Ga naar inhoud
Strawberry Orange Banana Lime Leaf Slate Sky Blueberry Grape Watermelon Chocolate Marble
Strawberry Orange Banana Lime Leaf Slate Sky Blueberry Grape Watermelon Chocolate Marble
The Alderwood

De 5 strips die je leven veranderd hebben

Recommended Posts

6 uren geleden, Kool Thing zei:

Een absolute shijtstrip die positief besproken werd in een nieuw stripfoldertje De Stripspeciaalzaak. Ik was hierover zo verbolgen dat ik een mail stuurde naar ene Kontiki. Zijn laconiek antwoord kwam er op neer "Als je het zelf beter kan, bewijs het dan. Kies een nieuwe strip uit en je krijgt zoveel woorden". Ik koos Hard tegen Hard 3. Uren heb ik gezweet hierop en zeker een half uur getwijfeld of ik nu 'en' of 'maar' zou schrijven. Benieuwd stuurde ik het de volgende dag door en kreeg snel een kort mailtje terug. "Ok". Dit is nu 16 jaar geleden en de SSZ.be is nog steeds my favorite waste of time...   

Ah, zo doet Kontiki dat dus.... 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Gast Kontiki
5 minuten geleden, Tweetie zei:

Ah, zo doet Kontiki dat dus.... 

 

Jup, lezers uit hun kot lokken en hen dan bij ons opsluiten. 

Maar die Lefranc is zelfs de enige bespreking die we niet hebben overgeheveld naar ons online archief.

Deel dit bericht


Link naar bericht
14 minuten geleden, Kontiki zei:

 

Jup, lezers uit hun kot lokken en hen dan bij ons opsluiten. 

Maar die Lefranc is zelfs de enige bespreking die we niet hebben overgeheveld naar ons online archief.

lol ! Dat wist ik niet. Een terechte beslissing :-)

Deel dit bericht


Link naar bericht
22 minuten geleden, Tweetie zei:

Ah, zo doet Kontiki dat dus.... 

Ik heb er nog geen seconde spijt van gehad. Meewerken aan de SSZ heeft er voor gezorgd dat ik heel veel toffe mensen - van medewerkers tot tekenaars - heb ontmoet, nog meer appreciatie gekregen heb voor strips en een echte nerd kan blijven.

 

Leukste vrijwilligerswerk ooit en dit onder een motiverende 'baas'.  

Deel dit bericht


Link naar bericht

Wat een ontwapende en gevoelige verhalen van Linthout en Alderwood.

Chapeau !

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
3 uren geleden, Chorasan zei:

Geloof het of niet, maar dit was ook 100% zeker mijn eerste. Voordat mijn vader zijn stripbibliotheek voor me open stelde, kreeg ik deze in mijn handen geschoven. 

In die zin zou je dit stripje dus ook voor mij als een mijlpaal kunnen beschrijven, hoewel ik er zonder jouw post nooit meer zou bij hebben stilgestaan.

 

Ik heb het vlug eens opgezocht en blijkbaar is de strip verschenen in 1958, 18 jaar voor ik geboren ben.

 

Ik had het zo in mijn gedachten dat het album zo rond '82 moet verschenen zijn, niet dus...

 

 

Wow, dat is idd toevallig. Oh, maar mijn exemplaar was ook geen 'Pol' van 1958 hoor maar een herdruk uit begin jaren tachtig. Dus het zou perfect kunnen dat dit ook bij jou het geval was.

Deel dit bericht


Link naar bericht

Super topic , de mens achter de avatar 

top groepje mensen hier 

ik moet nog wat nadenken over mijn top 5 

Deel dit bericht


Link naar bericht

Idd leuke topic. Na er een nachtje over te hebben geslapen, heb ik ook eens een top 5 opgesteld. Paar albums/reeksen die al aangehaald werden, staan er bij mij ook in. Zelfde generatie zeker?

 

Thorgal: En ja het begint bij De Boogschutters (tiens). De eerste ‘volwassen’ strip die ik zelf kocht. Ik kende de reeks ook al dankzij het weekblad Kuifje, maar door dit album aan te schaffen stapte ik volledig over naar een ander soort stripwereld dan diegene die ik kende. Suske en Wiske, Rode Ridder, Robert en Bertrand en zovele anderen moesten plaats ruimen voor Thorgal, Kogaratsu, Corto Maltese en andere avonturiers. Het echte begin van m'n stripverslaving.

 

Urbanus: M’n nonkel was de enige in de familie die wat met strips had. Als ik eens bij hem mocht logeren, dan zat ik geheid met m’n neus in een stapel van z’n strips. Daar zat dan vooral Urbanus tussen, een strip die vlekkeloos aansloot bij het ietwat rebelse maar vooral humor-rijke karakter van m’n nonkel. Ik keek als prille tiener naar hem op en zag in hem een compagnon de route op het gebied van humor. Er werd altijd gelachen, mopjes getapt, personages nagebootst enz… Niet alleen de strips maar ook Urbanus zelve waren een onuitputtelijke bron van inspiratie.  Jammer genoeg liep z’n relatie op de klippen en verhuisde hij naar Engeland waar hij nu nog altijd woont. Van echt contact is al 20 jaar geen sprake meer.

 

Het Boeiende Leven der Sukkels (en al het andere werk van Kamagurka uit die periode): Thuis lag er altijd een Humo op tafel. De cartoons van Kamagurka waren het eerste waar ik dan elke donderdag naar op zoek ging. Ik heb m’n ouders er nooit een mening over horen vormen, maar ik denk dat ze het maar wat flauw vonden. Dan kwam Lava er nog bij op televisie en m’n absolute liefde voor de absurde humor was geboren. Ik begon de albums van Kama te kopen omdat ze simpelweg al die heerlijke cartoons bundelden. De heruitgave van Het Boeiende Leven der Sukkels sprong er niet zozeer uit (al staan er een paar geweldige cartoons in), maar ik had de kans om het toen te laten signeren, vandaar dat ik het hier op het podium plaats. Kama en z’n strips zijn er mee verantwoordelijk voor dat ik nog dikwijls “de plezantste thuis” ben. Het zijn tot op vandaag ook de enige strips waarbij ik werkelijk luidop kon beginnen lachen (al zullen The Far Side en Calvin and Hobbes er niet ver van zitten).

 

Sarajevo Tango: M’n grootvader verzamelde postzegels en sigarenbandjes, m’n vader mineralen (nu nog). Het kon niet anders of ik ging ook een collectie in iets uitbouwen. Op m’n kot stond al een aardige collectie voor een student en ik had een aantal medestudenten en vrienden met dezelfde interesse in strips. Iedereen mocht bij mij een strip komen lezen en er werden er ook wel eens ontleend. Ik was er toen nogal nonchalant in. Sarajevo Tango was 1 van die ontleende strips, maar die is jammer genoeg nooit terug in m’n collectie geraakt. Vanaf dan besliste ik om niets meer uit te lenen en strenger toe te zien op hoe iemand m’n strips behandelde. Een lijst met 10 do’s en don’ts die ik jaren later voor m’n (ex-) schoonbroer had achtergelaten op de keukentafel, toen die moest house-sitten tijdens een vakantie, is nog steeds legendarisch binnen de familie.

 

Usagi Yojimbo: Ik weet niet meer hoe ik de strips leerde kennen. Toen ik de eerste bundels kocht, was ik vaste klant bij Het Besloten Land. Waarschijnlijk viel m’n oog er gewoon op toen ik de rekken overliep op zoek naar ‘iets nieuw’. Het combineerde alles waar ik toen grote interesse in had: strips, japanse geschiedenis, samurai en mythologie. Zwart-wit en in een antropomorfe wereld gegoten. Ik was onmiddellijk verkocht.  Bovendien had het heel veel raakpunten met het verhaal van Myamoto Musashi, Japan’s bekendste samurai. Diens boek, 'Go Rin No Sho' (The Book of Five Rings), heeft effectief een richting aan m’n leven gegeven.  Vanaf dan ben ik Usagi Yojimbo maandelijks blijven volgen. Als er 1 personage mij nauw aan het hart ligt, dan is het dit konijn.  Een paar maanden geleden heb ik nog alle 160 comics van Volume 3 (Dark Horse) opnieuw gelezen. Zonder veel moeite, in een week of 3. Sakai is volgens mij zowat de meest ondergewaardeerde auteur/verteller/tekenaar die op deze bol rondloopt. Eisner Wall of Fame, nu!

 

Eigenlijk zijn er nog wel wat strips die ik hier een podium zou kunnen geven, Calvin&Hobbes, Horizon van Lian Ong, Rork.... maar 'k ga het bij die 5 houden.

Deel dit bericht


Link naar bericht
2 minuten geleden, Roht zei:

I

Sarajevo Tango: M’n grootvader verzamelde postzegels en sigarenbandjes, m’n vader mineralen (nu nog). Het kon niet anders of ik ging ook een collectie in iets uitbouwen. Op m’n kot stond al een aardige collectie voor een student en ik had een aantal medestudenten en vrienden met dezelfde interesse in strips. Iedereen mocht bij mij een strip komen lezen en er werden er ook wel eens ontleend. Ik was er toen nogal nonchalant in. Sarajevo Tango was 1 van die ontleende strips, maar die is jammer genoeg nooit terug in m’n collectie geraakt. Vanaf dan besliste ik om niets meer uit te lenen en strenger toe te zien op hoe iemand m’n strips behandelde. Een lijst met 10 do’s en don’ts die ik jaren later voor m’n (ex-) schoonbroer had achtergelaten op de keukentafel, toen die moest house-sitten tijdens een vakantie, is nog steeds legendarisch binnen de familie.

 

Heel herkenbaar. Enkel aan mijn vader leen ik nog uit na een uitleenincidentje.  

Deel dit bericht


Link naar bericht
Gast Kontiki
29 minuten geleden, Kool Thing zei:

Heel herkenbaar. Enkel aan mijn vader leen ik nog uit na een uitleenincidentje.  

Een plakkerig uitleenincident, herinner ik me nog.

Deel dit bericht


Link naar bericht

Strips veranderen mijn leven op dit moment meer dan ooit.

Na gedane zaken op werk en algemene frustraties in het dagelijks leven, plus het feit dat het wereldbeeld mij niet bepaald optimistisch stemt.

Niets heerlijker te zwelgen en je te laten onderdompelen in een wereld waarin beeld en verhaal  je even terugwerpen in een staat van zijn zonder verplichtingen van de dag

 

 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht

Ik ken geen strip of stripreeks die mijn leven hebben veranderd.

Ook romans of films komen niet echt bij me op.

 

Maar Willy Vandersteen, het stripalbum Paradijseiland (Jef Nys), twee Indiana Jones-films en Willem Elsschot horen in een persoonlijk toplijstje. Allen m.i. over het paard getild, op Elsschot na.

Maar na het lezen van Paradijseiland van Jommeke (zwartwit) en De Gouden Friet en De Cirkusbaron van Suske en Wiske begon ik zelf strips te tekenen. Vanaf 1993 - met het verschijnen van de Disneystrip Aladdin - begon ik dan mijn eigen stripreeks. Dat plaatjes tekenen heb ik tot mijn vijftiende verjaardag eind 2000 heel dwangmatig (zowat een halve pagina per dag) volgehouden.

Deel dit bericht


Link naar bericht

Doorgaans is het niet bepaald mijn gewoonte allerlei zaken online te delen, laat staan onder mensen die ik -enkele uitzonderingen buiten beschouwing gelaten- eigenlijk van haar noch pluim ken.  Maar dit schitterende initiatief van @The Alderwood bracht een andere kant van dit forum naar boven.  Boeiende anekdotes en vrij persoonlijke verhalen, zonder franjes en heel oprecht.  Bijzonder fijn.  Het deed mij in ieder geval besluiten even open te zijn, al was het maar uit respect voor enkele voorgangers. :) 

 

CY2pBVy.png

 

| 1 | Pol op de Boerderij

 

Zoals bij velen, blijkbaar.  Het is de vroegste strip-herinnering die ik heb.  De eerste strip die ik begreep ook.  Je hoefde bij Pol helemaal niet te kunnen lezen om perfect te kunnen volgen.  Die voorkant staat ook in mijn geheugen gegrift.  Als ik me niet vergis, hadden we ook 'Pol helpt bij de Oogst' en 'Pol op het Robinson-Eiland', maar ik greep altijd terug naar 'Pol op de Boerderij'.  Volgens mijn ouders tekende ik reeds in de derde kleuterklas al herkenbare 'mannekes', waar dat bij de meeste kinderen bij gekribbel bleef steken.  Ik was ook heel expressief rond die leeftijd, altijd lachen, TV-figuren nadoen, dansen, zingen, helemaal vooraan bij schoolfeestjes, op avontuur gaan met mijn 80s BMX'ke, ... het kon niet op. 

Dat keerde volledig toen ik naar de lagere school moest.  Buiten school was ik nog steeds dezelfde.  Maar eens op de speelplaats, kroop ik helemaal in mezelf en zat ik voortdurend elders met mijn hoofd.  In die mate dat ik hele lesblokken lang niet wist waarover er gepraat werd of andere leerlingen drie nieuwjaarsbrieven hadden geschreven,   terwijl ik aan de eerste zinnen van mijn eerste brief bezig was.  Of zoals bij mijn eerste communie, waarbij ik helemaal niet wist wat we allemaal moesten doen en ik alles te laat of verkeerd deed.  Ondanks het feit dat we weken lang geoefend hadden.  Ik was al die tijd gewoon 'afwezig' en herinnerde mij dikwijls niets van de vorige lessen of voorbereidingen.  Ik zag allerlei verhalen, kijkend door het venster en tekende gewoon de hele tijd ventjes en beestjes. Al de rest ontging mij doorgaans volledig. Tenzij de juf verhalen vertelde, zoals over Pater Damiaan en zijn bezoek aan het befaamde eiland.  Mijn ouders hebben toen de juf gevraagd mij gerust te stellen, want in mijn hoofd gingen wij allemaal ziek worden, mijn vader zijn voeten afbreken en mijn moeder haar vingers er af vallen.  Mijn fantasie sloeg steeds volledig op hol, ik kreeg daar ook nachtmerries over.

"Kom eens mee naar de klas, dit moet je zien!  Dit heb ik nog nooit meegemaakt!", aldus mijn juf van het tweede leerjaar tegen ons moeke.  Na een bezoek aan het station te Asse, als klasuitstap, moesten we een tekening maken over die dag.  Bij iedereen stond er een trein, soms ook een station. En dat was het. Op mijn tekening stond een station dat eerder op een moskee leek.  Twee treinen die tegen elkaar gebotst waren.  Een dief in streepjespak die wegliep, een agent met hond die er achter liep, een oud damentje die gevallen was, ... De juf vond dat even fascinerend als zorgwekkend.  Eerder had ik ook al patertjes zonder vingers getekend.  "Ah ja, hij zit altijd met zijn neus in de strips hé.", zei mijn moeder.  

Alles is dus begonnen op de Boerderij.  I blame you, Pol! ;) 

 

| 2 | Suske en Wiske Weekblad

 

Je hebt gelijk.  Ik speel een klein beetje vals door er meteen een heel weekblad tegenaan te gooien.  Maar er is geen ontkomen aan.  Waar ik voorheen vast zat aan Suske en Wiske, Jommeke en Urbanus, ging er op meerdere vlakken een nieuwe wereld voor mij open dankzij dit fantastische magazine uit de jaren '90.  Het was voor mij de eerste kennismaking met heel uiteenlopende tekenstijlen en genres.  De verscheidene wijzes om iets te vertellen ook.  Een eindeloze ontdekkingstocht.  Hoe geweldig vond ik het om constant andere lijnen te aanschouwen. Tandori, Speedball Nation, Inspecteur Sleutels, Sarah en Robin, Biebel, Quint en Co, Basta, Nero, Hotel Nevelzicht, Muriël en Schroefje, Baxter, Ben de Boswachter, Sam, ... Allemaal nieuw voor mij.

 

Het deed mij allerlei dingen uitproberen, het deed mij beter worden in wat ik altijd al graag deed : "Onnozele mannekes tekenen", zoals mijn vader dat met de beste bedoelingen noemde.  Ik bracht avond na avond door aan mijn bureautje, papier en een hoop bikken en potloden, meer had ik niet nodig.  Covers tekenen voor stripverhalen die ik ooit zeker zou maken. :) Ik merkte dat ik Basta goed kon natekenen en dat ik dit meteen in de vingers had, mijn eigen humor had wat van het absurde kantje aan Biebel ... en voor ik het wist stonden er plots (kinderachtige) stripjes van mij in het schoolkrantje, al had ik de stijl wel volledig van Virgil gestolen.  Natuurlijk nog niet half zo goed. Ver van, ik was 13. De klastitularis had ze uit mijn mappen gekopieerd en ongevraagd ingegeven. Ik begon 's avonds constant alles na te tekenen, elke stijl die ik kon vinden.  Uren aan een stuk.  Onbewust op zoek naar die van mezelf, denk ik.  

 

De leraar Plastische Opvoeding (Ringoot, RIP) gaf mij voortdurend complimenten en ik zakte dan knalrood onderuit in de hoop mij onder de schoolbank te kunnen verstoppen.  Zeker wanneer hij vroeg of hij ze als voorbeeld mocht gebruiken in andere klassen of ze op mocht hangen in de gangen.  "Néén, niet doen!" schreeuwde ik ik vanbinnen.  "Ja..." knikte ik zo rood als een tomaat. Leerlingen vroegen mij voortdurend nog eens een grappige prentje te maken van een leraar en dan die tekstballonnetjes voor te lezen met bijhorend stemmetje ... En ik had mijn sjwoeng gevonden.  Het maakte dat ik plots minder gepest werd.  Al was ik nog steeds zo introvert als maar zijn kon onder andere kinderen.  Plots werd mijn fantasiewereld waar ik steeds in vertoefde iets dat ik in zekere mate naar buiten kon brengen.  En toen kwam het moment waarop werd voorgesteld dat het Sint Lukas iets voor mij zou zijn.  De leraar P.O. had mijn ouders echter afgeraden dat te doen, omdat ik een veel te braaf kind zou zijn.  Ik zou het daar -volgens hem- niet overleven.  Hij vond dat ik het zéker moest doen, maar enkele jaren moest wachten.  Naar zijn ervaring was het Sint Lukas een vrij 'agressieve' omgeving, al zeker om er dagelijks naartoe te gaan 'in die buurt'.  Het betekende het einde van die droom, want ik durfde die stap niet meer zetten.  Zijn omschrijving deed allerlei taferelen in mijn hoofd ontstaan, waardoor ik op voorhand begon te panikeren bij het idee alleen al. *Poef*  Wég.  Een slechte beslissing, achteraf gezien.  


't S&W Weekblad was ook de periode waarin leeftijdsgenoten zich met open mond vergaapten aan een BH-loze Fanny.  Iedereen heeft wel zo'n periode gehad, toch?  En Sam, de heldin met een blauwe overall die prachtige vormen bedekte. Ook ik keek naar die plaatjes van Jan Bosschaert, maar had eerder interesse in Maxime, zonder dat écht door te hebben.  En ook van Clovis (Waterland) kreeg ik rooie oortjes.  Alleen begreep ik toen nog helemaal niet wat dit betekende. Ik kénde dat ook niet, de énige referentie op dat vlak in mijn wereld was de ros gesnorde Jimmy B. En Robin Williams met even foute look in The Birdcage. Nuja, ... Jolan, de zoon van Thorgal had ook dat vreemde effect op mij. Dat brengt ons bij ...

 

| 3 | Thorgal - Alinoë

 

Mijn grootmoeder aan vaders kant was nooit goed in het begrijpen wat kinderen bezig hield, laat staan wat bij welke leeftijd hoorde.  Tenzij mijn ouders haar een tip gaven of zélf op voorhand naar de winkel gingen voor haar, kreeg ik vaak iets voor kinderen tot zes jaar, maar dan wel op mijn twaalfde.  En als de Sint eens iets bracht waar ik wél stiekem op hoopte, liep er alsnog iets fout.  Zo is een Samson pullover het coolste cadeau ooit als je negen a tien jaar bent, maar niet als het een pastel-roze uit de meisjes-collectie was. ;) Ah, ze bedoelde het altijd wel goed en ik kreeg het nooit over mijn hart te tonen dat ik iets niet fijn vond, zo ben ik nu eenmaal opgevoed.

Maar die éne keer kwam ze met een stripalbum op de proppen waarvan mijn wenkbrauw spontaan de hoogte in ging en mijn neus een beetje krulde langs één zijde, innerlijk althans.  "Thorgal?  Wat is dat nu weer?" Maar er was iets met die cover, die intrigeerde mij mateloos. Dat mysterieuze verhaal, het gebrek aan dialogen, die dreiging die om de hoek loerde, het greep mij bij m'n nekvel en liet me niet meer los.  Ik wou méér weten, maar je vond deze verhalen niet in de winkels waar mijn ouders heen gingen.  Enige tijd later mocht ik een stripverhaal uitkiezen als prijs nav een tekenwedstrijd.  Eén album trok meteen mijn aandacht.  Thorgal : De Kroon van Ogotaï.  Wéér prijs, wat een verhaal, helemaal mijn ding.  Het maakte dat ook mijn vader geïnteresseerd raakte en plots mocht ik met mijn zakgeld op zoek gaan naar meerdere verhalen, wat ik dan ook met veel plezier deed.

Wat was dan de verandering die ik doormaakte?  Wel, eerlijk is eerlijk, voorheen had ik als prille tiener een absolute hekel aan meer realistische tekenstijlen.  Niet dat ik het niet knap getekend kan vinden, dat is een heel ander iets.  Maar ik werd altijd al door heel andere stijlen aangetrokken.  En ik heb daar nog steeds een beetje last van, af en toe.  Dat ik een album open sla of preview bekijk en er spontaan een denkbalonnetje met "Eik!" boven mijn hoofd verschijnt, "Realistisch, ugh."  Dankzij Thorgal ging ik ook Robert en Bertrand lezen, iets wat ik eerder nooit overwogen had.  Dus als Rosinski me één iets onrechtstreeks geleerd heeft, is het dat ik de dingen een eerlijke kans moet geven.  Altijd.  En dat, besef ik nu -ze is ondertussen ook al tien jaar elders-, heb ik dan eigenlijk te danken aan mijn meter met de rare cadeautjes.  

 

| 4 | Een deken van Sneeuw (Blankets)

 

Ken je dat gevoel?  Een strip (of boek) lezen en voortdurend stoppen omdat je simpelweg écht niet wil dat er een einde aan komt?  En telkens terug van begin af aan beginnen om het te kunnen herbeleven, maar nooit door gaan tot op het eind -want dan is het voorbij- ?  Ik wél.  Dat is wat deze Craig Thompson met mij deed.  En meer.  Ik kan er moeilijk de vinger op leggen, maar Blankets heeft iets los gemaakt bij mij, begin dit decennium.

Pas in het derde middelbaar (20 jaar geleden) ben ik uit mijn spreekwoordelijke cocon geraakt en zijn de aanhoudende pesterijen volledig gestopt, toen ik in een heel nieuwe groep leerlingen terecht kwam.  Mensen die mij grappig vonden op een positieve manier.  Ze gaven mij constant duwtjes in de rug en ik bloeide helemaal open, mensen die mij een kans gaven. Blijkbaar had ik op die eerste dag iets hilarisch gezegd met bijhorende stemmetje, plots hoorde ik ergens bij.  Ik wist niet wat mij overkwam.  Maar ik had wel mijn wapen gevonden;  Humor.  Zodoende begon den deze zich vooral op imitaties kleine sketches en dergelijke te concentreren, want dat was blijkbaar mijn talent.  (I'm still a non-believer)  Daarnaast begon ik dan weer helemaal in de ban te geraken van film, wat jarenlang mijn #1 hobby zou worden.  En hoewel ik sporadisch altijd wel eens wat blijven tekenen ben op verjaardagskaartjes en mijn nota's boordevol stonden, ben ik langzaamaan -met uitzondering van de gewoonteaankopen- de stripwereld wat uit het oog verloren.  Ik zag het als een verloren droom.  Een gemiste kans.  Een mislukking.  Een gesloten hoofdstuk.

 

Tot zo'n slordige zes jaar terug dus.  Niet alleen heeft Blankets mijn liefde voor de strip weer helemaal terug gebracht, de microbe om te tekenen was plots helemaal terug.  Meer nog, ik had meteen ook plannen.  Ik wist wat ik wou vertellen en hoe, ik zat met een ei over een gebeurtenis uit mijn jeugd en ik moest het kwijt.  Ook omwille van Blankets.  Deze graphic novel werkte voor mij in zekere zin heilzaam en voedend tegelijkertijd.  Dankzij Blankets ben ik opnieuw actief geworden in de stripwereld.  Het heeft mij doen zoeken naar gelijkaardige titels, inhoudelijk dan, en de ontdekkingstocht was herbegonnen.  Talloze nieuwe dingen werden toegevoegd aan mijn stripkast en ik voelde een enthousiasme dat dat van de jaren 90 (Suske en Wiske Weekblad) evenaarde.  Ik ben meteen beginnen sparen voor een Wacom Cintiq en mijn allereerste probeersel werd (werk-gerelateerd) zo goed ontvangen, dat kijken en leren een doel werd.  Leren, boghot.  Ik het helemaal zag zitten.  Plotsklaps, de plottwist ...

| 5 | ............................ !

*Ja kom, kom dichterbij.  Het begint op een duistere nacht, waar een duistere spinachtige wacht, met duistere bedoelingen* ... (throwing in some 'Aladdin' here)... *Heb je hem?  Ik moest de huid doorboren, maar ik heb hem!*  In de zomer van 2013 gooide een onnozele teek, van nog geen speldenkop groot, mijn leven compleet overhoop.  Lyme en tekenencefalitis.  De gevolgen?  Blijvend.  Er is de ziekte op zich, de steeds terugkerende meningitis (hersenvliesontsteking) die telkens meer schade veroorzaakt en er is de onveranderlijke neurologische nasleep die een immense waslijst aan zeer doordringende klachten geeft, van kop tot teen.  De prognose?  "Slecht.".  Verwachte levenskwaliteit?  Dalend en minder lang.  De behandelingen?  Niets werkt.  Wat nu?  "We kunnen niets doen".  

Gelukkig kan ik rekenen op mijn ziekteverzekering en de talloze middelen die ... Ow, wacht, in België en Nederland (h)erkennen ze de ziekte (nog) niet?  Ow.  Gelukkig staan de gevolgen zwart op wit,  alles op een rij is het ziektebeeld een kruising tussen MS, ALS en een paar nastig-heden erbovenop.  En ... Wat zeg je?  Omdat een tekenbeet de oorzaak was, worden die ook niet (h)erkend bij ons?  Ook al bevestigen alle specialisten precies hetzelfde?  Dus alle medicatie die ik terugbetaald krijg is ... ?  Ah, ik krijg die niet terugbetaald?  Gelukkig dat de grootste specialisten in ons Belgenlandje het er toch over eens zijn dat het onverantwoord er nog maar aan te denken mij te laten werken.  Excuseer?  Ah, die worden niet aanvaard omdat de oorzaak een tekenbeet is en tekenbeetziektes komen bij ons niet voor?  De uitkering is ... Hoe zeg je?  Die zal stopgezet worden als niet genees?  Wacht.  Dus ... Als ze overal schrappen dat het omwille van een teek is, worden deze wel aanvaard?  Ja?  Ok, dan doen we dat zo.  Ah, maar het staat in mijn dossier dat er ooit sprake was van een tekenbeet en daarom zal dat niet lukken?  Ja hoor, klinkt logisch.  Ik begrijp het volledig.

Ah, na vier jaar zie je daar, ondanks alles, de humor wel van in. ;) Ik toch.  Hoe schrijnend ook.  Dat is mijn manier om er mee om te gaan, anders is dat simpelweg niet vol te houden.  En ik geniet van de kleine dingen.  Al worden die alsmaar kleiner en zeldzamer.  Inspanning maakt dat ik immens veel pijn krijg, ziek word of in drie tellen uitgeput raak.  Ontspanning is ook inspanning geworden.  Strips lezen is, net als TV kijken ed, een uitdaging en gaat niet zoals voorheen.  Echt genieten zit er niet in.  Onder andere zichtproblemen (beelverwerking, tunnelzicht, wazig zicht) en immense moeite met concentratie maken dat het vaak zelfs onaangenaam is.  Nieuwe strips?  Die kan ik niet meer kopen.  Die Wacom Cintiq?  De grote financiële gevolgen maken dat ik die waarschijnlijk van de hand zal moeten doen.  Net als mijn collecties, stilletjes aan.  Tekenen?  Mijn handen verkrampen door aanhoudende ontsteking, wat ik wil tekenen komt niet pesé meer op papier. Er is een sporadisch optredende disconnectie / foute doorgave tussen mijn hersenen en de rest. Maar die passie en die kriebels blijven.

Bottom line : We geven niet op.  No, sir! :) En ik laat de hoop absoluut niet varen. Ik blijf proberen, zoeken, wringen en weiger toe te geven.  Al is het natuurlijk zo dat ik daar eigenlijk geen vat op heb.  En als ik pakweg mijn petekindje gelukkig kan maken door samen naar de bioscoop te gaan, ook al moet ik uiteindelijk boeten en heb ik er zelf nog weinig aan, zal ik dat met veel plezier doen als het mogelijk is.  Iemand anders gelukkig kunnen maken is een krachtig medicijn voor je eigen geest en welzijn.  Ergens blijf ik geloven dat mijn ingesteldheid het proces zal vertragen.  En zolang ik in mijn bovenkamer blijf meedraaien, geef ik mijn dromen niet op.  Mijn plannen zijn niet opgeborgen, ze liggen binnen handbereik.  Mijn bucket list is alleen maar gegroeid. En ik zit met een nieuw ei ... Dus dat van die handen kan maar beter ook in orde komen. Hèhè.  Meer nog, ik zit er op te wachten, vol ongeduld.

De dag dat ik terug op normale wijze een strip kan ontdekken, daar blijf ik in geloven.  Dat heb ik nodig.  En voor die titel is plaats 5 gereserveerd. ;) 

Man, dit is lang geworden.  Waarvoor mijn welgemeende excuses.

Deel dit bericht


Link naar bericht

Zoals je zegt, buiten paar uitzonderingen kennen we elkaar hier van haar nog pluim. Maar we hebben allemaal wel een sterke connectie, de strippassie.

Chapeau om dit hier te posten. Ook raar dat ik me qua top 4 heel goed kan vinden in je volgorde (die van mij volgen nog wel 'ns maar zal zeer soortgelijkend zijn).

Ik ben er zeker van dat alle repers hier voor 100% achter je staan en mee duimen dat het allemaal terug goed komt!

 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht

Ik vind het altijd vrij moeilijk om dergelijke lijstjes samen te stellen. Ze hebben de neiging om met de tijd te veranderen, of zelfs al naargelang de stemming van het moment. Toch zijn er een paar titels die me bijblijven om verschillende redenen:

 

Lanfeust van Troy: Deze reeks zag ik liggen in de bibliotheek, niet zelden de bron van vele ontdekkingen. Sindsdien verzamel ik de meeste werken van Arleston. Ik heb een zwak voor fantasy, en al zeker als ze een heel universum schapen waarin de verhalen zich afspelen. Westeros van Martin, de Schijfwereld van Pratchett, Midden-Aarde van Tolkien, ... Ook de humor van Arleston is helemaal mijn meug. De reeks was ook een opstap naar de volwassenenstrips.

 

De 5 schoeljes van De Blauwbloezen: Mijn eerste Blauwbloes, en de eerste reeks die ik ben beginnen verzamelen. We gingen vroeger met de auto op reis, en mijn ouders kochten dan steevast een paar willekeurige strips "voor onderweg". Op een gegeven moment zat daar deze strip tussen. Een openbaring! Cauvin is één van de betere scenaristen in de Francobelgische traditie. Sammy, Cédric, agent 212 volgden al snel.

 

Ranma 1/2: De eerste manga. Ik had al langer interesse in de Japanse cultuur sinds ik op de Wereldjamboree scouts van ginder ontmoette. Internet leerde me manga kennen en Ranma was, gelukkig, de eerste reeks die ik las. Rumiko Takehashi is een ware meester in het integreren van culturele elementen in een knotsgek verhaal met dito karakters.

Ik ben de taal beginnen leren, leerde zodoende enkele Japanse expats kennen en ben al twee keer in het land geweest.

Zij hebben veel goeie manga en mangaka (tekenaars), maar Takehashi blijft samen met Mitsuru Adachi mijn nr 1.

 

Jommeke, de chinese kast: Misschien een outsider in deze lijst, maar deze strip leerde me wel dat strips niet altijd zomaar verhaaltjes zijn. Op een gelegenheidskwis van de voetbal zat ik (een jaar of 12-14?) bij het ploegje van mijn ouders en enkele buren. De schiftingsvraag was de lengte van de Chinese muur. Ik flap er (dacht ik) 2450km uit, veel te lang volgens hen maar het werd genoteerd. Bleek dat we er boenk op zaten! Ik had het uit deze Jommeke. Nu kan je ondertussen discussiëren over de lengte, ze is ook al vele keren bijgesteld, maar dit is me altijd bijgebleven. Het is en blijft een feit dat je van strips ook veel kan leren, mits je de juiste strips leest.

 

Kiekeboe, de pili-pili-pillen: Ik ben niet vies van fanservice, en heb stiekem een boontje voor verschillende strip-babes, om uiteenlopende redenen (het hoeven niet altijd de tetten te zijn). Natasha, Sam, Yoko Tsuno, Nävis, ...

Maar Fanny Kiekeboe waren, om de Fixkes te citeren, mijn allereerste tetjes... Jammer dat Merho het "functionele" naakt heeft teruggeschroefd... :e002:

 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht

Dank voor de hartelijke reacties, dat is bijzonder fijn. :) 

 

@SPeeDy Nu ben ik wel ontzettend benieuwd geworden naar je vijf persoonlijke keuzes.  Laat maar komen ...

@Tanuki Heel herkenbaar, die anekdote over Jommeke.  De talloze random weetjes die in mijn hoofd zitten dankzij Suske en Wiske, ongelooflijk.  Laatst maakte het nog dat ik de virtuele versie van Switch won.  Zeg nu nog dat strips niet leerzaam kunnen zijn ... 

Deel dit bericht


Link naar bericht

Min of meer chronologisch:

 

PP&BB

Ik verslond de inhoud van mijn vaders stripkast en vulde zo nu en dan onvolledige series aan, doorgaans met stripaankopen uit de supermarkt. Enkele jaren later toevallig binnenstappen in De Poort veranderde dat. Door het grotere aanbod werd het me duidelijk hoe divers de markt was. Toch wilde ik eerst vervolledigen wat ik al kende en zo werd ik nog even later doorverwezen naar de Gentse stripbeurs, ook al een goudmijn voor een jonge verzamelaar.

 

Maus

Mijn eerste graphic novel, een van de mooiste cadeaus ooit gekregen. In één ruk uitgelezen en voor het eerst omvergeblazen door een strip.

 

XIII 1

Enkele albums van XIII mogen lenen en enkele dagen later meteen het hele pakket gaan halen in De Poort. De echte klik van striplezer naar liefhebber-verzamelaar. Rond deze tijd ontdekte ik ook dit forum en ssz.be.

 

De fotograaf drieluik

Na Maus voor de tweede maal dat Wauw-gevoel. Zo kan je dus ook strips maken...

 

Persepolis en Blankets

In mijn herinnering las ik de Persepolisbundeling en Blankets ongeveer gelijktijdig, de waarheid is dat Persepolis Blankets waarschijnlijk flink vooraf ging. Punt is dat ze een gelijkaardige impact hadden. In die periode las ik trouwens steeds meer graphic novels. Ook Belgisch werk als De tweede kus (deel 1), De maagd en de neger, Hoop, My boy.

 

  

 

Dit lijstje zou zoveel langer kunnen zijn...

Deel dit bericht


Link naar bericht
16 uren geleden, esteban² zei:

Dank voor de hartelijke reacties, dat is bijzonder fijn. :) 

 

@SPeeDy Nu ben ik wel ontzettend benieuwd geworden naar je vijf persoonlijke keuzes.  Laat maar komen ...

@Tanuki Heel herkenbaar, die anekdote over Jommeke.  De talloze random weetjes die in mijn hoofd zitten dankzij Suske en Wiske, ongelooflijk.  Laatst maakte het nog dat ik de virtuele versie van Switch won.  Zeg nu nog dat strips niet leerzaam kunnen zijn ... 

 

Dank voor je openhartigheid Esteban. Dit persoonlijke verhaal raakte mij zeer. Ik wens je al het goeds...

Deel dit bericht


Link naar bericht

(min of meer chronologisch)

 

1. Op mijn 10de verjaardag kreeg ik van een vriendin mijn eerste Robbedoes-album, Er is een tovenaar in Rommelgem. Het was het begin van mijn voorkeur voor Franquin, de held Robbedoes en later ook het gelijknamige weekblad.

 

2. Niet veel later vond ik in een krantenwinkel een album van Guust, wat ik meteen kocht omdat het van Franquin was! Hierna besloot ik dat ik ook graag strips wou tekenen en ging ik voor het eerst met pen en inkt tekenen.

 

3. De eerste albums van Yann en Conrad (de uitgaves van Den Gulden Engel van De Onnoembaren en Bob Marone) veroorzaakten bij mij een ware cultuurschok. Ik wist niet dat men zulke, laten we zeggen, volwassen thema's in een strip kon behandelen!

 

4. Het tijdschrift Zone5300 heeft vanaf het prille begin eveneens mijn leven veranderd. Ik leerde er aangename en sympathieke mensen door kennen, waarvan ik sommigen nog als vrienden beschouw, en mijn publicatie in Zone5300 was goed voor mijn zelfvertrouwen.

 

5. Ongeveer in dezelfde periode kocht ik Headcomix van Robert Crumb. Hierdoor wilde ik ook een undergroundtekenaar zijn, ondanks dat dat in Nederland niet echt bestaat. Hierdoor kwam ik echter op een zijweg van wat voor strips ik oorspronkelijk wilde tekenen, namelijk strips voor alle leeftijden (zoals weekblad Robbedoes).

In die periode heb ik eens proefpagina's voor Spirou getekend op tekst van Thiriet maar helaas werd mijn tekenstijl te underground bevonden. Daar was ik erg verdrietig van en het heeft tot na het einde van Robbedoes-weekblad geduurd dat ik weer eens tekeningen naar Spirou durfde te sturen, die tot mijn verbazing werden gepubliceerd. Vanaf 2007 heb ik enkele keren met kleine dingetjes in Spirou gestaan. Dat stelt voor de meeste mensen misschien niet veel voor maar het maakte me heel blij! :)

 

Zo is de cirkel weer rond, zou je kunnen zeggen. Groeten!

Deel dit bericht


Link naar bericht

Leuk. :) Als Robbedoes-liefhebber nu wel nieuwsgierig naar die plaat!

 

@nesse, dank. Oa. Alderwoof en Linthout hebben mij op mijn beurt dan geraakt.
nk.

Deel dit bericht


Link naar bericht

Maak een account aan of log in om te reageren

Je moet een lid zijn om een reactie te kunnen achterlaten

Account aanmaken

Registreer voor een nieuwe account in onze community. Het is erg gemakkelijk!

Registreer een nieuwe account

Inloggen

Heb je reeds een account? Log hier in.

Nu inloggen

×