanse dub met Engelse ondertiteling. Ik ben persoonlijk iemand die gelooft dat je altijd voor het origineel moet gaan en bovendien werkt anime vaak niet in het Engels door het heel erg Japanse karakter. Echter ook hierin is Cowboy Bebop de uitzondering want om deze serie niet in het Japans te kijken is simpelweg schandalig. Het is niet eens dat de Japanse dub zo slecht is. Ik zou het zelfs goed noemen. Maar de Engelse Dub is zoveel beter! De acteurs weten veel meer emotie te leggen in hun performance zonder te overacten en juist het neo-noir element komt veel beter naar voren in het Engels. Bovendien zijn de meeste personages in de serie ook van Amerikaanse of Europese origine dus het is volkomen logisch dat ze Engels spreken. Al met al is dit één van de mooiste box sets die ik bezit. Het enige wat er op aan te merken heb is het formaat want de box-set is net iets lager dan al mijn andere box sets en dat oogt niet heel goed als ik m naast de anderen zet. Maar dit is een klein minpuntje dat in het geheel niet opweegt tegen de rest en ik raad zeker aan deze box set te kopen want hij is iedere cent waard.

 

Voor mijn volgende bespreking zal ik één van mijn favoriete series bespreken. Een serie die zowel op artistiek als intellectueel niveau zijn gelijke niet kent: Serial Experiments: Lain.

post-127-0-80087700-1410743081_thumb.jpg

Deel dit bericht


Link naar bericht
Gast Bilal

Love Anime! Sterker nog, anime heeft mij de liefde voor manga en alle andere strips doen hervinden. Ik zal niet zo uitgebreid (kunnen) schrijven over een anime maar ik zal zeker regelmatig favoriete anime bespreken. Ben blij met een topic over anime en het kan in mijn ogen niet los worden gezien van manga.

Deel dit bericht


Link naar bericht

Love Anime! Sterker nog, anime heeft mij de liefde voor manga en alle andere strips doen hervinden. Ik zal niet zo uitgebreid (kunnen) schrijven over een anime maar ik zal zeker regelmatig favoriete anime bespreken. Ben blij met een topic over anime en het kan in mijn ogen niet los worden gezien van manga.

 

Ik had al zo'n vermoeden dat jij deze draad wel zou kunnen waarderen. Wist alleen niet of je nog hier rondhing want ik zie je eigenlijk nooit meer. (zal wel zelf op de verkeerde plekken rondhangen)

 

En superleuk dat je ook enkele series en films wil bespreken. Het feit dat je bondiger bent dan ik is alleen maar goed. Ik heb een vrij analytische geest en wil ook ieder aspect bespreken. En hoewel mijn besprekingen daardoor wel een goed beeld geven van de tvserie of stripreeks maakt het, het ook nogal droge kost om te lezen wat uiteindelijk wel af doet aan het leesplezier. Dus het is alleen maar fijn om wat variatie te hebben in de besprekingen. En misschien leer ik nog een paar goeie nieuwe series en films kennen.

 

Anime is naar mijn mening ook zeker verbonden met manga maar toch ook weer niet. Er zijn veel manga die geadapteerd worden in live-action films en series en er is veel anime dat niet gebaseerd is op een manga dus het is zowel verbonden als toch ook weer zijn eigen medium. Althans zo zie ik het.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Gast Natte aap

cowboy bebop vond ik best wel goed. In het begin was het wat zoeken maar na een paar afleveringen kwam de vaart er in en kon ik het wel appreciëren. Soms nét iets te veel humor om goed te blijven maar met je drie-en-een-halve ster kan ik leven.

Deel dit bericht


Link naar bericht

Woord vooraf:

Iedereen heeft wel één of meerdere series die hem of haar zeer na aan het hart liggen. Series die om welke reden dan ook puur in termen van emotionele verbintenis ertussen uit springen. Voor mij is Serial Experiments: Lain zo'n serie. Ik kan niet de eerste noten van de opening theme horen of ik krijg kippenvel en as iemand erover begint wil ik mij onmiddelijk in het gesprek mengen. Lain was één van de allereerste anime series die ik zeg toen ik nog maar net begonnen was met het ontdekken van de wondere wereld van de anime en heeft bijgevolg ook door omstandigheden een enorm diepe indruk op mij achter gelaten. Maar het is niet enkel door toeval dat deze serie zo'n favoriet van mij is geworden. Het is namelijk ook een daadwerkelijk goede serie. Eén van de weinige puur cerebrale en artistieke series, Lain is een serie zoals er maar heel weinig bestaan. In deze bespreking zal ik proberen mijn eigen gevoelens opzij te zetten en Lain te beoordelen naar haar werkelijke kwaliteiten.

 

SERIAL EXPERIMENTS: LAIN

 

Serial-Experiments-Lain_7.jpg

 

Type: Tv-serie

Genre: Avant Garde, Filosofisch, Psychologisch, Sci Fi

Jaar van oorspronkelijke uitzending: 1998

Aantal afleveringen: 13

Speelduur per aflevering: 23 min

 

Deze serie kwam uit in hetzelfde jaar als Cowboy Bebop: 1998. En hoewel minder bekend veroorzaakte het destijds meer nog dan Cowboy Bebop een culturele shock in bepaalde kringen. Serial Experiments: Lain is een hoog intelligente en visueel verbluffende avant garde anime. En hoewel niet de eerste in het genre was het de eerste serie die enige bekendheid verwierf. Niet langer kon anime afgeschreven worden als cartoon voor hormonale pubers en zelfs in intellectuele kringen moest men toegeven dat anime een medium was wat in staat was tot het maken van verheffende kunst.

 

De basispremisse van de serie is als volgt: Lain is een verlegen en introvert tienermeisje in de vroege jaren van de middelbare school. Op een dag pleegt één van haar klasgenoten zelfmoord. Vervolgens neemt even later diezelfde klasgenoot contact op met Lain haar klas via "The Wired" een fictieve versie van het internet. Zo contacteerd ze onder andere Lain en legt aan haar uit dat zij het stoffelijke vlak overschreden is en getranscendeert is tot een hoger wezen dat contact kan maken met onze wereld via The Wired.

 

Naast een uitermate complex plot dat de tempeliers verbind met het Roswell incident, biogenetische experimenten uit de jaren zestig en kunstmatige intelligentie gaat scenarist Chiaki J Konaka ook in op een aantal filosofische en psychologische thema's. Het centrale thema van de serie is complete interconnectiviteit en hoe we allen verbond en tegelijkertijd ook weer verschrikkelijk éénzaam. Maar er komen meer thema's aan bod zoals het besef van realiteit en zelfs het concept van God of een God. Daarnaast gaat het ook in op een aantal psychologische thema's want hoe verder de serie vordert hoe dieper we in Lain's hoofd kruipen en hoe meer de serie zich afspeelt in haar fantasie en hoe minder in de werkelijkheid. Voor zover de serie een duidelijk idee geeft van wat werkelijkheid is uiteraard.

 

Eén van de aspecten dat Serial Experiments: Lain zo bijzonder maakt is de opbouw van de serie. In tegenstelling tot ehm...iedere andere serie ooit gemaakt, bestaat Lain slechts voor 50% uit doorlopend verhaal. De andere 50% van de serie bestaat uit montages die onze wereld en haar geschiedenis tonen en niet alleen de onderliggende thema's verduidelijken maar bovendien belangrijke stukken informatie betreffende het plot geven wat deze montages dan weer een integraal onderdeel van de serie maken.

 

Met alle verschillende facetten en lagen die de serie heeft doemt uiteraard het gevaar op dat de serie onnavolgbaar wordt. Iets wat nog eens versterkt wordt doordat het in de animewereld de weinig ceremoniële titel "mindfuck"heeft gekregen. Maar Lain is geen mindfuck. Het is prima mogelijk de serie één keer te kijken en het plot volledig te kunnen volgen. Niet alleen had ikzelf er geen moeite mee maar ook twee vrienden die ik de serie had aangeraden konden mij het plot naadloos terug vertellen na hem slechts één keer gezien te hebben. Het belangrijkste bij Lain is dat je plot van subtext kan onderscheiden. Lain is een serie die van de kijker vraagt dat hij of zij zelf nadenkt over wat hij of zij ziet. Iets wat zich ook reflecteert in het nogal ambigue einde want hoewel het centrale plot netjes afgewikkeld wordt zijn het veel van de onderliggende thema's waar Lain het aan de kijker overlaat zelf tot een conclusie te komen. Dit betekent uiteraard dat de serie voor meerdere interpretatie mogelijk is en dat is alleen maar goed, Iedereen kan in de serie zien wat hij of zij zelf wil.

 

Iets waar ik het nog niet over gehad heb zijn de personages. En in alle eerlijkheid is dit ook niet iets waarop Lain hoge ogen gooit. Er is eigenlijk maar één hoofdpersonage en dat is Lain zelf. En hoewel Lain beslist geen onprettig personage is en ik haar graag volgde gedurende de 13 afleveringen die de serie telt heeft zij niet veel in termen van persoonlijkheid behalve haar nogal introverte gedrag en existentialistisch ingesteld natuur. Iets dat zij gemeen heeft met heel veel andere hoofdpersonen in filosofische anime.

 

Het visuele aspect daarentegen is iets waarop Lain juist wel hoge ogen gooit. Ik overdrijf niet (nee werkelijk niet, geen Dio zout nodig hier) als ik zeg dat Lain visueel gezien onovertroffen is. Hoewel door moderne technologie animatie beter is geworden is er simpelweg nog niemand geweest die dezelfde aesthetische schoonheid aan de dag heeft weten te leggen als de makers van Serial Experiments: Lain. Ieder shot in de serie heeft betekenis en regisseur Ryutaro Nakamura weet van zelfs de meest mondaine handelingen als de deur uitlopen iets wonderlijks en tegelijk bevreemdends te maken. Niet alleen door intelligent gebruik van de camerahoek maar ook door subtiele visuele effecten die op hun beurt weer de onderliggende thema's verduidelijken. Hij toont de wereld zoals wij hem ervaren maar pulkt langzaam maar zeker de facade van realiteit weg en toont ons wat eronder verborgen ligt. Bovendien is de serie zeer geprezen om zijn gebruik van licht en schaduw. Iets waar ik al kort naar refereerde in mijn bespreking van Cowboy Bebop. Zo erg zelfs dat het de nieuwe standaard werd voor belichting in anime en zelfs vandaag de dag is Lain's specifieke stijl van belischting nog merkbaar. Kijk bijvoorbeeld maar naar de vrij recente serie Steins Gate.

 

De character designs zijn gedaan door Yoshitoshi ABe. Een graphic designer, scenarist en mangaka met een geheel eigen stijl. ABe weet een niveau van detail aan te brengen op de gezichten van zijn personages waardoor zijn werk meteen boven dat van al zijn collega's uitstijgt. Hij weet zijn personages te verheffen van tweedimensionale figuren tot echte mensen. Wat het extra jammer maakt dat qua persoonlijkheid ze dan weer akelig tweedimensionaal zijn.

 

Net als bij Cowboy Bebop speelt er geen muziek gedurende een groot gedeelte van de serie. Echter waar Cowboy Bebop genoegen neemt met volmaakte stilte gebruikt Lain een assortiment van nauwkeurig uitgekozen geluidseffecten om de sfeer te verhogen. Wanneer er muziek aanwezig is. is het techno wat goed aansluit op het cyberpunk element van de serie of gitaar wat vooral te horen is in de serie zijn meest bevreemdende en beangstigende momenten.

 

Ik noemde in mijn woord vooraf al even kort de opening credits theme: Duvet van BOA. Ik ben dol op deze theme maar dat is vooral te danken aan het feit dat het de introductie vormt voor één van mijn favoriete series. De theme zelf is eigenlijk nogal ontoepasselijk voor de serie die het introduceert. Nu moet ik zeggen dat naar mijn mening geen enkele theme de serie zou kunnen introduceren en de serie het beste af was geweest met een simpele title-card maar dat is ongehoord in anime. De end credits theme is dan wel iets toepasselijker vanwege het gitaar gedeelte maar de zang die erbij hoort is weer totaal niet toepasselijk en onprettig om naar te luisteren.

 

Iets wat ook heel onprettig is naar te luisteren is de Engelse dub voor deze serie dus kijk hem in het Japans. Lain is bovendien een serie die een zeer Japanse stijl toepast, tot op het punt dat er regelmatig tussenschermen verschijnen met Kanji erop dus je hebt hoe dan ook ondertitels nodig.

 

Geschikt voor volwassenen? Het enorm complexe plot gecombineerd met de filosofische en psychologische aard van de serie en de kunstzinnige visuele stijl maakt dat Serial Experiments: Lain een serie is die enkel door volwassenen genoten kan worden.

 

Aanrader? Hoewel een chronisch gebrek aan karakterontwikkeling en het feit dat de serie soms wat pretentieus overkomt mij ervan weerhouden om Serial Experiments: Lain uit te roepen tot meesterwerk is het wel nog steeds een volstrekt unieke serie en op intellectueel en artistiek niveau een topprestatie. Als je ook maar enigszins geintresseerd bent in filosofie, psychologie of gewoon een werkelijk intelligente tv-serie dan raad ik je absoluut aan deze serie te kijken want op die gebieden is er simpelweg niets dat het kan overtreffen.

****1/2

 

serial-experiments-lain-over-coat-wallpa

5cG9Xa8Ai.jpgcoalgirls_serial_experiments_lain_04_100serial_experiments_lain_desktop_1280x8001555_2.jpgSerial.Experiments.Lain.full.485383.jpg

 

 

 

Serial Experiments: Lain is, tot mijn grote frustratie, niet langer verkrijgbaar op DVD. Maar zij die een Blu-Ray speler bezitten hebben geluk want Lain is volledig verkrijgbaar op Blu-Ray. Wegens gebrek aan bijpassende apparatuur ben ik zelf niet in het bezit van de Blu-Ray maar het feif dat hij uitgegeven is door Funimation doet mij vermoeden dat het een erg aangename box-set zal zijn. Maar zelfs al was een dun plastic geval met geen enkele extra op de discs. dan nog zou ik aanraden hem te kopen want Serial Experiments; Lain is een serie die je gewoon moet hebben. Echter voor degene die dat niet met mij eens zijn: de serie is ook volledig te bekijken op Netflix.

 

Voor mijn volgende bespreking zal ik wederom een serie bespreken van Konaka en Nakamura. Maar wel één die een stuk simpeler en minder kunstzinnig is dan Lain. Een serie over eh...jochies die in doorzichtige babies veranderen. (ja heus)

Volgende bespreking: Ghost Hound

Deel dit bericht


Link naar bericht

Ben blij dat ik mede inspirator ben voor deze daar maar zal hier niet actief zijn/worden B)

Hoeft ook niet hoor. Als je maar zo nu en dan eens hier iets leest en misschien eens een keer een serie probeert. Gezien jouw (gematigde) liefde voor manga denk ik wel dat er series zijn die jij zou kunnen waarderen. En nee niet de twee die ik al besproken heb. Mischien dat je CB zou kunnen waarderen maar Lain denk ik beslist niet.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Gast Bilal

Shinichiro Watanabe, de regisseur van Cowboy Bebop heeft ook de anime Samurai Champloo geregisseerd.

Ik heb Cowboy Bebop nog niet gezien dus ik weet niet of ze qua verhaal iets gemeen hebben maar in beide anime speelt muziek in ieder geval een grote rol. Waar in Cowboy Bebop veel jazz te horen is maakt Samurai Champloo veelvuldig gebruik van hip-hop beats en break-dancende samoerai. Samurai Champloo bestaat uit 26 afleveringen die voornamelijk losstaan van elkaar. Elke aflevering biedt een nieuw avontuur aan hoewel er wel een vage rode draad aanwezig is. 

 

De hoofdpersonages zijn de twee totaal verschillende samoerai Mugen en Jin. Mugen heeft overal lak aan, houdt zich aan geen enkele regel of traditie en mixt break-dance met zijn vechtkunsten. Jin daarentegen is de ultieme, eervolle samoerai met respect voor traditie, regels en hiërarchie. De twee mannen raken met elkaar in gevecht als een serveerster, Fuu genaamd, lastig gevallen wordt door een bende. Hoewel ze beiden voor haar opkomen gaan ze ook met elkaar in gevecht. Op een gegeven moment is iedereen in de kroeg waar Fuu werkt in gevecht met elkaar. Hierbij komt een belangrijke man aan zijn einde waarop de twee onbekende helden, Mugen en Jin, ter dood veroordeeld worden. Op dat moment besluit Fuu, de serveerster, hen te helpen ontsnappen op een voorwaarde; Zij moeten haar helpen 'de samoerai die naar zonnebloemen ruikt' te vinden. Hierop doelde ik met een vage rode draad. 

 

Samurai Champloo vind ik een aanrader omdat het een frisse, hippe anime is. Dat komt niet alleen door het gebruik van vette beats maar het kijkt lekker weg, het is fantastisch geanimeerd en het gebrek aan een duidelijk verhaallijn is een meerwaarde in deze anime. De hoofdpersonages lijken namelijk een leven te leiden die nergens naar toe leidt, ze nemen elke dag voor wat het is en als er avontuur, eten en geld te vinden valt dan gaan ze ervoor. Het zijn overlevers, moralistisch bevinden de helden zich vooral op grijs gebied en misschien wel daarom lijken de karakters mensen van vlees en bloed. 

 

Ik heb genoten van deze anime en liefhebbers van het oude Japan, het Edo-tijdperk en samoerai zullen hier ook van kunnen genieten. Mijn avatar is trouwens afkomst van Samurai Champloo.

 

 

http://www.youtube.com/watch?v=F87LlJxgZTk

Deel dit bericht


Link naar bericht
Gast Natte aap

cool, die kende ik nog niet. Als de tv terug hangt waar ie hoort te hangen, ga ik de serie eens opsnorren.

Deel dit bericht


Link naar bericht

voor iemand die niets van anime afkent, zou ik zeker ghibli aanraden, te beginnen met 'grave of the fireflies', 'totoro' en 'spirited away'.

 

ik ben zelf grote fan van ghibli, heb al hun films behalve kiki's delivery service.

 

ik moet eerlijk zegegn dat ik daarbuiten nog weinig anime gezien heb, behalve monster & death note die ik beiden erg goed vond.

 

het ontbreekt me aan tijd om me er echt mee bezig te houden, als ik moet kiezen tussen lezen en een film, verliest film steeds.

daarbuiten heb ik nog andere hobbys zoals mijn zoontje en tuinieren (die ik combineer).

ik ben hem zachtjes aan het pushen en dat lukt vrij aardig :D Zo kijkt hij Nils Holgersson en Wizard of oz (beide geweldige '80's dingen) en wil hij persé mee naar facts binnen een paar weken :)

dus, mocht hij interesse hebben binnen dit en een paar jaar, zal dat ook voor mij een doorstart zijn om meer te gaan bekijken.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Gast Bilal

Studio Ghibli maakt inderdaad geweldige anime films. Helaas stoppen ze er waarschijnlijk mee...

Ik heb genoten van Grave of the fireflies en Spirited Away, fantastische films om bij weg te dromen of in het geval van grave of the fireflies eens een potje te janken van alle ellende die mensen elkaar aan doen. 

 

Nausicaa of the valley of the wind, Totoro en Princess Mononoke wil ik op korte termijn eens gaan zien.

Deel dit bericht


Link naar bericht

totoro, ponyo, kiki, arriety en mononoke zijn mss wel de beste die je nog niet zag.

nausicaa is ook erg goed, maar vergeleken met de manga staat de manga veel hoger. maar 't was zijn eerste dus daarin kan je al veel zien van wat later volgde.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Gast Bilal

Nu je het zegt, Ponyo ook gezien! Lieve film, niet zo goed als de anderen die ik gezien heb maar wel weer die heerlijke sfeer waar Ghibli patent op lijkt te hebben.

Deel dit bericht


Link naar bericht

ponyo is eerder een kinderfilm, mijn zoontje van 4 is er gek op, maar ik kan er ook heel graag naar kijken, heb die misschien al 20 keer gezien.

andere ghibli films zijn wel voor een meer volwassen publiek, ik ben erg benieuwd naar zijn laatste, the wind rises.

 

daarna zou de studio toch niet stoppen, miyazaki wel dacht ik, maar andere films van de studio hebben bewezen dat ze in zijn sfeer goed verder kunnen werken. :)

Deel dit bericht


Link naar bericht

GHOST HOUND

69138.jpg

 

Type: Tv-serie

Genre: Psychologisch, Mysterie, Bovennatuurlijk, Sci Fi, Shonen

Jaar van oorspronkelijke uitzending: 2007

Aantal afleveringen: 22

Speelduur per aflevering: 25 min

 

Elf jaar geleden trof een tragedie het stadje Suiten. De driejarige Taro en zijn oudere zus werden ontvoert voor losgeld. Hoewel de politie de dader vlug op het sooor kwam werd deze, in de achtervolging die volgde, overreden en stierf voor hij kon zeggen waar de twee kinderen zich bevonden. Pas dagen later wist de politie hen te bevrijden maar toen was het al te laat voor Taro's zus. Skip forward naar vandaag de dag: Taro, nu in de vroege klassen van de middelbare school wordt nog steeds gekweld door de gebeurtenissen elf jaar geleden en volgt daarom therapie bij een vooraanstaande psychiater uit Tokyo. Op de eerste dag van het nieuwe schooljaar ontmoet Taro, Masayuki, een overgeplaatste leerling uit Tokyo die zeer geintresseerd is in Taro's verleden maar tegelijkertijd ook worstelt met zijn eigen angsten. Masayuki brengt Taro weer in contact met Makoto een permanent slecht gehumeurde en gewelddadige jongeling. Makoto heeft een geschiedenis met Taro. Makoto's vader pleegde namelijk zelfmoord vlak na Taro's ontvoering en kwade tongen beweren nog steeds dat Makoto's vader iets van doen had met de ontvoering. De eerste ontmoeting tussen de twee jongens is dan ook op z'n zachtst gezegd niet heel hartelijk. Maar ze moeten al vlug hun gevoelens voor elkaar opzij zetten want Masayuki neemt hen mee naar de plek waar Taro en zijn zus gevangen hebben gezeten en wat volgt is een uitgebreide onderzoek naar het verleden wat zich uitspreid van onze wereld naar de wereld voorbij de onze. En hierbij zullen alle drie hun diepste angsten tegemoet moeten treden.

 

Ghost Hound is zeer psychologisch van aard. Zozeer zelfs dat verschillende psychische aandoeningen en behandelingen besproken worden gedurende de serie. Zelfs het bovennatuurlijk element koppelt uiteindelijk weer terug naar de psychologie. Zoals het geval is bij de O.B.E of Out of Body Experience, iets waar de serie uitgebreid op in gaat. Deze nadruk op psychologie is niet verbazingwekkend als we kijken wie de serie geschreven heeft: Chiaki J Konaka. Een scenarist die psychologische en/of filosofische elementen verwerkt in alle projecten waar hij mee verbonden is. Maar naast de psychologische kant zit er ook een mysterie element aan Ghost Hound vast. Suiten is een mysterieus stadje waar vrijwel iedereen iets te verbergen heeft. Van de twijfelachtige aanwezigheid van de dam, tot de onheilspellende sekte, tot het bio-genetische lab waar ze naar verluid iets produceren dat het daglicht niet verdragen kan. En allen van deze kleine mysteries zijn op één of andere manier weer nauw met elkaar verbonden evenals met de hoofdpersonages. Gedurende de serie leren we steeds meer over de bewoners van Suiten en de geheime die ze verbergen en worden d mysteries op bevredigende wijze opgelost. Echter niet allemaal tegelijk want Ghost Hound neemt rustig de tijd om het verhaal af te wikkelen. Dit is geen serie over drie vrienden die er op uit trekken om booswichten te verslaan. Ghost Hound is bedachtzaam. Er zijn genoeg nieuwe onthullingen om de kijker geboeid te houden en de suspense, hoewel niet heel duideljk aanwezig, is vrijwel onaflatend. Maar tegelijkertijd neemt de serie ook alle tijd om de personages en hun relaties met elkaar verder te ontwikkelen.

 

In de latere aflevering van de serie gaat het niveau van de serie zelfs nog wat omhoog want naast psychologisch wordt de serie ook redelijk filosofisch van aard waarbij het onderwerpen bespreekt als de relativiteit van realiteit en in gaat op het begrip identiteit. En het is hierin dat we duidelijk de hand zien van degene die Ghost Hound bedacht heeft: Shirow Masamune: de man achter de oorspronkelijke Ghost in the Shell manga die veel van dezelfde elementen besprak. En wat dat betreft nog een leuk feitje voor de al wat grotere anime liefhebbers: meer primitieve versies van de Tachikoma's uit de Ghost in the Shell tv-serie komen regelmatig voorbij in Ghost Hound.

 

Aan de andere kant is het feit dat tegen het eind de serie zo bijzonder sterk wordt ook zijn zwaktebod. Het bereid je namelijk op geen enkele manier voor op de enorme bak stinkende stront waaruit de laatste drie afleveringen van Ghost Hound zijn gekropen. Eén van de problemen die Ghost Hound al vanaf de eerste aflevering gehad heeft is het sterke Shonen element. Shonen is een manga en anime genre dat zich richt op tieners. Zoals de wat meer oplettende lezers ongetwijfeld al opgevallen is bevinden alle drie de hoofdpersonen zich in de puberale fase. Wat op zich geen probleem, tenslotte bevind Lain zich daar ook in en dat is geen Shonen serie. Echter Ghost Hound gaat heel erg in op de dagelijkse strubbelingen die de meeste van ons niet meer zullen ervaren na de middelbare school achter on gelaten te hebben. En dit Shonen element komt in de laaste paar afleveringen heel erg naar voren als de serie van een psychologische thriller verwordt tot wel...een serie over wel drie vrienden die erop uit trekken booswichten te verslaan. Het voelt aan als een enorme stijlbreuk met de rest van de reeks en een bijzonder slechte afsluiting voor een voor de rest intelligente en genuanceerde serie. Wat enkel nog erger wordt gemaakt door het feit dat de finale een aantal verhaallijnen compleet negeert en in plaats van gaat voor een mierzoet einde. Ik voelde mij toen voor de laatste keer de credits rolde enorm verraadde door de serie en kan nog steeds niet geloven dat dit van de hand is Chiaki J Konaka. De man die ons Lain gaf. 

 

Visueel gezien is de serie zeer mooi en zelfs indrukwekkend. Tenminste het grootste gedeelte van de tijd. De serie begint met een stel zeer knap gemaakt tracking shots dat meteen showt hoe sfeervol en realistisch de achtergronden zijn. En dit geldt bij uitbreiding voor bijna alles in de serie. Suiten is een pittoresk stadje en de omgeving is wonderschoon. Ook de character designs zijn goed gedaan, grotendeels. De meeste van de personages zijn er realistisch uit met behoorlijk gedetailleerde gezichten. De enige uitzonderingen echter zijn de drie hoofdpersonages. Zeker Taro stond schijnbaar achteraan in de rij toen de fraaie gezichten uitgedeeld werden. Met zijn belachelijk grote ogen en vrijwel eeuwig verbaasde uitdrukking ziet hij er veel te karikaturaal uit. Zeker in verhouding met de andere personages.

 

Echter het ware probleem komt pas als de personages de "andere" wereld betreden. De wereld die normaal verborgen ligt. En dit is waar alle animatiekwaliteit het raam uit gaat. Regisseur Ryutaro Nakamura kiest er namelijk voor deze verborgen wereld in beeld te brengen, volledig in 3D maar door gebrek aan een groot budget resulteert dit erin dat "de verborgen wereld" eruit ziet als een goedkoop videospel uit begin jaren 2000. En dan heb ik het nog niet gehad over het uiterlijk van de hoofdpersonages wanneer ze de verborgen wereld betreden. De bedoeling was ze eruit te laten zien als de Brein Homunculus van Penfield maar doordat de 3D technologie er gewoon niet naar is zien ze er in de praktijk uit als...doorzichtige babies met te grote hoofden. En dat is heel erg storend , met name in de eerste helft van de serie, aangezien een aantal van de series meest spannende momenten zich afspelen in de verborgen wereld. Momenten die totaal hun uitwerking missen doordat de serie opeens survival horror met doorzichtige babies is geworden.

 

De soundtrack voor de serie is fantastisch. Het grootste gedeelte van de tijd is er geen muziek aanwezig wat de suspense alleen maar versterkt. Echter wanneer er wel muziek speelt is het een combinatie van Japans traditionele muziek gecombineerd met meer moderne instrumenten wat perfect aansluit bij een serie die Japanse folklore combineert met een moderne mysterie thriller. De opening theme is ook zeer goed zeker als je kijkt naar hoe toepasselijk de lyrics zijn. Echter visueel gezien is de intro vrij standaard. Bij de end credits is het dan weer tegenovergesteld. Visueel zijn ze erg aangenaam om naar te kijken met her en der wat animatie maar niet zoveel dat het afleidt van de tekst. Het nummer dat eroverheen speelt echter is nogal saai en ik was er na twee afleveringen wel op uit gekeken.

 

Geschikt voor volwassenen? Hoewel het psychologische en later filosofische aan de serie evenals het goed uitgewerkte mysterie element dit zeker een serie voor volwassenen maken is het shonen element dan weer net teveel aanwezig en het einde is allesbehalve volwassen. Een twijfelgeval dus.

 

Aanrader? De punten waarop Ghost Hound werkt, werkt het ook echt heel goed. De serie is zeer psychologisch en het mysterie is knap uitgewerkt. Bovendien zorgt de suspense ervoor dat het nooit saai wordt en je blijft kijken. Echter het Shonen element is echt een doorn in het oog en het beestachtig slechte einde maak Ghost Hound allesbehalve een meesterwerk. Maar het is wel een goede serie waar ik voor het grootste gedeelte erg van genoten heb. Voor zij die geintresseerd zijn in pyschologie of een goede en genuanceerde thrillerserie willen kan ik Ghost Hound zeker aanraden. De rest kan deze serie naar mijn mening rustig overslaan.

***1/2

 

 

Ghost%20Hound%20-%2003%20-%20Large%2018.snapshot20071022085909.jpgGhost%20Hound%20-%2008%20-%20Large%2015.GhostHoundep12d.jpg20110423155253766.jpgGhost%20Hound%20-%2006%20-%20Large%2002.

 

Ghost Hound is volledig verkrijgbaar op DVD en Blu-Ray. Over de Blu-Ray kan ik niet veel zeggen maar de DVD box-set is nogal ondermaats. Met de buitenkant is niets mis. Het is een simpel plastic geval maar hij is stevig en en vrij dik wat ikzelf toch liever zie dan zo'n dun ding dat niet eens opvalt in de kast. Bovendien is de cover ronduit prachtig en zeer intrigerend. Echter het probleem komt als je hem open doet. Binnenin bevinden zich namelijke alle vier de discs op één spindle. En niet alleen is dit onprettig als je probeert DVDs te verwisselen. Het is op de lange duur zelfs slecht voor je DVDs. De discs zelf zijn ook nogal sober. Iedere disc bevat vijf of zes afleveringen, er is geen scene selectie mogelijkheid en de extra's zijn nagenoeg niet bestaand. De box-set komt met Engelse en Japanse audio met Engelse ondertitels. De cover adverteert in het klein met "new English dub" maar die zou ik gewoon negeren want hij is ronduit afschuwelijk. Tot op het punt dat ik na een halve aflevering gaten in mijn trommelvliezen wilde prikken. De Japanse dub is veel beter hoewel je daar wel weer het probleem hebt dat de ondertitels af en toe nogal vreemd overkomen. Over het geheel genomen kan ik enkel concluderen dat Sentai niet echt veel tijd in deze box-set heeft gestoken maar aan de andere kant is hij ook niet erg duur. Zeker niet in verhouding met bijvoorbeeld mijn Cowboy Bebop box-set. Ik raad ook niet af hem te kopen, zeker omdat hij bepaald niet prijzig is maar je krijgt dan ook waar voor je geld. Als al deze kleine fouten je toch tegen staan dan kun je de serie ook bekijken op Netflix. Als je dat hebt tenminste.

 

Voor mijn volgende bespreking zal ik het hebben over een serie die gaat over het leven van alledag op een plek tussen hemel en aarde. Een plek waar Engelen roken en discusseren over de zin van het leven.

Volgende bespreking: Haibane Renmei

post-127-0-85490100-1411158040_thumb.jpg

post-127-0-09182800-1411158247_thumb.jpg

Deel dit bericht


Link naar bericht

Ik heb Cowboy Bebop nog niet gezien dus ik weet niet of ze qua verhaal iets gemeen hebben maar in beide anime speelt muziek in ieder geval een grote rol.

 

Foei!!! Gat in je anime kennis!

 

In alle ernst. Ik weet zeker dat je Cowboy Bebop zal kunnen waarderen. Het is wat somberder van toon en de afleveringen zijn soms wat serieuzer dan bij Samurai Champloo maar in zekere zin zijn het twee zijden van dezelfde munt. Beide leunen sterk op groepsdynamiek, wekelijkse avonturen en ontbreekt het niet aan humor.

 

Voor meer info: lees mijn bespreking! ;)

 

PS: Leuke bespreking. Met plezier gelezen. Ik had al zo'n vermoeden dat je deze wel zou bespreken gezien jouw avatar.

Deel dit bericht


Link naar bericht

Woord vooraf:

Als je zoveel kijkt en leest als ik komt er een punt waarop je het je allemaal niet zoveel meer aantrekt. Uiteraard: de dood van een personage is schokkend en iets kan zo goed zijn dat je er ondersteboven van bent. Maar dat is niet hetzelfde als iets dat je echt raakt en werkelijke emoties oproept. Iets waar je geheel van in verwondering kunt raken maar wat tegelijkertijd je ook tranen in de ogen kan bezorgen. Iets dat mij zo kan raken is heel erg zeldzaam. Haibane Renmei echter is het gelukt.

 

HAIBANE RENMEI

 

Haibane_Renmei_by_HaibaneRenmeiClub.jpg

 

Type: Tv-serie

Genre: Slice of Life, Filosofisch

Oorspronkelijke jaar van uitzending: 2002

Aantal afleveringen: 13

Speelduur per aflevering: 24 min

 

Laat ik eerst even de nodige misvattingen uit de weg gaan alvorens aan de werkelijke bespreking te beginnen. Haibane Renmei is een filosofische serie die in zeer sterke mate tot nadenken stemt. Bovendien is hij bedacht en geschreven door Yoshitoshi ABe die ook meegewerkt heeft Serial Experiments: Lain. Echter dit zijn dan ook de enige overéénkomsten tussen beide series. Haibane Renmei is geen kunst anime en veel subtieler dan Lain. In plaats van filosofische theoriën op de kijker af te gooien met opzettelijk vaag taalgebruik gaat Haibane Renmei ervanuit dat het verhaal zelf al genoeg tot nadenken stemt.

 

Het verhaal begint met een meisje dat droomt dat ze naar beneden valt. Als ze wakker wordt is ze omringd door Haibane: gevleugelde etherische wezens en kan ze zich niet meer herinneren wie ze is of waar ze vandaan komt. Het meisje leer dat ze zich bevind in de stad Glie dat ommuurd wordt door gigantische wallen die niemand over mag. Meer specifiek bevind ze zich in Old Home, een oud schoolgebouw waar de Haibane leven. Ze leert eveneens dat ze nu zelf ook een Haibane is en dat geen van de Haibane weten wie ze waren voordat ze in Old Home terecht kwamen. Het meisje krijgt de naam Rakka wat "vallen"betekent. Gedurende de daaropvolgende dagen in Old Home begint Rakka steeds meer te wennen aan haar nieuwe leven en begint steeds meer gesteld te raken op de andere Haibane. Echter al vlug komt ze erachter dat het verblijf van een Haibane in Old Home niet van oneindige duur is wat haar de wanhoop in stuurt maar uiteindelijk ook leidt naar een innerlijke rijs van ontdekking waarbij ze op zoek gaat naar de betekenis van haar bestaan terwijl ze ondertussen probeert de andere Haibane te helpen en zo in het reine met haarzelf te komen.

 

De serie bestaat feitelijk uit twee losse segmenten die heel nauw met elkaar verbonden zijn. De eerste aflevering toont Rakka's "geboorte" als een Haibane en dit wordt in beeld gebracht op heel erg dezelfde manier als een echte bevalling met geen gebrek aan pijn en leiden. De daarop volgende aflevering volgen we Rakka in haar dagelijks leven als Haibane waarbij we de ander Haibane beter leren kennen. Dit segment bevat geen tekort aan hartverwarmende scenes die zeker een glimlach op éénieders gezicht zullen toveren. Bovendien zijn de personages van ieder van de Haibane zeer goed uitgewerkt met meerdere lagen waardoor we echt om hen gaan geven. En dat maakt dat de gebeurtenissen in aflevering 6 alleen maar harder aan komen. Want maak niet de fout te denken dat dit een serie is waarbij je enkel achterover kunt zitten en genieten. Haibane Renmei is een serie die een enorme hoeveelheid emoties bij de kijker weet los te maken. Juist doordat de eerste vijf afleveringen zo hartverwarmend zijn de daarop volgende paar afleveringen minstens even hartverscheurend. Maar evenmin als bijzonder vrolijk is de serie ook niet genadeloos deprimerend want juist door haar wanhoop en gesprekken met verschillende personen begint Rakka na te denken over de essentie van haar leven en probeert andere te helpen met name de Haibane genaamd Reki. En het is hier dat de serie ware grootsheid bereikt als de verschillende personages en hun individuele verhalen met elkaar in verbintenis worden gebracht wat resulteert in een aantal uur van de meest intense, mooie, en diep menselijke televisie die ik ooit gezien heb en uiteindelijk leidt naar een finale die in alle opzichten perfect is.

 

Zoals al duidelijk was uit mijn aankondiging zit er een religieuze component aan deze serie aangezien het met enige regelmaat religieuze symboliek gebruikt. Echter men hoeft niet religieus te zijn om van de serie te genieten. Ikzelf ben een gematigd Atheist en ik heb erg van deze serie genoten. Wat de serie doet is dat het een aantal idealen uit religie, voornameljk het Christendom, neemt en dat op filosofische wijze analyseert met een licht Boedhistische ondertoon. Het gevolg is dat het je als kijker echt aan het denken zet over onderwerpen als het bestaan ven God of een God en de zin van het leven zonder één duidelijke ideologie of doctrine door je strot te duwen.

 

Er zit ook een mysterie element in deze serie. Maar dit is geen mysterie element zoals in Ghost Hound of zelfs Lain. Er is geen geheimzinnige organisatie om te ontmaskeren of misdaad om op te lossen. Met mysterie is veel meer existentieel: wie zijn de Haibane? Waar komen ze vandaan? Wat ligt er voorbij de grote muur die Glie omringt? Meer oplettende lezers hadden waarschijnlijk al door dat deze serie erg allegorisch is van aard en in die zin reflecteren deze vragen de vragen die onszelf als mensen ook stellen. Net als het religieuze element wordt ook dit met veel subtiliteit behandelt en aan de kijker over gelaten om voor zichzelf te beantwoorden.

 

ixvfHEmxCiV4Z.png

 

Visueel is Haibane Renmei geweldig. De oorspronkelijke characterdesigns zijn gedaan door ABe hemzelf. Echter hij heeft ze niet verder uitgewerkt en dat vind ik ergens wel jammer want ondanks dat de personages er stuk voor stuk heel goed uitzien denk ik dat ze nog net wat beter waren geweest als ze door ABe zelf waren getekend. Evengoed het resultaat is nog steeds zeer fraai met personages met verfijnde trekken die er zeer menselijk uitzien. Het niveau van detail verschilt wel heel erg want in sommige shots zijn de personages vrij basaal getekend terwijl in andere shots met zoveel detail dat je zou geloven dat het wel degelijk ABe's werk is. Ook de achtergronden zijn zeer knap getekend met veel gevoel voor detail. Glie is een erg pittoresk stadje en Old Home oogt oud en vervallen maar tegelijkertijd ook zo knus dat ik bijna wou dat ik er woonde.

 

De soundtrack van Haibane Renmei is overdonderend mooi en één van de mooiste soundtracks voor een serie, zowel geanimeerd als live-action, die ik ken. Te beginnen met de opening theme: Free Bird een theme die even prachtig en gevoelig is als de serie die het introduceert en met enig gemak de beste anime opening theme is die ik ken. Bovendien is hij volstrekt uniek. Het is namelijk niet de jpop song du jour maar een puur orkestraal stuk gecomponeerd door Ko Otani, de music composer van de serie zelf. En als ik kijk naar hoe perfect de intro van Haibane Renmei is, is het eigenlijk jammer dat dit niet vaker wordt gedaan. De muziek in de serie zelf is eveneens ronduit fantastisch. Ieder nummer is niet alleen geweldig om naar te luisteren maar versterkt ook de sfeer. Hartverwarmende momenten worden hartverwarmender door vrolijke vioolmuziek en pianomuziek in mineur gedurende de sombere scenes zorgt ervoor dat je werkelijk het gevoel hebt alsof je hart in tweeën breekt. De enige zwakke schakel in een anderzijds geniale soundtrack is de end credits song: "Blue Flow" dit is namelijk wel een jpop nummer. Hoewel ik normaal het nummer had geprezen omdat het zowel qua muziek als qua tekst erg goed aansluit bij de serie heb ik het idee dat de serie beter af was geweest met als end credits eveneens een origineel nummer van Otani maar helaas, het heeft niet zo moge zijn. Evengoed is het wel een mooi nummer en ik zou het ook zeker niet doorspoelen.

 

Geschikt voor volwassenen? Zijn universele thema's maakt Haibane Renmei een serie die geschikt is voor iedereen. Echter met name de allegorische aard van het verhaal en de filosofische ondertonen maken Haibane Renmei zeker een serie geschikt voor volwassenen

 

Aanrader? Met het hart van een Ghibli film en de diepgang van een serie als Serial Experiments: Lain is Haibane Renmei serie die je niet alleen aan het denken zet maar weet te raken in het diepst van je ziel. Het is een nagenoeg perfecte serie en één die ik aanraad aan iedereen om te bekijken. Haibane Renmei is in één woord: een meesterwerk.

*****

 

QTztR.jpg

haibane3.jpg10-187.jpgeHGHa.jpghaibane_renmei-7699.jpg

 

Haibane Renmei is volledig verkrijgbaar op DVD en Blu-Ray. De box-set is uitgegeven door Funimation, een bedrijf dat al zijn box-sets in elkaar zet met een enorme nauwkeurigheid en respect voor de serie. Verreweg hun beste DVD lijn is hun anime classics lijn en je raad het al Haibane Renmei valt binnen die lijn. De box zelf is niet heel bijzonder want het is een dun plastic geval maar een kartonnen wikkel eromheen geeft het dan toch weer klasse. Bovendien zijn zowel de voor als echterkant erg fraai vorm gegeven. De discs zelf zijn eveneens geweldig. De editing voor de afleveringen is tot in de kleinste puntjes afgewerkt en de vertaling is voor mijn gevoel foutloos. De box-set bevat Engelse en Japanse audio met Engelse ondertitels. Hoewel beide audio-tracks zeer goed zijn prefereer ikzelf toch de Japanse. De serie werkt voor mij gewoon veel beter in het Japans en de acteurs weten net iets meer emotie in hun acteerwerk te leggen. Iets dat bij een serie als Haibane Renmei zeker meetelt. Voor de rest staan de discs voor extra's en niet het standaard soort dat mij warm noch koud laat maar extra's die ook echt iets toevoegen zoals een interview met Yoshitoshi ABe waar ik heel erg van genoten heb. Zelfs de twee trailers zijn met zorg uitgekozen aangezien ze voor enigszins vergelijkbare series zijn. En dan ga ik meteen nog een bonus geven voor zij die de moeite nemen deze mooie box-set te kopen. Een primeur voor een toekomstige bespreking: op de tweede disc bevind zich een trailer voor de enige anime serie die in termen van kwaliteit met Haibane Renmei zou kunnen wedijveren. Overigens is de slechte staat waarin met name de buitenkant van mijn box-set verkeert niet mijn schuld. Ik heb het vermoeden dat de douaniers er ping pong mee hebben gespeeld.

 

Voor mijn volgende bespreking zal ik nog meer (nog meer? ja nog meer) filosofische anime bespreken. Ditmaal over een revolverheldin die een fictieve wereld doorkruist terwijl ze ondertussen gesprekken voert met haar motorfiets.

Volgende bespreking: Kino's Journey

post-127-0-36199500-1411258648_thumb.jpg

Deel dit bericht


Link naar bericht

Allereerst: sorry voor de onderbreking. Ik was van plan de bespreking van Kino's Journey kort op de vorige te doen volgen maar ik heb af en toe last van depressieve periodes die er onder andere voor zorgen dat ik geen letter op papier krijg. Enfin...genoeg gezeurd nu. Op naar de bespreking:

 

KINO'S JOURNEYkey_art_kinos_journey.jpg

 

 

Type: tv-serie

Genre: fantasy, avontuur, filosofisch

Oorspronkelijke jaar van uitzending: 2003

Aantal afleveringen: 13

Speelduur per aflevering: 24 min

 

 

Kino is een reiziger en niet op de traditionele manier van "pak je koffers, we gaan op reis" maar meer op een spirituele manier. Ze doorkruist een fictieve wereld op haar motorfiets zonder duidelijk doel in zicht behalve meer te leren over de wereld om haar heen en de mensen die deze bevolken. In ieder land dat ze bezoekt verblijft ze precies drie dagen en gedurende die drie dagen observeert ze de tradities en gewoontes van de inwoners van dat land. Zelden grijpt ze in bij de gebeurtenissen die ze observeert en levert ook geen noemenswaardige bijdrage aan de geschiedenis van dat land. Na drie dagen vertrekt ze weer met de nieuw opgedane kennis. Overigens is ze ook nooit helemaal alleen want haar Motorfiets die ze Hermes heeft genoemd is een levende entiteit met een eigen stem en karakter.

 

Als deze korte samenvatting je niet erg interessant en misschien nogal kinderachtig klinkt dan is je dat vergeven. Op basis van de premisse alleen en het feit dat de serie in het geheel geen doorlopende verhaallijn heeft is het gemakkelijk om Kino's Journey af te schrijven. Maar dat zou heel erg jammer zijn want het is een geweldige serie!

 

Het punt is namelijk dat ondanks dat, met uitzondering van één dubbelaflevering alle afleveringen van de serie losstaan ieder zo goed geschreven is en zoveel diepgang bevat dat het geheel op zichzelf kan staan. Kino's Journey is een serie die de menselijke natuur toont in al haar facetten. We zien onbegrip, haat, verdriet maar ook liefde en vriendschap. In ieder land dat Kino bezoekt kampen ze met bepaalde problemen, vooroordelen en angsten en vaak leiden de oplossingen van die problemen enkel tot meer ellende. De serie schrikt niet terug voor onderwerpen als genocide, kindermoord en kannibalisme. Het toont tot welke gruweldaden mensen in staat zijn om hun eigen vel te behouden. Maar tegelijkertijd toont het ook dat zelfs in een wereld zo hard en medogenloos mensen nog in staat zijn tot daden van liefdadigheid en zelfopoffering. De serie wordt nergens overdreven deprimerend maar evenmin is het ook geen bijzonder vrolijke serie. Iedere aflevering komt Kino aan in een nieuw land waar ze weer met andere problemen te maken hebben. En deze problemen zijn enorm divers en omdat de serie zich afspeelt in een fictieve wereld geeft dat de makers ook de mogelijkheid creatief met het concept om te gaan. Zo is er een aflevering die zich afspeelt in een wereld waarin mensen elkaars gedachten kunnen horen. En een aflevering die zich afspeelt in een land waar men door moderne techniek niet langer hoeft te werken. Of een aflevering die zich afspeelt in een land waar men ieder moment het einde van de wereld verwacht omdat een oude tekst dat zo voorspelt heeft. Aan de hand van ieder van deze dilemma's bespreekt de serie een aantal filosofische thema's. En deze varieren ook weer enorm. Van "heiligt het doel de middellen?" tot "wat maakt iemand een mens?" Het universele thema echter dat door de hele serie heen speelt is de zoektocht naar betekenis. In ieder land dat Kino bezoekt proberen de inwoners betekenis te vinden in de gebeurtenissen en uiteindelijk hun eigen bestaan. Zelfs Kino probeert op haar eigen manier betekenis te geven aan haar bestaan. En deze zoektocht naar betekenis kan zwaar zijn en leiden tot verschrikkelijke rampen maar tegelijkertijd kan geen mens zonder. Zoals het een goede filosofische anime betreft verschaft de serie geen duidelijk antwoord op de thema's die het aankaart maar geeft de kijker handvatten om er zelf verder over na te denken.

 

Er zijn maar twee hoofdpersonen in de serie: Kino en Hermes. Kino is een interessant personage. Voordat ik aan de serie begon had ik verwacht dat zij het stereotype vragenstellende kleine meisje zou zijn ala Lain of Rakka die mensen zou helpen in ieder land dat ze bezocht en hun leven zou verbeteren. Echter niets bleek minder waar. Ten eerste is Kino geen meisje. Hoewel haar leeftijd nooit onthuld wordt is ze in haar doen meer een jonge vrouw. Ten tweede is Kino's rol voor het grootste gedeelte van de serie volledig passief. Zoals al gezegd is ze een observant die niet ingrijpt bij de gebeurtenissen. Evenmin helpt Kino de mensen die leiden onder hun bestaan. Ze is er om een luisterend oor te bieden maar naderhand bedankt ze hen voor hun verhaal en met weer wat nieuwe levenswijsheid gaat ze verder op haar motorfiets zonder verder een hand uit te steken. Ze is niet apathische of verhard maar ieder heeft een eigen reis om aan te gaan en het is niet aan haar om in te grijpen in die van anderen. Het is hierin dat we het duidelijke Japanse karakter van de reeks herkennen. Kino heeft een zeer Boedhistische instelling en de stijl en toon van de serie veraad ook duidelijk zen boedhistische invloeden. Dingen gebeuren en we kunnen ervan leren maar we kunnen het niet voorkomen of oplossen voor anderen. Echter Kino is niet enkel een soort mysterieuze wijsgeer. Ze is namelijk ook zeer bedreven met haar dubbele revolvers of "persuaders" zoals ze in de serie genoemd worden. En die heeft ze nodig ook in de vaak gevaarlijke wereld die zij doorkruist. Kino grijpt zelf niet in maar als haar leven bedreigd wordt staat ze haar mannetje. Zelfs als dat betekent dat ze het leven van een ander moet nemen. Bovendien is Kino ook niet heel erg mysterieus. Hoewel ze de eerste afleveringen wat afstandelijk overkomt leren we al na een paar afleveringen meer over haar en hoe ze een reiziger is geworden evenals over hoe ze Hermes heeft ontmoet. En nu we het toch over hem hebben: Hermes is in het geheel ziet zo evenwichtig en zen als Kino. Het grootste gedeelte van de serie klaagt hij vooral over wat Kino hem nu weer doet doorstaan. Hermes is in vele maten de licht noot van de serie. Altijd klaar om een klaagzng af te steken of een sarcastische opmerking te maken. Tegelijkertijd voorziet hij Kino ook van een luisterend oor (figuurlijk gezien) om haar eigen overdenkingen tegenaan te spuien. Hermes is een klager maar altijd bereid Kino bij te staan op haar reis. Hij stelt soms vragen bij Kino's gedrag. Vragen waar zij geen antwoord op kan bieden en op die manier draagt hij ook weer iets bij aan haar ontwikkeling.

 

Visueel gezien is de serie goed maar niet geweldig. Het tekenwerk voor de serie is basaal en niet erg gedetailleerd maar dat is juist ook weer zijn charme. Door de simpliciteit van het tekenwerk krijgt het geheel een beetje een plaatjesboek gevoel wat vreemd genoeg heel goed werkt voor deze ogenschijnlijk simplistische maar toch ook diepzinnige serie. Ook de simpliciteit van de personages komt het verhaal ten goede omdat we daardoor juist meer letten op hun innerlijk en hun wedervaren. Het is op het eerste gezicht misleidend maar toch ook weer passend. De animatie is gedaan door A.C.G.T. een afsplitsing van Triangle Staff, de studio achter Serial Experiments: Lain. De serie zelf werdt dan ook gergisseerd door de helaas veel te vroeg overleden Ryutaro Nakamura, de regisseur van Lain. En Nakamura kwijt zich zeer vaardig van zijn taak. Op subtiele wijze weet Nakamura iedere scene weer op een geheel eigen bijzondere manier in beeld te brengen waardoor iedere afleveringen ook weer een geheel eigen sfeertje heeft. Bovendien is de animatie zelf voor deze serie zeer vloeiend.

 

De soundtrack voor de serie is ook goed. Hoewel er geen enkel nummer is dat er voor mij nu echt bovenuit springt vult de muziek de scene altijd goed aan en is nooit teveel aanwezig. De opening credits song "All the Way" is een heel doordeweeks jpop nummer dat deze bijzondere serie totaal geen eer aan doet. Ik begon het na verloop van tijd wel te waarderen maar evengoed hadden ze veel beter kunnen doen voor de opening credits. Het end credits nummer "The Beautiful World" daarentegen is een heel ander verhaal. Licht Keltische muziek ondersteunt gezang met een wat etherische kwaliteit en bovendien zijn de lyrics zeer toepasselijk. Kino's Journey is één van die series waarbij ik iedere aflevering altijd helemaal tot het eind keek.

 

Geschikt voor volwassenen? De vaak zware thema's, sombere verhalen en existentialistische toon van de serie maakt Kino's Journey iets wat voornamelijk door volwassenen genoten kan worden.

 

Aanrader? Ieder van de afleveringen van deze serie is al een aanrader op zich. Kino's Journey is een collectie van mooie en diepzinnige verhalen die uiteindelijk een geweldig raamwerk vormen. Aan de andere kant de zeer episodische natuur van deze reeks hield mij uiteindelijk wel tegen in hoezeer ik ervan genoot en aan het eind had ik niet hetzlefde enorm voldane gevoel als bij een serie als Haibane Renmei. Maar dat is ook wel weer logisch gezien het concept van de serie Kino's Journey is bij uitstek een serie waarbij de reis belangrijker is dan het doel en dit is een reis die ik zeker aanraad te ondernemen.

****

 

iDfCVHl.jpg14640729740_9902f9b9d8_z.jpg

kinonotabi03overnighttotheendoftheworld.kino_no_tabi_04h264-vorbisniizk-mkv_snapkino1.png

raft2.png

 

 

 

Kino's Journey is volledig verkrijgbaar op DVD. De box-set is uitgegeven door ADV Films een distributeur die inmiddels ter ziele gegaan is. En het is niet moeilijk om te zien waarom. De box-set van Kino's Journey is namelijk nogal ondermaats. Op zich is er met de box zelf niets mis. Het is zo'n dun plastic geval maar hij is wel gewoon stevig en binnenin hebben alle discs een eigen vakje dus dat is ook fijn. Het probleem echter zit m in de discs zelf en wat ze bevatten of eigenlijk juist niet bevatten. Namelijk: extra's. Deze box-set bevat geen enkele extra! Zelfs geen lullig trailertje van een halve minuut! Ik vraag niet om Funimation hoeveelheden niveau van extra's maar helemaal niks is echt niet meer van deze tijd. Tenslotte zijn de extra's juist altijd een goede reden om tot de aanschaf van een serie over te gaan (dat en je kunt gewoon visueel gezien DVD kwaliteit niet overtreffen) Dat terzijde, de serie zelf is wel redelijk netjes gedaan hoewel ik her en der wel wat slordigheidsfoutjes bemerkte met de extra's en de vertaling was af en toe ook tenenkrommend. Al met al heb ik het echt moeilijk hiermee. Enerzijds wil ik aanraden deze serie te kopen want hij is het echt waard. Anderzijds zo'n flut box-set als deze kan ik toch niet echt aanprijzen. Voor degene zoals ik die graag het leifst een fysieke kopie willen hebben zou ik zeggen: als je m voor een aangenaam prijsje kan krijgen, koop m. Voor de rest: de serie is volledig te bekijken op Netflix en dat is naar mijn mening een veel betere optie.

 

Mijn volgende bespreking is een serie over een jongeman die leidt aan een akelige ziekte en dan op het spoor komt van een geheimzinnige organisatie die het plan heeft opgevat om alle jongemannen te besmetten met zijn aandoening! Daarop trekt hij erop uit...Nee wacht, juist niet. dat is het probleem. Oh en voordat ik het vergeet te zeggen: het is een comedy.

Volgende bespreking: Welcome to the NHK

post-127-0-27089400-1412119944_thumb.jpg

Deel dit bericht


Link naar bericht

Woord vooraf:

Als er een genre is waar ik niet bepaald een fan van ben dan is het, het comedy genre. Dit is ook terug te zien in mijn stripcollectie die nagenoeg geen komische strips bevat of het feit dat er maar heel weinig komische tv-series zijn waar ik echt een fan van ben. *kuch Monty Python kuch* Het probleem wat ik toch heb met comedy is dat het vaak realistische verhalen probeert te vertellen met redelijk realistische personages maar het dan volledig in het belachelijke trekt waardoor ik me afvraag of ik me überhaubt wel moet inleven in de personages en hun verhaal. En als iemand die juist graag meeleeft met de personages en hun strubbelingen in het leven is dat voor mij heel storend. Daar komt nog eens bovenop dat van alle comedies de romantische comedy toch wel mijn minst gewaardeerde variant is. Niet omdat ik een hart van steen heb maar simpelweg omdat ik niet geloof in de idylische liefdesverhaaltjes die Hollywood en consorten je graag voorschotelen. Welcome to the NHK valt echter binnen het genre van de romantische comedy en weet je wat? Ik heb in enige tijd niet meer zo erg genoten van een serie!

 

WELCOME TO THE NHK

 

WelcomeToTheNHK.jpg

 

 

Type: tv-serie

Genre: comedy, romantiek, slice of life, psychologisch

Oorspronkelijke jaar van uitzending: 2006

Aantal afleveringen: 24

Speelduur per aflevering: 24 min

 

Welcome to the NHK gaat over Sato, een jongeman van ergens in de twintig die leidt aan Hikikomori. Voor degene die niet geheel thuis zijn in recente Japanse ontwikkelingen: Hikikomori is een ziekte waaraan veel Japanse jonge mensen leiden waarbij ze zich opsluiten in hun kamer en er niet meer uitkomen. In het geval van Sato is hij door een naar incident op de middelbare school extreem mensenschuw geworden tot op het punt dat hij uiteindelijk met zijn universitaire studie gestopt is en alle dagen thuis zit zonder ooit de deur uit te komen. Zoals te verwachten in zo'n situatie heeft dit ertoe geleidt dat hij zich allerlei fantasiën in het hoofd is gaan halen. Zo heeft hij zich onder andere bedacht dat de NHK, een Japanse tv-zender anime uitzend om meer Hikikomori te produceren en uiteindelijk een samenleving van Hikikomori te kweken. Echter juist op het hoogtepunt van zijn wanen wordt hem een redding uit zijn bestaan aangeboden in de vorm van Misaki, een meisje met een mysterieuze achtergrond die vastbesloten is Sato van zijn Hikikomori af te helpen. Maar de vraag blijft: waarom? Waarom is Misaki zo geobsedeerd met Sato? En kan Sato na jarenlange zelfopsluiting überhaubt nog gered worden?

 

Deze korte samenvatting van het plot klinkt misschien bijzonder somber maar de serie is dat allerminst. Welcome to the NHK is tenslotte een comedy. En bovendien een behoorlijk goede. Zoals ik al eerder zei is mijn probleem met veel comedies dat ze hun eigen personages niet serieus nemen. Welcome to the NHK heeft dat probleem niet. De comedy is grotendeels character based in plaats van situational comedy en wordt gebruikt om de personages nog menselijker en sympathieker te maken terwijl het ondertussen de soms wat zware toon verlicht. De comedy is geschreven vanuit de personages en gaat nooit ten koste van hen. Een ander aspect dat wel wat minder goed aangepakt is, is het verloop van het verhaal. De eerste tien afleveringen zijn perfect in dat opzicht maar daarna volgen negen afleveringen die het plot niet echt vooruit helpen en na verloop van tijd ook nogal overbodig beginnen te voelen. In deze afleveringen komen een paar subplots naar voren die te maken hebben met een aantal nevenpersonages. En ik snap waarom dit stuk erin zit. Tenslotte hadden deze navenpersonages nog niet echt veel gehad in termen van karakterontwikkeling. Aan de andere kant vind ik negen afleveringen enkel aan hen besteden wel wat veel voor een serie van slechts vierentwintig afleveringen. Evengoed is het wel moeilijk om de serie te bekritiseren als het niveau van schrijfwerk zo hoog ligt als bij deze. Zelfs in de saaiere afleveringen weet Welcome to the NHK je zowel aan het schaterlachen te krijgen als diep geroerd te worden. Er zijn maar weinig series die met zoveel zorg en toewijding geschreven zijn als deze. Bovendien is Welcome to the NHK ook heel bijzonder in hoe sterk het zijn gevoel voor realisme behoud. Hoewel de humor wat bizar is af en toe voelt het nergens aan als onlogisch of niet toepasselijk. Zo worden Sato's angsten verbeeld als grijze mannetjes die, eerlijk gezegd, compleet hilarisch zijn. Tegelijkertijd voelt voor mij deze weergave van angst als volkomen logisch en irrationele angst is iets waar ik ervaring mee heb. Welcome to the NHK is geen Hollywood feel good sprookje maar een mooie en vertederend verhaal over twee getroubleerde mensen die elkaar nodig hebben om met hun problemen te leren omgaan. Het is ook geen serie waarin er nooit echt grote problemen zijn en uiteindelijk alles wel goed komt. De personages krijgen regelmatig zware klappen te verduren en het loopt niet met iedereen even goed af. Tegelijkertijd zijn er zelfs in de meest duistere afleveringen altijd nog wel momenten van liefde en vriendschap te vinden. Welcome to the NHK is dan ook een verbazingwekkend hoopvolle serie zonder ooit overdreven zoetsappig te worden.

 

Visueel gezien is de serie goed maar niet geweldig. Hoewel het grootste gedeelte van de tijd het tekenwerk en de animatie uitmuntend zijn, zijn er ook momenten waarin het niveau van de visuals gewoon ronduit slecht is. De character design is zeer goed. De oorspronkelijke character designs voor deze serie zijn gedaan door Yoshitoshi ABe en mensen die al wat meer anime besprekingen van mij gelezen hebben weten dat ik groot fan ben van de man. Echter zoals bij Haibane Renmei is de daadwerkelijke uitwerking ervan gedaan door iemand anders. In dit geval studio Gonzo, een studio met zowel een zeer goede als slechte reputatie. De reden hiervoor is dat ze het grootste gedeelte van de tijd topniveau animatie produceren maar dan zo af en toe aan paar shots ertussen gooien die zo lelijk zijn dat je, je ogen wil uitprikken. En Welcome to the NHK is helaas geen uitzondering op de regel. De personages zijn het grootste gedeelte van de tijd zeer gedetailleerd in beeld gebracht en zien er ook behoorlijk realistisch uit, iets wat zeker toepasselijk is voor deze serie. Echter zo nu en dan schakelt Gonzo voor de komische momenten over op een enorm karikaturale stijl wat vrij normaal was in de jaren negentig maar tegenwoordig volkomen onacceptabel is

 

De soundtrack is fantastisch. Het grootste gedeelte van de tijd heb je niet eens door dat er muziek speelt wat betekent dat de muziek de scene goed aanvult. Maar wanneer het wel opvalt is het ook echt iets bijzonders. De muziek zelfs is heel divers. Varierend van pop tot rock tot techno etc... Eén nummer dat sowieso genoemd moet worden is de Pururin song. Pururin is een fictieve anime die de personages regelmatig bekijken en zoals iedere anime heeft het zijn eigen song. En dat is het meest irritante en akelig catchy klotenummer dat ik in lange tijd heb gehoord. Het is nu alweer enkele dagen terug dat ik de serie zag en ik neurie het nog steeds dagelijks. Een prestatie dus.

 

De serie heeft één opening en twee end credit sequeneces. De opening sequence is prima. Er is niets mis mee maar hij is ook niet bijzonder goed. Het openingsnummer is goed en toepasselijk maar visueel gezien klopt de opening sequence niet met de rest van de serie want het is veel te kleurrijk en de personages zijn veel te grof getekend. De eerste end credits sequence is nogal ehm...apart. Ik ben er zelf geen fan van. Hallucinante visuals ondersteunen een al even vreemd rocknummer. Hoewel het zeker origineel is en op zich best cool past het niet echt bij de serie en na drie afleveringen had ik het wel gezien. De tweede end credits sequence is een heel ander verhaal. Deze is namelijk prachtig! Het nummer is teder en lieflijk zoals de serie zelf en de lyrics zijn duidelijk geschreven voor de serie. Ook visueel is het heel erg de moeite waard want het bevat alle elementen uit de serie zelf in tegenstelling tot de eerste end credits sequence die enkel de paarse mannetjes bevat.

 

Doelgroep: Laat ik eerlijk zijn, om verassingen te voorkomen: officieel is Welcome to the NHK een shonen serie wat wil zeggen dat het gericht is op tieners en niet op volwassen. De reden daarvoor is dat de manga adaptatie gepubliceerd is in een magazine genaamd Shonen Ace. Dit is hetzelfde magazine waarin ook MPD Psycho en The Kurosagi Corpse Delivery Service wordt gepubliceerd. Dus wat mij betreft kan dat label met een korreltje zout genomen worden. Naar mijn mening moet je echt boven de achtien zijn om van de serie te kunnen genieten. Vooral omdat het heel erg gaat over het leven van jong volwassenen. Hun dromen en ambities en de strubbelingen die zij doormaken. (nogeen reden waarom ik als jong-volwassene zijnde zo van deze serie genoten heb) En als tiener zijnde is dat niet iets wat herkenbaar is. De serie is dan ook duidelijk gericht op jong-volwassenen. Echter dat wil niet zeggen dat wat oudere volwassenen er niet ook van kunnen genieten. Tenslotte kan ieder boven de dertig zich nog wel herinneren hoe het was om een twintiger te zijn. Funimation is het schijnbaar met mij eens want mijn box-set verteld mij dat deze serie TV-MA is. Wat niet helemaal verbazingwekkend is gezien het grote aantal blote tetten in de serie.

 

Aanrader? Zoals al eerder gezegd heb ik enorm genoten van deze serie en hij heeft zeker een plaatsje in mijn hart verdiend. Tegelijkertijd is het ook geen compleet foutloze serie. Zeker visueel is de serie niet van het hoogste niveau en ik zie zeker hoe de soms erg slechte animatie bepaalde mensen zou weerhouden van hieraan te beginnen. Aan de andere kant worden enige problemen met de animatie volledig overstemt door het hoge niveau schrijfwerk. Welcome to the NHK is een serie die zowel dolkomisch, als hartverwarmend maar ook hartverscheurend kan zijn. Het is een mooie en gevoelige serie en wat mij betreft een absolute aanrader.

****

 

Satou.jpgWelcome+to+the+NHK+13.jpgyamazaki_satou_welcome_to_the_NHK.pngwelcometothenhkwelcomet.jpg

 

 

Welcome to the NHK is volledig verkrijgbaar op DVD. Er zijn zelfs twee verschillende versie van en allebei vollop verkrijgbaar. Je heb de reguliere versie en de S.A.V.E. (superamazing anime value edition) versie. Ikzelf ben in het bezit van die laatste. Zoals de term al doet vermoeden is dit de goedkopere variant en dus ook van lagere kwaliteit. Nochthans is het geen slechte boxset. Het is een dun plastic geval maar nog best stevig. De oorspronkelijk cover komt vergezeld van een spuuglelijke gifgroene rug met daarop groot het S.A.V.E. logo. Gelukkig bevind zich aan de andere kant hiervan een normale cover dus als je de hoes omdraait heb je een volkomen normale rug en voorkant. Het nadeel is wel dat je dan op de achterkant de lijst met afleveringen hebt staan terwijl de daadwerkelijke achterkant nu binnenin zit. Niet ideaal dus maar ook niet echt een deal-breaker. De discs zelf zijn vrij basic. Op ieder staat zes afleveringen evenals een paar extra's maar die zijn beperkt tot trailers en clips. De afleveringen zelf zijn op zich netjes gedaan hoewel ik af en toe wat schoonheidsfoutjes zag bij de editing en de vertaling heel soms ook niet helemaal kloppend voelde. (ga overigens voor de Japanse dub, geen fan van de Engelse variant) Dus al met al is dit niet de beste box-set ooit en voor Funimation standaarden is het wat beneden gemiddeld. Maar dat is helemaal niet erg! Ik heb tenslotte maar dertien euro betaald voor deze box-set. En voor die dertien euro heb ik niet alleen tien uur geweldig plezier gekregen maar ook nog eens een box-set die beslist niet slecht is. Dit is dus wat mij betreft echt een koopje en zeker voor mensen met een kleinere beurs of mensen zoals ik die zoveel mogelijk willen kopen in zo min mogelijk tijd is dit zeker een aanrader. Mensen die toch terug schrikken van de kleine minpunten aan deze box kunnen uiteraard de reguliere versie kopen die Funimation kennende van zeer hoge kwaliteit zal zijn. Bovendien is de serie ook volledig te bekijken op Netflix dus als je dat hebt is dat zeker een goede optie.  

 

Na deze luchtige onderbreking duik ik voor mijn volgende bespreking volop de duisternis in met een horror anime. En bovendien één met een plot zo complex dat ik het rustig het duistere zusje van Lain durf te noemen.

Volgende bespreking: Boogiepop Phantom

post-127-0-17520300-1412388024_thumb.jpg

post-127-0-74758000-1412388071_thumb.jpg

Deel dit bericht


Link naar bericht

Een laatste noot nog: ik liet in mijn bespreking even tussen neus en lippen door weten dat hier ook een manga van is. Ik heb deze gelezen en zal hem zo spoedig mogelijk bespreken en dan ook de verschillen met de anime aankaarten. Of ik hem zal bespreken in een volledig manga bespreking of enkel als aanhangsel aan deze bespreking hangt heel erg af van hoeveel tijd ik heb. Het liefst zou ik een volledige bespreking ervoor doen maar ik heb ook nog een Klare Taal die morgen af moet en een andere manga die ik nog dit weekend besproken wil hebben. Dus het wordt even zien wat ik ga doen met deze.

 

Tot die tijd, geniet van de heel erg vreemde end credits van de eerste twaalf afleveringen:

 

Deel dit bericht


Link naar bericht

Even een bericht terzijde: ik kom er net tot mijn immense vreugde achter dat Netflix ook heel veel anime series heeft. Inclusief een aantal die ik al besproken heb. Ik heb de besprekingen van die reeksen inmiddels aangepast maar geef hierbij ook nog even aan om welke reeksen het gaat:

 

SE: Lain (*kwijl kwijl*)

Ghost Hound

Kino's Journey

Welcome to the NHK

 

Hopelijk biedt dit een meer toegankelijk legaal alternatief dan de box set kopen. Wat ik nog steeds wel aanraad want er gaat niets boven een plank vol anime. (letterlijk in mijn geval want de anime staan op de bovenste plank van de kast)

Deel dit bericht


Link naar bericht

Heb me op FACTS de volgende animés gekocht:

 

De volledige PLANETES (heb ik de manga al van gelezen).

cov-4573-planetes-volume-1-german.jpg

 

De volledige TRIGUN (had ik al gezien, maar wilde ik in mijn bezit).

trigun-.jpg

Deel dit bericht


Link naar bericht

Ik ga tezijnertijd mij de Trigun manga aanschaffen.

Ze hebben daar (trigun maximum) nu van die dikke tankobons van, handig om alles snel te hebben.

Deel dit bericht


Link naar bericht

Ze hebben daar (trigun maximum) nu van die dikke tankobons van, handig om alles snel te hebben.

Daar  ik idd mijn oogje al op.

Deel dit bericht


Link naar bericht

BOOGIEPOP PHANTOM

 

boogiepop2.jpg

 

Type: TV-Serie

Genre: Horror, Psychologisch, Sci Fi, Bovennatuurlijk, Filosofisch, Avant Garde

Oorspronkelijke jaar van uitzending: 2000

Aantal afleveringen: 12

Speelduur per aflevering: 24 min

 

Normaal gesproken begin ik iedere bespreking met een korte samenvatting van het plot van de serie. Dat is in dit geval onmogelijk gezien enige plotinformatie al als spoiler gezien kan worden. Het enige wat ik kan zeggen is dat het draait rondom een zogenaamde urban legend genaamd Boogiepop Phantom die achter een stel middelbare scholieren aan zit. De rest moet je zelf maar achter zien te komen. In mijn introductie vergeleek ik Boogiepop Phantom met Serial Experiment: Lain en hoewel dat tot op zekere hoogte een goed vergelijk is zijn er ook enorme verschillen. Om te beginnen is Lain geen mindfuck serie. Veel mensen vinden de serie verwarrend omdat het een onconventionele vertelstructuur gebruikt maar het is nooit het doel van de makers de kijker opzettelijk op het verkeerde been te zetten. Boogiepop Phantom doet dit wel. Maar op een aangename manier. Het is geen grote middelvinger van de makers naar de kijker toe in termen van "probeer dit maar eens te snappen" maar eerder een goed gemaakte breinkraker. De hele serie is één grote puzzel. In iedere aflevering krijg je weer een nieuw stukje informatie dat je nodig hebt om het plot bij elkaar te puzzellen maar nergens wordt er een duidelijk uitleg gegeven. Wat meer is, hoewel iedere aflevering een nieuw stukje informatie biedt bouwt het nooit voort op eerdere informatie die je hebt gekregen. Iedere aflevering bevat zijn eigen onderdeel van het grotere verhaal maar geen enkel onderdeel komt terug buiten de aflevering zelf om. Boogiepop Phantom heeft één enkel verhaal dat verteld wordt over de spanne van 12 afleveringen. Iedere aflevering op zich is een opzichzelfstaand verhaal dat verteld wordt vanuit het perspectief van het hoofdpersonage in die aflevering. En ieder van deze verhalen valt weer binnen het overkoepelende plot van de serie. Wat meer is omdat we in iedere aflevering slechts één specifiek personage volgen wordt de serie geheel buiten enige chronologische volgorde verteld. De gebeurtenissen van een aflevering kunnen twee dagen voor of na de vorige plaatsvinden maar evengoed twee jaar ervoor of erna. En de enige manier om daar achter te komen is door goed op te letten op de informatie die je krijgt binnen de aflevering zelf. Bovendien switcht de chronologie per aflevering zelf ook nog hopeloos heen en weer. De meeste aflevering beginnen met een introductie, waarna aan flashback volgt om te eindigen met een climax die voor of na de introductie plaats kan vinden. Echter er is bijvoorbeeld ook een aflevering waarin er steeds afgewisseld wordt tussen twee verhaallijnen in twee verschillende tijdvakken. En er zijn afleveringen met een nog vreemdere vertelstructuur. De enige manier om Boogiepop Phantom op chronologische volgorde te kijken is als je beschikt over geavanceerde editing apparatuur waardoor je de gehele serie opnieuw kunt editen en ieder individuele scene op de juiste plaats kan zetten. Uiteraard doet dat enorm af aan de complexiteit van de serie en dat is nu juist wat het zo goed maakt. Nu moet ik wel eerlijk toegeven dat de serie zo complex is dat het meerdere bezichtegingen vraagt om te bevatten. Nadat ik de serie voor het eerst afgeken had bleef ik achter met heel veel vragen en pas na de tweede keer had ik daar ook antwoord op gekregen. Omdat de serie zo obscuur is met zijn informatie en je er zoveel van krijgt per aflevering is het lastig om te zien welke informatie van belang is en welke niet. Bovendien gaat de serie er ook nog mee aan de haal door onbelangrijke informatie het focale punt te maken van een aflevering en enorm belangrijke informatie triviaal over te doen komen. Zo wordt het enige stukje infodump in de hele serie, waarbij een personage grote stukken van het plot uitlegt, gedaan in de vorm van een praatje pot over een vermeende samenzweringstheorie. Het is pas aan het eind hiervan dat je begrijpt dat dit niet zomaar een theorie is maar juist het plot van de hele serie. (of toch een belangrijk gedeelte ervan)

 

Iets anders wat de serie gemeen heeft met Serial Experiments: Lain is dat het een zeer psychologische en zelfs filosofische serie is met een groot aantal onderliggende thema's. Echter in tegenstelling tot Serial Experiments: Lain is het een stuk minder in your face hiermee en dat is maar goed ook gezien het erhaal op zich al moeilijk genoeg is te volgen. Echter voor wie oplet zal te zien zijn dat de serie veel verder gaat dan de oorspronkelijke psychologische horror premisse. De serie gaat heel erg in op het volwassenwordingsproces, hoe een idealistische kijk op het leven slechts jezelf een hand voor ogen houden is en hoe zelfs in de donkerste dingen nog schoonheid kan schuilen. Het trekt voorbepaalde concepties over goed en kwaad in twijfel en toont een genuanceerde en uitermate volwassen blik op onze maatschappij. Nu moet ik wel zeggen dat dit voor mij pas bij de derde bezichtiging (in twee maanden tijd!) pas echt naar voren kwam omdat ik het voorheen te druk had het plot bij elkaar te puzzelen en uit te vogelen hoe alle gebeurtenissen zich tot elkaar verhouden

 

Het probleem vaak bij serie die bomvol plots en subplot zitten is dat dit ten koste gaat van karakterontwikkeling. De vraag is dus af dat ook het geval is voor Boogiepop Phantom. Het antwoord: ja en nee. De personages in de serie zijn zeer goed ontwikkelt met ieder een duidelijk eigen karakter, achtergrond, kijk op het leven, gedachten en gevoleens etc... Bovendien is de cast vrij gevarieerd. De meeste hoofdpersonages maken onderdeel uit van de groep tieners die achterna gezeten wordt door Boogiepop Phantom maar daarnaast zijn er ook een aantal andere personages die van belang zijn voor de verhaallijn zoals een politieman die eigenlijk een seriemoordenaar is en daarmaast ook nog een

blijkt te zijn. Evenals een schrijver die een belangrijke rol in het verhaal speelt vanwege [spoiler spoiler spoiler]. En ieder van deze personages zijn zo goed neergezet dat je gemakkelijk met hen kunt meeleven in hun zoektocht naar de waarheid. Tegelijkertijd zijn er eigenlijk weinig personages die ik mij nu, ongeveer drie weken na mijn laatste bezichtiging, nog duidelijk voor de geest kan halen. Hoewel ze allen zeer goed ontwikkeld zijn was er geen één die mij heel duidelijk aansprak. Het is dus een beetje een twijfelgeval op dat punt.

 

Visueel is de serie ook een twijfelgeval. Ikzelf vind hem erg aangenaam om naar te kijken. Maar ik weet uit ervaring dat er veel mensen zijn die zich afkeren van deze serie vanwege het visuele aspect. En ik kan wel snappen waarom hoewel ik er zelf niet zo over denk. Laat ik beginnen met het daadwerkelijke tekenwerk. Daar is absoluut niets mis mee. Boogiepop Phantom is geproduceerd door studio Madhouse. Een naam die hier nog niet eerder voorbij is gekomen maar vanaf nu geregeld voorbij zal komen. Madhouse is namelijk één van de meest vooraanstaande animestudios van Japan en meer nog een studio die zich vooral focust op Seinen (gericht op volwassenen) titels. Zo hebben ze bijvoorbeeld de anime adaptatie van Monster gedaan. Daarnaast staat Madhouse bekend om zijn solide visuele presentaties. Maar ook mo het feit dat ze nogal eens willen experimenteren op dat gebied. En Boogiepop Phantom is daarop geen uitzondering. De serie gebruikt heel veel donkere kleuren, met name heel veel grijstinten evenals vrij veel zwart. Maar dit past perfect bij deze bijzonder duistere serie. Boogiepop Phantom valt binnen het genre van de psychologische horror. Het is een uitermate donkere, naargeestige en zeer beklemmende serie met geen gebrek aan gore. En de visuele stijl versterkt dat enkel. Voor de rest is het tekenwerk zeer realistisch ogend met behoorlijk gedetailleerde character designs. Het is zeker niet op het niveau van zeg Yoshitoshi ABe maar vergeleken met andere series zijn de character designs hiervoor zeer knap gedaan. Wat het echter een acquired taste maakt zijn de stijlkeuzes die de makers genomen hebben in verband met met budgetproblemen. Boogiepop Phantom is op een zeer laag budget gemaakt en dat zie je er wel aan af. Om de gebrekkige animatie te maskeren hebben de makers daarom ervoor gekozen alles te animeren in een high brow, korrelige animatiestijl. Naar mijn mening past dit perfect bij deze nogal gritty horrorserie maar voor mensen die gewend zijn aan de schone en nette animatie van tegenwoordig is het even wennen. En toegegeven er waren momenten waarop het mij ook stoorde omdat ik door de korreligheid, gecombineerd met de duistere belichting en kleurschema niet kon zien wat er nu feitelijk gebeurde en dat is nogal vervelend in een serie waarbij je bij iedere scene moet opletten. Verder was het enige echte probleem dat ik had met de visuele probleem presentatie de lip synching. Geen idee wie dit gedaan heeft maar ze moeten hem of haar ontslaan. Over het algemeen valt het wel mee met maar enkele seconden van mondbeweging terwijl niemand praat of omgekeerd maar er zijn twee of drie scenes waarin alle lip synching het raam uit gaat en die als gevolg eigenlijk gewoon onnavolgbaar zijn omdat je, je vooral afvraagt wie nu aan het woord is in plaats van dat je let op wat ze daadwerkelijk zeggen wat heel vervelend is want wat ze zeggen is uitermate belangrijk voor enig begrip van het plot.

 

De soundtrack voor deze serie is ronduit fantastisch. Hoewel de meeste nummers niet echt goed zijn op zichzelf staand doen ze heel veel om deze toch al griezelige serie nog griezeliger te maken. Er was een moment, vrij laat 's nachts, tussen twee afleveringen in dat ik van de wc kwam en de muziek van het titelmenu al uit mijn kamer hoorde komen. Ik kreeg er zowaar kippevel van! Het is geen soundtrack die ik op zich eens zal beluisteren. Maar als een soundtrack voor een horrorserie kwijt het zich geweldig van zijn taak.

 

En dat brengt mij tot het enige aan deze serie wat echt slecht is: de intro. Ten eerste past het totaal niet bij de serie. Het openingsnummer is een licht jazznummer dat in niets representatief is voor de donkere en serieuze toon van de serie zelf. Daarnaast is de intro gedaan in bruintinten, wat in de hele serie niet terug komt. Maar naast een slecht intro voor deze serie is het opzich ook nog eens een slechte intro. Het mixt live-action beelden met animatie wat een interessant idee is maar hier heel slecht uitgewerkt. En wat nog meer is, het introduceert een aantal hoofdperpersonages aan ons. Wat op zich fijn is want de serie heeft zo'n grote cast dat het prettig is als we direct herkennen wie, wie is, Het probleem echter is dat het slechts drie van de minstens twaalf hoofdpersonages introudceert waardoor je als kijker eigenlijk nauwelijks erdoor geholpen bent. Toch raad ik niet aan hem over te slaan want het heeft één ding dat het de moeite waard maakt: hij duurt 90 seconden. Dat zijn 90 seconden waarbij je even niet hoeft op te letten, je ogen kunt sluiten en de informatie die je de vorige aflevering gehad hebt kunt processen evenals je mentaal voor te bereiden op de stroom aan nieuwe informatie die op je af zal komen zodra de intro voorbij is. Het is een 90 seconden pauze van deze hersenkraker. Daarom en alleen daarom is hij de moeite van het kijken waard.

 

De end credits daarentegen kon ik enorm waarderen hoewel niet gezegd is dat, dat voor iedereen zal gelden. De endcredits song is een progressive jrock nummer dat losbarst zodra de aflevering afgelopen is. Naar mijn mening is horror en rock een match made in heaven. Van John Carpenter tot True Blood. Het heeft iets om na een stroom van bloed, geweld en jumpscares (Boogiepop Phantom heeft aan alle drie geen gebrek) overvallen te worden door een harde, voortdenderende rocksong. In die zin is het end creditsnummer van Boogiepop Phantom dus heel goed maar dit is uiteraard onderhevig aan persoonlijke voorkeur en ik moet toegeven dat het nummer op zich nogal 90s is. Ook visueel zijn de end credits zeer goed. De visuals leidde niet af van de tekst maar voegen wel net iets toe. Simpele witte letters rollen voort op een zwarte achtergrond terwijl in de linkerbovenhoek nog de belangrijkste gebeurtenissen van de afgelopen aflevering voorbij komen. Het helpt niet alleen als herinnering aan wat er gebeurt is maar ook om nog even na te genieten van het geweldigs dat je net gezien hebt.

 

Doelgroep: Boogiepop Phantom valt rustig binnen het seinen genre en is dus vooral bedoeld voor volwassenen. Tegelijkertijd ben ik er vrij zeker van dat oudere tieners deze serie ook zullen waarderen omdat het voor een groot gedeelte ingaat op de problematiek waar juist mensen tegen het eind van hun middelbare school periode veel mee worstelen. Daarnaast maakt het complexe plot en de psychologische en filosofische lading dit een serie die enkel is voor mensen die graag nadenken bij de series die ze zien. Oh en mensen die niet erg gedient zijn van grote hoeveelheden bloed en ingewanden moeten ook wat voorzichtig zijn want in termen van gore is de serie wat aan de extreme kant. 

 

Aanrader? Boogiepop Phantom is een uitermate goed geschreven, fatsoenlijk geanimeerde en zeer beklemmende horrorserie. Het vraagt meerdere bezichtigingen om het plot echt te begrijpen maar met een serie zo goed als deze is dat beslist geen straf. Dit is geen serie voor iedereen maar voor wie graag meedenkt met wat hij kijkt of leest en graag zelf het plot bij elkaar wil puzzelen is dit een niet te missen serie. Weinig memorabele personages en kleine maar storende foutjes op visueel gebied houden mij tegen deze serie de hoogste score te geven maar het is nog steeds hoog intelligent entertainment dat het verdient bekeken te worden.

****1/2

 

 

 

Phantom.png?t=1358211120FQ8RI.pngboogiepop-phantom-screenshot-02.jpgboogiepop-phantom-screenshot-07.jpg

 

Boogiepop Phantom is volledig verkrijgbaar op DVD. Er zijn twee versies verkrijgbaar. De oorspronkelijke box set uit 2009 met daarin de tv-serie in de film. Evenals de 2012 rerelease met enkel de tv-serie. Ikzelf heb de 2009 versie (wat komisch is want ik had de 2012 versie besteld) en naar mijn mening ben je beter af met de andere. Hoewel de film niet slecht, is hij verre van het niveau van de tv-serie. Bovendien voegt het vrij weinig toe. De enige reden om hem te kijken is als je de serie geen tweede maal wil zien want het beantwoord een heel aantal vragen die ik had na het zien van de serie voor het eerst. Maar deze vragen worden ook beantwoord door de serie een tweede maal te bezichtigen en voor mij was dat toch een betere ervaring dan het zien van de film. Voor de rest maakt het geen verschil. En aangezien de 2012 versie een stuk goedkoper is dan de 2009 versie raad ik aan die te kopen maar het is uiteindelijk aan jou. Wel vind ik dat deze serie sowieso een aanschaf verdient als het je interesseert want hij heeft zoveel rewatch value dat het een goede deal is. Zeker aangezien de 2012 box set beslist niet duur is.

 

Voor mijn volgende bespreking zal ik voor de verandering eens een zeer recente serie bespreken. Eén die duidelijk zijn herkomst vind in een belangrijk literair werk en zich afspeelt in een samenleving die Utopisch noch Dystopisch is.

Volgende bespreking: Shinsekai Yori (From the New World)

post-127-0-60165600-1414358731_thumb.jpg

Deel dit bericht


Link naar bericht

SHINSEKAI YORI - FROM THE NEW WORLD

 

bXnWw.jpg

 

Type: TV-Serie

Genre: Filosofisch, Slice of Life, Fantasy, Actie

Oorspronkelijke jaar van uitzending: 2013

Aantal afleveringen: 25

Speelduur per aflevering: 22 min

 

Utopie. Een woord dat de laatste tijd een nogal nare bijklank heeft gekregen met dank aan John de Trol en zijn troepje smaakloze handlangers. Maar van oorsprong is het een woord dat eerder geassocieerd werdt met vernieuwende en verhffende fictie. Het woord zelf betekent letterlijk "de goed plaats die niet bestaat" en dat somt ook wel nejtes het concept van een utopie op. Al sinds menseheugenis hebben verlichte geesten, ontevreden met de maatschappij zoals die op dat meomtn was, nagedacht over werelden in perfecte harmonie waar ieder kan leven naar het volst van zijn of haar potentie. Echter sinds begin 20e Eeuw kwam er een nieuw begrip naar voren: dystopie oftewel "de slechte plaat die niet bestaat" Gedesilusioneerd en beangstigd door twee wereldoorlogen kwam er een nieuwe en veel somberder genre op. Dondkere en deprimerende verhalen die een werelnd toonden waar de mens slechts gevangene is van eht systeem. Verhalen die waarschuwde voor wat er zou gebeuren als we erboor kozen verder het wetenschappelijke of politieke pad op te gaan dat op dat moment in zwang was. Shinsekai Yori, wiens Engelse titel sterk doet denken aan eht zeer dystopische boek Brave New World van Aldous Huxley, valt in geen van beide categoriën. Het neemt een veel genuanceerdere positie aan en toont zowel het mooie als het nare van de samenleving waarin het verhaal zich afspeelt.

 

Het verhaal begint na een grote ramp dat een groot gedeelte van de wereld wegvaagde. Wat deze ramp is, is on duidelijk aan eht begin en één van de belangrijkste plotpunten. Uit de as van de ze verwoeste wereld wheerees een nieuwe maatschappij. Een veel simpelere maatschappij die veel meer in contact staat met de natuur. Een maartschappij waarin magie de rol van wetenschap heeft overgenomen. Ieder kind in deze wereld krijgt vanaf zijn twaalde magische krachten. Saki is één van deze kinderen en het is door haar ogen dat we de wereld zien en over een periode van veertien jaar zien we haar steeds meer ontwikkellen en steeds meer ontdekken over de wereld waarin zij leeft.

 

De serie is onderverdeeld in drie losse stukken. De eerste arc toont Saki als twaalfjarige en haar eerste voorzichtige exploratie van de wereld waarin zij leeft. Daarnaast dient het als introductie voor de meeste personages. In de tweede arc zien we Saki terug als veertienjarige en begint ze een wanhopige zoektocht naar antwoorden die haar uiteindelijk leiden naar een afschuwelijke waarheid en een onmogelijke keuze die de rest van haar leven zal bepalen. In de laatste arc is Saki zesentwintig en zien we haar in haar volwassen leven waarbij ze geconfronteerd wordt met een nieuwe catastrofe, moet omgaan met grote verliezen in haar leven en uiteindelijk tot nieuwe inzichten komt over de mens zelf. Zoals nu al duidelijk zou moeten zijn is Shinsekai Yori een erg genuanceerde en intelligente serie maar gebaseerd op de eerste paar afleveringen zou je het niet zeggen. Sterker nog het zou je vergeven zijn te denken dat dit de anime versie van Harry Potter is. Ware het ook niet om een paar redenen die niets van doen hebben met het verhaal dan was ik ook na drie afleveringen afgehaakt. Gelukkig wordt het wel beter verderop wanneer we het eerste kleine beetje informatie krijgen over het verleden van de wereld gevolgd door de introductie van de Queerats. Een soort mensachtige ratten die onder bewind van de mensen staan en wiens stammen constant in oorlog met elkaar zijn. De rest van de eerste arc wordt dan ook gespendeerd aan een oorlog tussen twee Queerat stammen. Dit gaat echter te lang door en over het geheel genomen zit er niet echt veel diepgang of veel plot in de eerste arc. Dit wordt echter al stukken beter in de tweede arc. Hoewel deze op dezelfde toon begint als de eerste wordt het al vlug een stuk dramatischer wanneer een persoonlijke tragedie ervoor zorgt dat Saki's beeld van een de schijnbaar iddillische samenleving waarin zij leeft compleet aan stukken wordt gescheurd en zij ziet welke wrede maatregelen er genomen worden om de maatschappij iddilisch te houden. Tegelijkertijd word in deze arc ook het plot uitgelegd en leren we wat er precies gebeurd is al die jaren geleden en hoe dat zich verhoudt tot de maatschappij zoals die is en de maatregelen die er zijn om die in stand te houden. En het is hier dat de serie werkelijk tot bloei komt want hoe deze maatregelen zijn verschrikkelijk en zorgen voor ondragelijk veel leed. Maar tegelijkertijd blijkt dat ze maatregelen er zijn voor aan reden en een behoorlijk goede reden ook. Het is een moreel dillemma en als kijker kun je het zeker van beide kanten zien. Vanaf hier ook komen de serie's centrale thema's naar voren zoals dat een ideale samenleving niet bestaat en dat geen enkele oplossing eenvoudig is evenals dat al het goeds opoffering vraagt. Het beidt een genuanceerde kijk op de werkingen van een samenleving zonder een oordeel te vellen. En deze nuance wordt voortgedragen in de derde en laatste arc. Deze arc van negen aflevering reken ik tot de meest bijzondere stukjes anime waarvan ik de privilege heb gehad het te mogen bekijken. Vol knap geschreven drama, fantastische twists, culminerend in één van de beste, meest bevredigende conclusies die ik gezien heb met een laatste scene die wondermooi is, pijn doet aan je hart, heel erg tot nadenken stemt en in woord onvergetelijk is. Alleen al om de laatste arc is de serie de moeite van het kijken waard.

 

Dat allemaal gezegd hebbende heeft de serie ook zo zijn fouten. Te beginnen met de narratieve structuur. Naast voor de rest weinig interessant voegt de eerste arc eigenlijk niets toe aan het verhaal behalve de hoofdpersonen. Gebeurtenissen erin hebben geen effect op de rest van het verhaal en worden eigenlijk zelfs nauwelijks meer genoemd. Aan de andere kant de laatste arc was voor mij iets te kort. Begrijp me niet verkeerd. De laatste arc is geweldig maar het had nog net iets beter gekund als ze er iets meer tijd aan hadden gespendeerd. Zo was de climax ronduit fantastisch maar er was nauwelijks een aanloop naartoe en dat is zonde naar mijn mening. Aan de andere kant kun je, je afvragen of de schuld hiervan wel bij de makers van de serie ligt aangezien het boek dezelfde verhaalopbouw had. Een ander probleem dat ik heb met de serie zijn de personages. Er zitten min of meer vijf hoofdpersonages in de serie en gedurende de loop van het verhaal zien we hen ook heel erg verandern. In de eerste arc hebben eigenlijk geen van allen een duidelijk karakter behalve dan het meest basale zoals dat de één nogal bombastisch is en de ander juist heel timide. In de tweede arc wordt dit al wat beter aangezien de personages zichzelf daarin ook heel erg gaan ontdekken. Maar nog steeds voelde de personages voor mij als plat nogal stereotype. Het is pas als Saki voor de eerder genoemde keuze wordt gesteld dat zij echt een interessant personage begint te worden. In de laatste arc is zij dan ook een zeer goed ontwikkeld personage en is haar relatie met de anderen ook een stuk minder simplistisch en veel meer dramatisch interessant. Nu valt te zeggen dat gezien Shinsekai Yori in de basis een coming of age verhaal is dat deze opbouw van onintereessant en karakterloos naar een volwaardig karakter volkomen logisch is maar als je het puur per aflevering bekijkt dan betekent dit dat je voor de eerste helft van de serie aflevering na aflevering moet kijken naar oninteressante, ongenuanceerde personages en aangezien de serie wel wil dat je geeft om de personages omdat anders het verhaal niet zou werken zie ik dit toch als een zwaktebod.

 

Iets anders wat ik niet heel erg kon waarderen waren de visuals. Op zich is er niets mis met het tekenwerk voor Shinsekai Yori maar het past naar mijn mening niet bij de serie die toch probeert zich te distnatieren van de standaard anime van tegenwoordig. En toch is visueel Shinsekai Yori heel erg een product van deze tijd. Zoals zo'n beetje alles tegenwoordig gaat anime door een retro fase en is weer terug bij de stereotype grote ogen en puntige kinnen. Echter in tegenstelling tot vroeger gaat het nu allemaal met computer animatie wat betekent dat animatie niet alleen er nogal stereotype uitziet maar bovendien ook heel erg nep en plastic. En Shinsekai Yori is daar helaas geen uitzondering op. Gelukkig wordt het zoals alles wel beter naarmate de serie vordert. Mogelijk ook omdat ik eraan gewend begon te raken maar daarnaast gaat het tekenwerk ook wel daadwerkelijk vooruit. Met iedere nieuwe arc zijn de ogen net iets kleiner en de kinnen net iets minder puntig. Que tekenwerk gaat de serie dan ook van stereotype anime naar een toch wat artistiekere visie. Evengoed is het visueel gezien nog steeds niet mijn favoriete serie.

 

De soundtrack daarentegen is geweldig! Sterker nog de soundtrack is één van de twee redenen waarom ik de serie niet na drie afleveringen heb opgegeven. Van de fantastische opening theme die traditionel Japanse muziek combineert met modernere insturmenten, tot de fantastische oppeppende oorlog themes, tot de wondermooie muziek tijdens de serie's meer gevoelige momenten en de serene tonen die spelen als de wereld getoond wordt. Het enige slechte wat ik kan zeggen van de soundtrack is dat hij niet heel origineel is. Ik had bij tijden het gevoel dat ik naar een soundtrack van Joe Hasaishi aan het luisteren was terwijl het op andere momenten mij sterk deed denken aan Ghost in the Shell en Kenji Kawai. Er waren zelfs momenten dat ik vermoedde dat Shinsekai Yori dezelfde composer had als Monster omdat de soundtracks zo op elkaar leken (wat niet het geval is) Dus ja de soundtrack steelt nogal veel van andere anime maar zeker in dit geval geldt "als je steelt, steel van de besten" want zowel Joe Hisiashi als Kenji Kawai zijn componisten van topformaat en Monser heeft hands down de beste soundtrack van enige anime serie tot nog toe. Het resultaat is dan ook een mix van de mooiste anime muziek tot nog toe en dus één van de mooiste soundtracks de ik beluisterd heb.

 

De intro kan ik simpel over zijn: die is er niet. Iedere aflevering opent met een titelscherm vanaf waar de opening credits verschijnen over de eertse scene. Vrijwel altijd begeelidt door de opening theme. Dit is voor het eerst dat ik dit tegenkom in anime en dit was dan ook de andere reden dat ik bleef kijken want het vertelde mij dat deze serie probeerde verfrissend en anders te zijn. Daarnaast werkt het ook gewoon. De serie heeft geen lange opening credit sequence nodig en de opening theme alleen is meer dan voldoende om iedere aflevering in te luiden. De end credits theme is naar mijn mening het zwakste nummer op de soundtrack. Er is op zich niets mis mee maar het is weer eens een jpop song en ten eerste is dat wat teleurstellend voor deze voor de rest zeer originele serie en ten tweede hou ik over het algemeen niet van jpop. Hoewel ik moet zeggen dat dit wel één van de betere nummers is die ik gehoord heb. Aan de andere kant visueel zijn de end credits wel zeer goed gedaan met een gering kleurenschema en enkel silhouetten van de personages ipv de personages zelf te tonen. Het is artistiek interessant en mooi om te zien.

 

Doelgroep: Hoewel de diepere filosofische thema's misschien over de hoofden vliegen van menig tiener maakt het coming of age verhaal dit een serie die niet aan leeftijd gebonden is en iets dat door iedereen genoten kan worden .(behalve dan de allerkleinsten) De serie wordt, zeker naarmate het einde toe, wel nogal geweldadig en bloederig maar niets dat nu echt als excessief omschreven kan worden. Ik zou zegeen 12+. Maar dan wel voor de twaalfjarige met wat sterkere maag en zenuwen.

 

Aanrader? Shinsekai Yori heeft zo zijn fouten zoals de verhaalopbouw en voor een gedeelte de personages maar over het geheel genomen is het een genuanceerde intelligente serie die tot nadenken stemt en vanwege zijn knap ontwikkelde plot, ijzersterke laatste arc, genuanceerde toon, en zeer grote originaliteit de moeite van het kijken meer dan waard is. Ook voor mensen die het niet zo hebben op filosofische fictie kunnen hier nog van genieten want net zoals Haibane Renmei is het niet heel erg "in your face" met zijn filosofie. Dit is dan ook naar mijn mening een absolute aanrader.

****

196hy3wuo9bg0jpg.jpg

Shin%20Sekai%20Yori%20-%2002%20-%20Largesaki.png

shin-sekai-yori-episode-17-saki-kiroumar

 

 

Shinsekai Yori is nog niet volledig verschenen op DVD maar zal dat eind deze maand wel zijn. De box sets zijn gedaan door Funimation dus dat zit wel snor. Ik raad dan ook aan mijn voorbeeld te volgen en ze op te pikken als ze uitkomen. De enige reden om te wachten is omdat momenteel de serie wordt uitgegeven in twee box sets en Funimation heeft nog wel eens de neiging heeft om naderhand alsnog de hele serie in een enkele box set uit te geven voor een net iets lagere prijs.

Deel dit bericht


Link naar bericht

Kleine verandring in de planning: na veel tevergeefs ploeteren heb ik even de bespreking van NGE voorlopig opgegeven. Deze zal nog later volgen als mijn hoofd ernaar staat. Ipv zal ik wel een andere anime bespreken die minstens even beroemd is en waar mijn hoofd wel naar stond te bespreken. Om precies te zijn de anime die mij aan de anime heeft gekregen: Ghost in the Shell

Deel dit bericht


Link naar bericht

Maak een account aan of log in om te reageren

Je moet een lid zijn om een reactie te kunnen achterlaten

Account aanmaken

Registreer voor een nieuwe account in onze community. Het is erg gemakkelijk!

Registreer een nieuwe account

Inloggen

Heb je reeds een account? Log hier in.

Nu inloggen

×
×
  • Nieuwe aanmaken...