Ga naar inhoud
Strawberry Orange Banana Lime Leaf Slate Sky Blueberry Grape Watermelon Chocolate Marble
Strawberry Orange Banana Lime Leaf Slate Sky Blueberry Grape Watermelon Chocolate Marble
gast

[ De Klassieke Leesclub ] Cyrrus-Mill (Andreas)

  

22 leden hebben gestemd

  1. 1. Na het lezen van "Cyrrus-Mill" van Andreas : Wordt dit boek terecht gezien als een klassieker?

    • Ja
      6
    • Nee
      14
    • Geen mening
      2


Recommended Posts

Het is de cynische versie van een smiley  :e012:

 

Inderdaad. Het zou een lachend duiveltje moeten voorstellen. Dit is die van de reep, misschien komt die beter door  :e011: .

Deel dit bericht


Link naar bericht

Vandaag herlezen, in de versie van Sherpa. Niet gemakkelijk te snappen maar toch al veel rechtlijniger dan de oude Arboris albums. Eigenlijk zou je dit kort na elkaar twee keer moeten lezen!

Voor mij is dit een klassieker. Hangt er natuurlijk van af hoe je een klassieker definieert. De moeilijke verhaallijn daagt uit eerder dan af te stoten. De tekeningen zijn prachtig (zoals we van Andreas gewoon zijn). Zeker een album dat de tand des tijds tot nu toe weerstaan heeft...

Echter niet het album dat ik ter kennismaking aan Andreas-leken zou aanraden. Daar zijn Rork, Capricornus of zelfs Cromwell Stone veel geschikter voor.

Deel dit bericht


Link naar bericht

Heb het twee keer gelezen (omdat ik de neiging heb nogal snel te lezen).

Voor wat betreft de begrijpbaarheid: dat valt voor de grote lijnen wel mee, nogal klassieke thema’s (cfr 2001). Ik snap uiteraard niet alle details, het artikel dat Koen gepost heeft gaat daar nogal op in, maar ik ben niet zo iemand die zin heeft om alles 10 keer te herlezen om (misschien) verborgen boodschappen te ontdekken. Over het verhaal ben ik eerlijk gezegd niet zo enthousiast:

 

 

Zoals al gezegd gaat het over tijdreizen. Dat is een moeilijk en tegelijk zeer gemakkelijk thema. Je kan daar in principe alles mee laten gebeuren zonder een aanneembare verklaring te moeten geven.

Een goed tijdreis verhaal is iets dat tegelijkertijd inventief, logisch en vrij simpel is. Bijvoorbeeld 12 Monkeys.

 

 

Hier wordt de plot bewust vaag gehouden. Dat is niet iets waar ik van hou. David Lynch doet dat ook wel eens (Lost Highway...).

 

De tekeningen zijn uiteraard wel weer speciaal en ik heb de indruk dat het voor Andreas toch alleen maar daarom draait: het verhaal in functie van de tekeningen.

 

Klassieker of niet: eigenlijk vind ik dat Stuvio gelijk heeft. Er moeten minstens 2 generaties overheen gaan vooraleer je weet of iets blijvend is.

 

ps. was de Sherpa uitgave.

Deel dit bericht


Link naar bericht

Ik gebruik de eeste versie van Cyrrus.

 

Mijn gevoel bij Cyrrus was altijd dat je het net niét begrijpt, maar doordat je het nét niet begrjipt, het wel lijkt of er wel een logica achterzit.

Doordat het net wel begrijpbaar lijkt te zijn, is er niet de indruk dat het zomaar willekeurig wat aan elkaar geplakte scènes zijn.

Daardoor daagt het uit om telkens te zoeken naar het verband tussen alles, wat je niet vindt, maar er is wel altijd de indruk dat je het zou moeten kunnen vinden.

Er zijn ook bizarre reeksen waar je op de duur het gevoel krijgt dat de scenarist/tekenaar/filmmaker/weet-ik-veel gewoon alles wat hem plots te binnenschiet opschrijft/tekent/verfilmt/enzoverder, zonder dat er echt een reden/oorzaak/verklaring/logica/of-zo zou zijn.

Bij Cyrrus is dat niet het geval.

Het voelt aan alsof je een doorkijkt krijgt naar een wereld/heelal/universum die nét anders is dan de onze.

Dat is een effect dat ik zelden bij andere striptekenaars heb gevonden, en het is ook een ander effect dan in Rork 1 (Rork 2 legt de hele Rork 1 eigenlijk uit).

 

Nogal wat magisch-realistische strips bieden op het einde toch op een of andere manier een verklaring. Die is niet noodzakelijk rationeel, die kan ook magisch zijn, maar er is plots wel een verklaring voor alles wat er gebeurt.

In Cyrrus is dat niet het geval. De verklaring ontsnapt je. Het is als een grote puzzel die in stukken voor jou ligt, en waarvan je weet dat je alle stukjes hebt, maar je slaagt er toch niet in om ze goed in elkaar te passen.

Dat is natuurlijk hopeloos frustrerend als je per se de puzzel wilt oplossen, maar je kunt je er ook toe beperken om te genieten van de raadselachtigheid en het mysterie, zonder per se de oplossing te willen hebben.

 

Niet alle strips van Andreas hebben dat, alhoewel het ergens wel een belangrijk element van zijn werk is.

Het effect wordt niet zomaar verkregen door gewoon de plot vaag te houden.

In Cyrrus is het effect dat je altijd weer naar het verhaal wordt getrokken, op elk element legt, telkens denkt het verband te hebben gevonden, om daarna dan toch weer te merken dat het je ontglipt, waardoor je weer naar alle elementen terugkeert, in een oneindige cirkel die je telkens terug het verhaal intrekt.

Het is een oneindige lezing.

 

Vgl. dat met bijv. "De Val" van Etienne Davodeau. Hij zegt ook niet alles expliciet. Je moet het op een bepaald moment ook allemaal uit de strip afleiden, maar dat lukt ook zonder problemen, waardoor er geen enkel raadsel meer overblijft. Voor de personages is er wel een raadsel, een mysteire, maar voor de lezer totaal niet.

 

In Cyrrus blijft de lezer met het mysterie achter, waarvan hij tegelijk aanvoelt dat het een tamelijk onaards, ongewoon mysterie is, niet iets dat al bij al tamelijk alledaags is zoals in "De val".

 

Zijn er andere strips van die categorie? Ik denk het niet.

Er zijn wel genoeg strips die om de haverklap nieuwe elementen introduceren, maar na verloop van tijd wordt dat gewoon een opeenstapeling van onbekenden, rariteiten en bizarreriën.

In Cyrrus lijken die onbekenden, rariteiten en bizarreriën niet een willekeurige opeenstapeling te zijn.

Cyrrus wekt de indruk een verhaal te zijn dat zich afspeelt in een wereld die aan andere wetten gehoorzaamt dan de onze.

 

De tekeningen? De auto's, bijv., zijn afgeleid van echte, historische modellen, maar door ze te verlengen, werden ze geësthetiseerd.

Eenzelfde esthetisering vinden we bijv. ook in het huis van Cyrrus, dat half in de rotsen is ingewerkt. Vermoedelijk inspireerde Andreas zich daarvoor op enkele huizen van de architect Frank Lloyd Wright, de enige architect waar ik een boek over heb (de schuld van Andreas).

Het huis Falling Water dat Wright ontwierp voor Edgar J. Kaufmann (bouw 1935-39, Mill Run, Pennsylvania) komt het dichtst bij het huis van Cyrrus, maar je merkt dat Andreas de vrijheid van de tekening gebruikte om het nog mooier te maken. Hoe geslaagd de vormen ook zijn die de architect op het papier zet, in werkelijkheid worden de muren altijd vuil onder invloed van het weer en de omgeving (bladafval, stof).

Andreas kan die negatieve milieu-invloeden allemaal ongestraft wegcijferen. Hij toont ons een verfraaide, verzonnen wereld, die door de raadselachtigheid van de gebeurtenissen zijn eigen logica lijkt te bezitten, en precies daardoor overtuigend is.

Net zoals in de werkelijkheid er altijd wel iets is dat ons ontsnapt - zelfs al zouden we het begrijpen, we kunnen niet alles weten - is er ook in Cyrrus altijd wel iets dat ons ontsnapt.

 

Dat is bijzonder omdat van schrijvers/scenaristen soms wordt gezegd dat ze de wereld willen ordenen. Maar dat ordenen lijkt in Cyrrus op principes te zijn gebaseerd die ontsnappen aan onze normale kijk op de werkelijkheid, maar die toch steek houden.

 

Ja, in het geheel van Andreas' werk is Cyrrus misschien geen klassieker, maar ik vraag me af of dat gerechtigd is.

In het geheel van de strip kent het magisch-realistische gehalte van Cyrrus volgens mij zijn gelijke niet.

Het album werd getekend in een periode dat er wel meer strips waren die de fantastische kant opgingen.

Als we nu "Er was eens 'n voorbijganger ..." lezen, dan valt in de eerste plaats op dat er veel populaire volksideeën zitten van het alternatieve genre, zoals militairen deugen niet, "zakenmannen hebben een bord voor hun kop", politci deugen niet, etc., waar je achter staat of niet achter staat, en die tamelijk ongenuanceerd op de lezer worden losgelaten. Sta je erachter, dan is het een goede stip; doe je dat niet, dan is het een zoveelste verhaal.

Door de aanvaardbare onbegrijpelijkheid van Cyrrus, worden echter geen antwoorden gegeven en worden daardoor automatisch apodictische en ongenuanceerde zekerheden vermeden. Het net-niet-begrijpen zorgt voor nuancering.

 

Andere strips, zoals de eerste Hans (tek.: Rosinski), blijken vooral te steunen op sentimentele romantiek. Ook al wordt het hoofdpersonage ook daar met onbegrijpelijkheden geconfronteerd, die zijn er echter vooral om ervoor zorgen dat hij in moeilijke omstandigheden gered wordt.

Let erop dat Cyrrus,bijv., meer een slachtoffer dan een held is. Hij is niet echt iemand die zich uit de problemen redt, maar die allerlei zaken meemaakt.

Wat in Cyrrus gebeurt, is onbegrijpelijk, maar wordt niet gebruikt om de superkrachten of de macht van de hoofdpersoon te verklaren. Hij wordt op zijn manier meegesleurd door gebeurtenissen die groter zijn dan hemzelf, maar Andreas tekent dat zo stijlvol, dat het een plezier wordt om te zien hoe Cyrrus bewusteloos valt - om dan ergens anders op te duiken, wat we allemaal doen als we bewusteloos vallen.

 

Merk ook op de elementen ("motieven") die we terugvinden in andere strips van Andreas:

- van de ene plek naar de andere gaan zonder normale verplaatsingen (Rork: Doorgangen, maar ook in Capricornus komt dat voor)

- de tempel in Cyrrus lijkt op de numerieke kubus uit Capricornus, en vervult een gelijkaardige rol (verplaatsingen)

- spelen met tijd (zowel in Rork als in Cap).

 

Dat Andreas in Cyrrus zaken gebruikt die ook anderen gebruiken, maar dat op een hoger plan, is een reden om er een klassieker in te zien. De leitmotieven uit Andreas' werk die we erin kunnen herkennen, versterkt dat.

Deel dit bericht


Link naar bericht

Klassieker of niet is niet van belang. Netzomin als of je het geheel begrijpt of niet. Wat mij betreft bediscussieren we het verhaal zonder spoilertags, wie hier mee leest heeft neem ik aan het verhaal gelezen of moet het hooguit herlezen toch? En het gaat er mij om om nieuwe zaken te ontdekken in het verhaal, dat mag dan zonder het 10 keer te herlezen. Als ik naar het A-topic mag verwijzen dan vind ik de melding van het woord Terminus dat in alle albums voorkomt hier een mooi voorbeeld van. Of de codering van de vreemde talen in Arq (is het iemand al gelukt om iets van de cijfercode in Coutoo te maken?). Het stuk uit Zozolala dat Koen heeft geplaatst past hier ook in. Ik moet dat nog lezen en ben eerlijk gezegd ook benieuwd naar het stuk uit "De werelden van Andreas".

 

In Cyrrus-Mil volgens mij geen codes, wel andere elementen die bekend zijn uit Andreas' werk. Een van deze elementen, het weergeven van opeenvolgende acties zit al in de eerste drie plaatjes van het verhaal. Het begint met een beeld van Cyrrus die een krant zit te lezen in vogelperspectief. Dit beeld kennen we o.a. uit Rork waar hetzelfde perspectief regelmatig wordt gebruikt. Ditmaal geen balken om het perspectief te versterken, wel een spiegel met daarin keurig de scheiding van Cyrrus naar de andere kant en ook zijn been steekt in spiegelbeeld uit. De tafel die later een rol gaat spelen is goed in beeld.

 

Het tweede plaatje kijkt Cyrrus op naar de deur. Waarom? Blijkbaar iets dat zijn aandacht vraagd. Het derde plaatje geeft antwoord: er is geklopt en Cyrrus doet open. Geen onatopee nodig, de plaatjes spreken voor zich.

 

Rechtsonder op de pagina, nog zo'n detail: het 'patroon' op de tafel wijzigt tussen de twee laatste plaatsjes (en ook met het eerste). Maar kijk eens naar het vloerkleed en het houtpatroon? Deze veranderen nauwelijks, en dat zie je vaker in het werk van Andreas: wisselende perspectieven maar technisch correct. Zie bijvoorbeeld pagina 23 van Afdaling. Rechtsboven staat Rork in een gang met verschillende buizen en bedrading, linksonder een grote plaat met bovenin de opening en exact dezelfde buizen. Prachtwerk. En dat terwijl sommige tekenaars bijvoorbeeld een ruitjesjas slechts van een recht raster voorzien. Maar het betekend ook dat het patroon in de tafel wel degelijk varieert, daar moeten we iets mee...

Deel dit bericht


Link naar bericht
Gast bazarov

Coutoo is ooit ontcijferd. Ik zoek het eens op.

Deel dit bericht


Link naar bericht

Cyrrus-Mill van Andreas is geen klassieker volgens het merendeel van de Reepers.

Voor mij valt het boek onder elitaire zever, ofwel ben ik te dom om het te begrijpen. Dat zou ook kunnen. Ik heb mijn exemplaar weggegeven aan iemand die ik niet graag zie. (ook een domme)

Ik heb hem gevraagd om me wel te vertellen wat hij ervan vond!!! ...Is hij verplicht om dat boek ook nog te lezen! :e007: :e007: :e007:

Deel dit bericht


Link naar bericht
Gast bazarov

Wat voor de ene elitaire zever is, dat is voor de andere een strip die je kunt blijven herlezen.

 

Persoonlijk vind ik het ook geen klassieker. Niet omdat het een slechte strip is maar omdat Andreas er nog betere heeft gemaakt.

 

Wat me wel altijd opvalt is de zorgvuldigheid in zijn tekenwerk, of het nu in zijn meer gekende stijl is of iets afwijkends. Hierbij denk ik spontaan aan het kortverhaal L'ours, dat was grappig en swingend maar ook zorgvuldig. ;)

 

Sommigen noemen het een trucje (zijn tekenstijl) maar ik zie het weinigen imiteren.

Deel dit bericht


Link naar bericht

Wat de tekeningen betreft vind ik zijn werk ook zeer mooi. Dat is geen trucje.

Heeft hij eigenlijk iets gemaakt dat voor het grote publiek toegankelijk is?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Gast bazarov

Euhm, ik ben een beetje bang van niet.

 

Het meest toegankelijke werk van hem vind ik Coutoo (wie van detectives houdt raad ik dit zeker aan) en de eerste 5 delen van Capricornus (avonturen pulp).

 

Als Reizigers 2 ooit uitkomt dan denk ik dat het gaat mee vallen.

 

Anderzijds, als je niet moet puzzelen en denken dan is het geen Andreas!

Deel dit bericht


Link naar bericht

Cyrrus-Mill van Andreas is geen klassieker volgens het merendeel van de Reepers.

Voor mij valt het boek onder elitaire zever, ofwel ben ik te dom om het te begrijpen.

Nou, dan zit ik ook bij die dommerds, want ik heb geschreven dat het niet te begrijpen is. En net daardoor is het zo fascinerend. Het blijft altijd mysterieus.

Let wel: ik probeerde alleen maar te beschrijven waarom het aanvoelt zoals het aanvoelt, en waarom het dat beter doet dan andere strips die in dezelfde richting gaan.

Het is geen schaakspel waarin je elke zet kunt uitleggen.

Deel dit bericht


Link naar bericht

Geen enkele bibliotheek in mijn provincie heeft het in zijn collectie. Ik belde naar de provinciale bibliotheek (die horen alles te hebben, vind ik) en hun antwoord was: Wij halen per definitie geen brol in huis. Nuja, ze zeiden het niet op die manier, maar daar kwam het op neer.

Deel dit bericht


Link naar bericht

Het meest toegankelijke werk van hem vind ik Coutoo (wie van detectives houdt raad ik dit zeker aan) en de eerste 5 delen van Capricornus (avonturen pulp).

En Monster.

L'ours ken ik niet, vrees ik. Ik weet wel dat het bestaat, maar daar houdt het op.

Deel dit bericht


Link naar bericht

Geen enkele bibliotheek in mijn provincie heeft het in zijn collectie. Ik belde naar de provinciale bibliotheek (die horen alles te hebben, vind ik) en hun antwoord was: Wij halen per definitie geen brol in huis. Nuja, ze zeiden het niet op die manier, maar daar kwam het op neer.

Ach, bibliotheken ...

Overigens hebben openbare bibliotheken geen bewaarfunctie. Dat betekent dat als ze iets hebben en het wordt niet ontleend, dan wordt het uit de collectie gehaald.

De bibliotheek van Herzele heeft lange tijd geweldige strips gehad, o.a. de volledige collectie Verhalen e Legenden (met Rork en zo) en De Geheime Driehoek.

Maar ik vrees dat ik die ook al eens op een bibliotheekverkoop heb zien liggen (in de tijd dat ik daar nog ging).

Deel dit bericht


Link naar bericht

Coutoo is ooit ontcijferd. Ik zoek het eens op.

Was dat niet in De Fantastische Werelden van Andreas?

Overigens vind ik zulke artikelen leuk om te lezen, maar voor mij staat of valt de beleving van een strip daarmee niet. De beleving wordt er wel prettiger, levendiger door.

Deel dit bericht


Link naar bericht

Euhm, ik ben een beetje bang van niet.

 

Het meest toegankelijke werk van hem vind ik Coutoo (wie van detectives houdt raad ik dit zeker aan) en de eerste 5 delen van Capricornus (avonturen pulp).

 

Als Reizigers 2 ooit uitkomt dan denk ik dat het gaat mee vallen.

 

Anderzijds, als je niet moet puzzelen en denken dan is het geen Andreas!

Gut,ja...Nu je het zegt...Die detective heb ik ooit wel eens gelezen...

Die zal wel niet meer verkrijgbaar zijn veronderstel ik....

Misschien moet ik Capricornus nog eens proberen...

Deel dit bericht


Link naar bericht

Geen enkele bibliotheek in mijn provincie heeft het in zijn collectie. Ik belde naar de provinciale bibliotheek (die horen alles te hebben, vind ik) en hun antwoord was: Wij halen per definitie geen brol in huis. Nuja, ze zeiden het niet op die manier, maar daar kwam het op neer.

Heb effe gekeken bij Vlaams-Brabant, ze hebben het enkel in St. Genesius-Rode (waar Vlamingen thuis zijn ;)).

Deel dit bericht


Link naar bericht

Gut,ja...Nu je het zegt...Die detective heb ik ooit wel eens gelezen...

Die zal wel niet meer verkrijgbaar zijn veronderstel ik....

Misschien moet ik Capricornus nog eens proberen...

De integrale met de eerste zes van Arq is eigenlijk heel 'normaal' tot deel 5 (of 6?).

 

 

Daar blijkt het te gaan over een verstripping van Inner Space en wie weet wat er daarna allemaal komt.

 

Deel dit bericht


Link naar bericht

Vinden jullie Hulet de Belgische Andreas? Kan je het werk van hem vergelijken met wat Andreas doet?

Het is een volledig andere tekenstijl.

Terwijl Andreas een heel eigen variant van de klare lijn heeft ontwikkeld, is Hulot, ten minste in Extra-Muros, een heel realistisch tekenaar. Hij tekent ook veel minder experimenteel dan Andreas.

Is Extra-Muros trouwens volledig in het Nederlands verschenen? Ik heb alleen de drie delen van de 1e cyclus.

Deel dit bericht


Link naar bericht

Andreas is een auteur voor een klein publiek. De meeste verhalen van zijn hand zijn zo complex dat veel striplezers geen zin hebben om zich door de verhalen heen te worstelen.

Cyrrus, en in mindere mate Mil, behoort tot zijn meest complexe werk. Voor mij persoonlijk maakt deze complexiteit het verhaal boeiend. ik vind het leuk om heen en weer te bladeren in het verhaal om de lijn op te pakken en proberen te ontcijferen wat Andreas nu precies bedoeld.

Het stukje uit de tafel en talisman van Mil, het gebruik van kleur en zwart-wit om het heden en verleden aan te duiden. De tempel, het samensmelten van Cyrrus en Mil, het tijdsmonster, de oermensen bij het ontstaan van de tempel. Al die elementen maken dit album tot een heel bijzonder album. Is het daarom een klassieker? Ik weet het niet, maar dit is een van de weinige albums uit de jaren '80 die mij nog steeds kan boeien... Op naar V ... :e005:

Deel dit bericht


Link naar bericht

Al die elementen maken dit album tot een heel bijzonder album. Is het daarom een klassieker? Ik weet het niet, maar dit is een van de weinige albums uit de jaren '80 die mij nog steeds kan boeien...

Dan is het voor jou dus blijkbaar een klassieker.

Deel dit bericht


Link naar bericht

Dan is het voor jou dus blijkbaar een klassieker.

Ik had ook ja gestemd  :e012:

Deel dit bericht


Link naar bericht

‘Bevries het beeld!’ Cyrrus in woorden

 

Weet iemand wat de oorspronkelijke Franse versie is van die "Bevries het beeld!" ?

Deel dit bericht


Link naar bericht

Maak een account aan of log in om te reageren

Je moet een lid zijn om een reactie te kunnen achterlaten

Account aanmaken

Registreer voor een nieuwe account in onze community. Het is erg gemakkelijk!

Registreer een nieuwe account

Inloggen

Heb je reeds een account? Log hier in.

Nu inloggen

×
×
  • Nieuwe aanmaken...