Ga naar inhoud
Strawberry Orange Banana Lime Leaf Slate Sky Blueberry Grape Watermelon Chocolate Marble
Strawberry Orange Banana Lime Leaf Slate Sky Blueberry Grape Watermelon Chocolate Marble
Aerogi

Verhaallijnen van langlopende reeksen à la I.R.$. ; XIII, Thorgal etc

Recommended Posts

Wat ik mij eigenlijk al een tijdje afvraag, in hoeverre bepaalde wendingen of verhaallijnen al vaststaan bij het begin van een langlopende reeks? 

 

Neem nu I.R.$. 

 

*spoiler alert*

Spoiler

De ouders van Larry B. Max zijn omgekomen in een vliegtuigcrash lezen we in het begin van de reeks. Na bijna 17 of 18 albums blijkt plots dat dit alles in scène is gezet en blijkt Mr P (zowat de rijkste persoon van de aardbol) de vader te zijn van Larry, en is woonachtig in China, met medeweten van de Amerikaanse overheid. Los van het feit dat ik deze verhaallijn beetje (eigenlijk veel) vergezocht vind, vraag ik me af in hoeverre dit eigenlijk al vast lag bij het begin van de reeks? Of zou dit totaal niet voorzien zijn geweest en zochten ze een manier om de reeks weer wat swung te geven? 

 

Los van bovenstaande, vind ik het wel een leuke reeks, telkens tweeluiken, weliswaar met een serieuze rode draad

 

Na album 18 dacht ik dat dit een mooi einde van de reeks zou zijn. Heb ik ook na het lezen van het laatste album. Maar blijkbaar zullen er vervolgen blijven komen. 

Deel dit bericht


Link naar bericht

Je mag ervan uitgaan dat verhaallijnen zelden voor langere tijd vaststaan. Als de makers van bvb de laatste (én de eerste) Star Wars trilogie maar wat deden, gaan makers van decennia-lang lopende stripreeksen niet veel beter zijn. Je begint vaak met een idee, maar al schrijvend komen er andere, al dan niet betere, ideeën. Het zou zonde zijn om die niet te gebruiken gewoon omdat je er zoveel jaren geleden, bij het begin van de reeks, nog niet aan dacht.

 

Nog een voorbeeldje uit de tv-wereld: toen Doctor Who begon wist geen enkele van de makers dat het hoofdpersonages later bekend zou staan als een regenererende time-lord van de planeet Gallifrey.

Deel dit bericht


Link naar bericht

Misschien niet helemaal on topic, maar wat bijvoorbeeld met aankondigingsstroken in de beginjaren van Suske en Wiske?

Toen wist Vandersteen wellicht maar half waar hij heen wilde met het verhaal. Toch? Zijn er voorbeelden waar details uit aankondigingsstroken niet meer in het avontuur voorkomen?

Deel dit bericht


Link naar bericht
1 uur terug, Hamirubi zei:

Misschien niet helemaal on topic, maar wat bijvoorbeeld met aankondigingsstroken in de beginjaren van Suske en Wiske?

Toen wist Vandersteen wellicht maar half waar hij heen wilde met het verhaal. Toch? Zijn er voorbeelden waar details uit aankondigingsstroken niet meer in het avontuur voorkomen?

Ja, heel veel Vlaamse krantenstrips werden min of meer al makend geïmproviseerd. Het Rijmende paard is zo'n typisch Vandersteen-voorbeeld. Eerst smokkelt Krimson gewoon boter, daarna zijn dat opeens diamanten, en tegen het eind van het verhaal lijkt Vandersteen zich te herinneren wat de titel van het verhaal is en begint dat paard plots te spreken.

Ik heb het nog meegemaakt dat een verhaal al in de krant liep en dat de scenarist in kwestie pas na 10 pagina's wist wat hij met het verhaal wou doen.

 

Ik meen me te herinneren dat er zeker aankondigingsstroken van S&W of Nero zijn waarop er dingen staan die niet in de albums voorkomen. Minstens één keer ging dat om een personage (maar vraag me nu niet om een specifiek voorbeeld).

Deel dit bericht


Link naar bericht
7 minuten geleden, TDPB zei:

Het Rijmende paard is zo'n typisch Vandersteen-voorbeeld.

Veel van de aankondigingen bevatten best wel specifieke details, maar bij precies dat avontuur is de aankondiging compleet nikszeggend:

 

rijmende_paard.gif

Deel dit bericht


Link naar bericht

Heel ver of topic, maar deze moet dan ook nog even, toch wel de leukste die hij heeft gemaakt:

 

zwaan.gif

Deel dit bericht


Link naar bericht

Andreas heeft toegegeven dat hij vaak maar wat improviseert. Hij neemt dan een detail uit het vorige album, en borduurt daarop verder.

Maar ik betwijfel of Vandersteen echt niet wist waarheen als hij een aankondigingstrook tekende.

Er is nog een verschil tussen niet weten waarheen in een album, en niet weten waarheen in een reeks die jarenlang loopt.

 

Wat mij  nogal irriteert is nieuwe albums tussen oudere albums voegen, of nevenreeksen maken die zomaar willekeurig teruggrijpen op albums van een hoofdreeks, zoals albums van Kriss van Valnor terugverwijzen naar albums in de Thorgal-reeks die van NA het deel zijn waar de nevenreeks eigenlijk van afsplitst.

Er is geen goeie leesvolgorde meer. Als je het ene album eerst lees, mis je iets uit een ander album, en als je het andere album eerst leest, mist je iets uit het ene.  Kriss van Valnor is daardoor niet meer leesbaar, en ik vrees hetzelfde voor Thorgal zelf. Om er nog maar over te zwijgen da tin Kriss van Valnor Kriss eigenlijk Kriss niet meer is, en dat de avonturen gewoon niet passen bij die vrijbuiter die ze was in De Boogschutters. Ik heb ook de indruk dat er wel enkele goeie verhalen bijzijn, die echter in dié reeks werden opgenomen omdat dié reeks nu eenmaal verkoopt, terwijl ze die albums als los verhaal moeilijk zouden verkocht gekregen hebben.

Momenteel dreigen ze de hele Blake & Mortimer reeks op die manier kapot te maken.

Deel dit bericht


Link naar bericht
1 uur geleden, Peter Motte zei:

Er is nog een verschil tussen niet weten waarheen in een album, en niet weten waarheen in een reeks die jarenlang loopt.

Absoluut. Het was wat off topic, maar ik ben blij met bovenstaande voorbeelden.

 

On topic: in verhalencycli schrijven lijkt me een oplossing tegen kabbelende verhaallijnen - al is het natuurlijk geen wondermiddel (cf. Dufaux). Sinds wanneer werken scenaristen met cycli dergelijke cycli?

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
4 uren geleden, Peter Motte zei:

Maar ik betwijfel of Vandersteen echt niet wist waarheen als hij een aankondigingstrook tekende.

Er is nog een verschil tussen niet weten waarheen in een album, en niet weten waarheen in een reeks die jarenlang loopt.

Het is geen geheim dat mensen als Vandersteen of Sleen of Franquin of zelfs Hergé of recenter bvb Martin Lodewijk of Hec Leemans etc aan een verhaal begonnen zonder te weten waar het hen zou brengen. Meestal is er wel een vaag idee van wat er kan gebeuren, maar soms leidt de inspiratie van het moment of documentatie die plots opduikt of de actualiteit naar andere wegen. Als het voor sommige stripmakers voor één album al zo lastig is om vast te houden aan een vastliggend idee, hoe onmogelijk moet dat dan niet zijn voor langlopende reeksen? Er zijn ongetwijfeld scenaristen die ver vooruit plannen. Maar neem maar van mij aan dat je een goed idee niet weggooit omdat het niet past in een concept dat je jaren geleden bedacht en waarvan niemand anders op de hoogte is. Het is gemakkelijker en bevredigender om je concept aan te passen.

Deel dit bericht


Link naar bericht
2 uren geleden, Hamirubi zei:

Sinds wanneer werken scenaristen met cycli dergelijke cycli?

 

Sinds ze doorhebben dat 44 pagina's een beetje weinig is als je eens een lekker uitgebreid epos wilt vertellen? (zie ook de dubbelalbums van Hergé en Jacobs).

Deel dit bericht


Link naar bericht

Het gebeurde al in de vroege Buck Danny's.

Het is eigenlijk tegelijk ontstaan met de strip.

Deel dit bericht


Link naar bericht
5 minutes ago, TDPB said:

of zelfs Hergé

Die "zelfs" is een beetje raar. Ik zou schrijver "en zeker Hergé". Zijn eerste Kuifje was alleen maar een aaneenschakeling van anecdotes als propaganda tegen het communistische Rusland. Hij had nooit het idee een verhaal te brengen. Dat begon pas met De Sigaren van de Farao (dus het album voor De Blauwe Lotus).

 

En Little Nema van Winsor McCay werkte ook maar per pagina.

Je ziet die structuur ook in de allereerste Robbedoes: elke week was er een nieuwe titel.

 

Het effect daarvan was dat je verhalen kreeg die ettelijke pagina's lang doorliepen, want doordat er geen verhaal was, was er ook geen einde. Elke pagina werd gewoon aan de voorafgaande toegevoegd, zonder dat men ergens geen wou.

En daaruit ontstnden ten slotte zowel de korte verhalen en de standaardalbums, als de lange verhalen over meerdere albums, die we nu cycli noemen.

Je ziet dat heel goed in Kuifje: in Sovjet-Unie gaan ze echt nergens geen, en in de volgende albums (Afrika, Amerika ...) wordt geleidelijk de bestrijding van een drugsbende ingevoerd, wat dan definitief afloopt in De Blauwe Lotus. Die vier albums (Afrika, Amerika, Sigaren en Lotus) vormen daardoor min of meer één verhaal, en dus een cyclus. Maar een erg doordachte plot is er niet. En dat is allemaal werk van voor WOII.

 

Tegenwoodig worden de cycli duidelijker aangebracht, maar dat is eigenlijk omdat de verhalen héél lang kunnen zijn. Alleen zit nu al aan deel 15 of zo, maar het hoofdverhaal dat in deel 1 begon, is nog altijd niet afgelopen.

Deel dit bericht


Link naar bericht
9 minuten geleden, Peter Motte zei:

Die "zelfs" is een beetje raar. Ik zou schrijver "en zeker Hergé". Zijn eerste Kuifje was alleen maar een aaneenschakeling van anecdotes als propaganda tegen het communistische Rusland. Hij had nooit het idee een verhaal te brengen. Dat begon pas met De Sigaren van de Farao (dus het album voor De Blauwe Lotus).

 

Maar Hergé staat sinds die eerste albums wel bekend als iemand die heel nauwgezet werkte en goed nadacht over alles wat hij deed. Desondanks kon hij een verhaal omgooien als er zich een beter idee aanbood. Net zoals Franquin kon hij niet werken met scenario's van anderen omdat alles dan al teveel vast lag. Ik denk niet dat Greg veel plezier beleefde aan zijn samenwerking met beide heren.

Deel dit bericht


Link naar bericht
13 hours ago, TDPB said:

 

Maar Hergé staat sinds die eerste albums wel bekend als iemand die heel nauwgezet werkte en goed nadacht over alles wat hij deed.

Die reputatie is zwaar overdreven.

In Het Gebroken Oor lijkt hij op een bepaald moment te vergeten waarom Kuifje in Zuid-Amerika is.

In De Krab met de Gulden Scharen gebruikt hij Haddock als deus-ex-machina om het probleem op te lossen.

De Zwarte Rotsen: deus-ex-machina.

Vlucht 714: daar heeft hij zelfs een ufo nodig als deus-ex-machina omdat hij er anders niet aan uitgeraakt.

Mannen op de Maan: scenario gepikt van de film Destination: Moon.

Als scenarioschrijver was Hergé belabberd. Maar de makreting-machine achter Hergé heeft vaak de geschiedenis herschreven, en zal dat altijd blijven doen. Geschiedenis herschrijven is trouwens een tweede natuur van marketing.

Deel dit bericht


Link naar bericht
1 uur geleden, Peter Motte zei:

De Zwarte Rotsen: deus-ex-machina.

 

Was dat niet omdat De Zwarte Rotsen pas na een heel lang hiaat werd vervolledigd en Haddock toen bij de cast was gekomen?

 

EDIT sorry ik verwar met Het Zwarte Goud.

Deel dit bericht


Link naar bericht
3 uren geleden, Peter Motte zei:

Als scenarioschrijver was Hergé belabberd. 

Vergeet zijn tekeningen niet. Ook drie keer niks. Zeer terecht dat de laatste albums niet meer door Arboris zijn vertaald en uitgebracht.

Deel dit bericht


Link naar bericht
3 uren geleden, Peter Motte zei:

In De Krab met de Gulden Scharen gebruikt hij Haddock als deus-ex-machina om het probleem op te lossen.

De Zwarte Rotsen: deus-ex-machina.

Vlucht 714: daar heeft hij zelfs een ufo nodig als deus-ex-machina omdat hij er anders niet aan uitgeraakt.

 

Het ziet er naar uit dat je niet goed weet wat een deus-ex-machina is. In het geval van die ufo wordt dat al twintig pagina's op voorhand aangekondigd met verschillende hints. Haddock doet in De Krab vanaf het begin mee, ik zou niet weten wat daar zo deus-ex-machina aan is. Kan je evengoed zeggen dat Kuifje gebruikt wordt om het probleem op te lossen. Idem voor de Zwarte Rotsen. De Janssens duiken daar op het einde op, maar ze zitten al het hele verhaal achter Kuifje aan, dus zo vreemd is dat niet.

Deel dit bericht


Link naar bericht

Nou nou... Het is toch heel duidelijk dat al die oplossingen er met de haren zijn bijgesleurd?

Deel dit bericht


Link naar bericht
36 minutes ago, Vittorio said:

Vergeet zijn tekeningen niet. Ook drie keer niks. Zeer terecht dat de laatste albums niet meer door Arboris zijn vertaald en uitgebracht.

Wat de tekeningen betreft: die werden voortdurend herwerkt.

Op het einde tekende hij alleen nog maar de personages, en de rest gebeurde door zijn assistenten, zoals Bob de Moor, Roger Leloup... Ook Edgar P. Jacobs heeft een belangrijke rol gespeeld. Hij ontwikkelde het kleurgebruik voor Kuifje.

 

En dan dé geschiedvervalsing: dat Hergé de tekstballon zou hebben uitgevonden. Maar dat is natuurlijk alleen maar dé geschiedvervalsign in Hergés stripgeschiedenis...

 

Net zoals er een cult rond Apple bestaat, bestaat er ook een cult rond Kuifje en Hergé.

In Vlaanderen en Nederland is dat vooral rond Kuifje. Het andere werk van Hergé is hier nauwelijks bekend, zoals Kwik en Flupke, Leo en Lea, en Jo, Suus en Jokko.

 

Dit zijn de eerste plaatjes van Kuifje:

 

4NAQYNH3SFKN25PYCJI6RDRFWM.jpg

 

Dus niet dit:

 

tintin-ces1.jpg

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
37 minuten geleden, Vittorio zei:

Vergeet zijn tekeningen niet. Ook drie keer niks. Zeer terecht dat de laatste albums niet meer door Arboris zijn vertaald en uitgebracht.

:geduld::lachuuh:

Deel dit bericht


Link naar bericht
38 minuten geleden, Vittorio zei:

Vergeet zijn tekeningen niet. Ook drie keer niks. Zeer terecht dat de laatste albums niet meer door Arboris zijn vertaald en uitgebracht.

image.thumb.png.bff819decc775664645118cb2bb0fe77.png

 

Toch zijn die voorkanten van  "The New Yorker "  niet onaardig.

Deel dit bericht


Link naar bericht

van Thorgal begrijp ik uit de monografie van Rosinski dat pas met het succes van Alinoe (ik snap nog steeds niet waarom nou juist dat album zo'n uitschieter zou zijn- wie kan me dat s uitleggen?) de auteurs dachten dat t wel eens een langlopende reeks kon gaan worden. Erg knap dan toch wel van Van Hamme hoe hij eerdere verhaallijnen verder uitdokterde (o.a. in de Qa cyclus)

Deel dit bericht


Link naar bericht
Op 22/7/2020 om 20:48, Peter Motte zei:

Die "zelfs" is een beetje raar. Ik zou schrijver "en zeker Hergé". Zijn eerste Kuifje was alleen maar een aaneenschakeling van anecdotes als propaganda tegen het communistische Rusland. Hij had nooit het idee een verhaal te brengen. Dat begon pas met De Sigaren van de Farao (dus het album voor De Blauwe Lotus).

 

Je ziet dat heel goed in Kuifje: in Sovjet-Unie gaan ze echt nergens geen, en in de volgende albums (Afrika, Amerika ...) wordt geleidelijk de bestrijding van een drugsbende ingevoerd, wat dan definitief afloopt in De Blauwe Lotus. Die vier albums (Afrika, Amerika, Sigaren en Lotus) vormen daardoor min of meer één verhaal, en dus een cyclus. Maar een erg doordachte plot is er niet. En dat is allemaal werk van voor WOII.

Nadat de verzamelbox hier al enige jaren stof staat te verzamelen ben ik deze week voor de allereerste keer begonnen met Kuifje te lezen (I know: heel laat) Ik ben nu bezig met Kuifje in Amerika. Ik herken volledig het bovenstaande. Ik heb me al regelmatig afgevraagd of er wel een deftig verhaal is. Kuifje is een soort van superheld die alles probleemloos oplost en van de ene dwaze situatie in de andere belandt. Ik weet dat de reeks beter wordt, maar wat ik tot nu toe gelezen heb is maar magertjes. Zeker als ik vergelijk met de beginjaren van andere klassieke reeksen.

Deel dit bericht


Link naar bericht
58 minuten geleden, acor zei:

 Zeker als ik vergelijk met de beginjaren van andere klassieke reeksen.

 

Maar niet als je het vergelijkt me de beginjaren van andere klassieke reeksen uit die tijd. Waarvan er natuurlijk heel weinig zijn.

En ook als je wat later gaat kijken, bij bvb de beginjaren van het weekblad Robbedoes, was de manier van werken ook nog steeds hetzelfde: wekelijkse episodes met een vage rode draad. Robbedoes zelf, Baard en Kale, zelfs de eerste verhalen van Jan Kordaat... 

De latere klassiekers, van na de jaren '40, hadden ondertussen al een tiental Kuifje-albums als voorbeelden. Die wisten dat het loonde om op voorhand een beetje na te denken over een verhaallijn.

Deel dit bericht


Link naar bericht
2 uren geleden, acor zei:

Nadat de verzamelbox hier al enige jaren stof staat te verzamelen ben ik deze week voor de allereerste keer begonnen met Kuifje te lezen (I know: heel laat) Ik ben nu bezig met Kuifje in Amerika. Ik herken volledig het bovenstaande. Ik heb me al regelmatig afgevraagd of er wel een deftig verhaal is. Kuifje is een soort van superheld die alles probleemloos oplost en van de ene dwaze situatie in de andere belandt. Ik weet dat de reeks beter wordt, maar wat ik tot nu toe gelezen heb is maar magertjes. Zeker als ik vergelijk met de beginjaren van andere klassieke reeksen.

Strips als Kuifje, Robbedoes, Lucky Luke,...komen uit de tijd toen er nog geen tv(laat staan internet) was. In die tijd waren dat heel deftige verhalen met  helden zoals Kuifje.

Deel dit bericht


Link naar bericht
On 7/23/2020 at 10:56 PM, sanderg said:

van Thorgal begrijp ik uit de monografie van Rosinski dat pas met het succes van Alinoe (ik snap nog steeds niet waarom nou juist dat album zo'n uitschieter zou zijn- wie kan me dat s uitleggen?) de auteurs dachten dat t wel eens een langlopende reeks kon gaan worden.

Misschien is er een andere uitleg;

Ik heb lang geleden Alinoë gelezen, en vond er niks aan. Drie grijsaards in het land van Aaran, De zwarte galei, en De schaduwen voorbij daarentegen vond ik toen goed, en toen ik ze deze week herlas, vond ik ze nog altijd goed. Dat zijn sterke verhalen.

Het is mogelijk dat de auteurs vonden dat Thorgal een langelopende reeks kon worden, precies doordat het zo'n zwak album was. De redenering was misschien dat als ze zelfs dát verkocht kregen, dat ze dan alles verkocht kregen.

Deel dit bericht


Link naar bericht
17 hours ago, bammar said:

Strips als Kuifje, Robbedoes, Lucky Luke,...komen uit de tijd toen er nog geen tv(laat staan internet) was. In die tijd waren dat heel deftige verhalen met  helden zoals Kuifje.

Dat is volgens mij niet waar.

Het is niet alsof mensen in die tijd niet wisten wat een goed verhaal was.

Volgens mij was er iets anders aan de hand: om te beginnen was het bedoeld voor kinderen, en nogal wat mensen denken dat als iets voor kinderen is, het slecht mag zijn.

Ten tweede verschenen al die verhaaltjes als feuilleton, vaak in kranten, die niet werden bewaard. Dat heeft twee effecten: ten eerste moest de auteur elke week iets op tijd afleveren, zodat er soms te weinig tijd was om het geheel te overzien, en ten tweede werd er niet verwacht dat iemand zich er achteraf mee zou bezighouden om het hele verhaal in één ruk te lezen.

Wat Kuifje betreft: het eerste "verhaal" was louter bedoeld als propaganda in het kinderhoekje van de krant Le XXe siècle tegen de Sovjets. Of het een goed verhaal was of niet, had geen belang, als de propaganda maar effectief was.

Deel dit bericht


Link naar bericht
19 hours ago, TDPB said:

 

De latere klassiekers, van na de jaren '40, hadden ondertussen al een tiental Kuifje-albums als voorbeelden.

Ik denk  echt niet dat Kuifje het voorbeeld was. Je bent hier weer het slachtoffer van de cult rond Hergé.

Het is moeilijk om de geschiedenis goed te reconstrueren, omdat veel strips van voor 1940 verloren zijn gegaan, behalve de Amerikaanse.

Van de periode 1940-45 is er ook niet veel bewaard, behalve ... Kuifje! Om voor de hand liggende redenen.

De aandacht voor het verhaal begon volgens mij na 1945, en waarschijnlijk omdat men inzag dat je ook albums kon verkopen.

Deel dit bericht


Link naar bericht
12 minutes ago, Peter Motte said:

Misschien is er een andere uitleg;

Ik heb lang geleden Alinoë gelezen, en vond er niks aan. Drie grijsaards in het land van Aaran, De zwarte galei, en De schaduwen voorbij daarentegen vond ik toen goed, en toen ik ze deze week herlas, vond ik ze nog altijd goed. Dat zijn sterke verhalen.

Het is mogelijk dat de auteurs vonden dat Thorgal een langelopende reeks kon worden, precies doordat het zo'n zwak album was. De redenering was misschien dat als ze zelfs dát verkocht kregen, dat ze dan alles verkocht kregen.

dat denk ik niet- in een interview dat ik ooit las schaarde Van Hamme Alinoe onder zijn beste werk. In zijn monografie geeft ook Rosinski er hoog van op

Deel dit bericht


Link naar bericht
9 minuten geleden, sanderg zei:

dat denk ik niet- in een interview dat ik ooit las schaarde Van Hamme Alinoe onder zijn beste werk. In zijn monografie geeft ook Rosinski er hoog van op

Alinoe is het eerste album waar Thorgal slechts een bijrol had en waar de bijzondere krachten van Jolan voor het eerst, echt, naar boven kwamen. Ik vind het geen slecht album maar het behoort niet tot mijn favoriete Thorgals.

Deel dit bericht


Link naar bericht

Maak een account aan of log in om te reageren

Je moet een lid zijn om een reactie te kunnen achterlaten

Account aanmaken

Registreer voor een nieuwe account in onze community. Het is erg gemakkelijk!

Registreer een nieuwe account

Inloggen

Heb je reeds een account? Log hier in.

Nu inloggen

×
×
  • Nieuwe aanmaken...