Jump to content

Chimi

Members
  • Posts

    3,554
  • Joined

  • Last visited

About Chimi

  • Birthday 01/19/2001

Profile Information

  • Geslacht
    Niet belangrijk

Recent Profile Visitors

1,480 profile views

Chimi's Achievements

  1. Chimi

    Chimi Art

    Tevreden over het concept, iets minder over de uitwerking.
  2. Chimi

    Chimi Art

    Heb dit nog getekend vandaag.
  3. Chimi

    Chimi Art

    Toegegeven, voor het opvullen van grote zwarte vlakken gebruik ik inderdaad een penseelstift, maar het daadwerkelijke tekenen gebeurt zo goed als enkel met fineliner.
  4. Chimi

    Chimi Art

    Heb dit gisteren trouwens nog gemaakt.
  5. Chimi

    Chimi Art

    Vooral omdat ik daardoor regelmatig te vermijden foutjes maak. Aan de andere kant, als ik eerst een potloodschets maak en dan inkt, wordt de tekening vaak te stijf naar mijn goesting. Ik gebruik trouwens voornamelijk een fineliner.
  6. Chimi

    Chimi Art

    Gisteren dit gemaakt. Is wel aardig maar ik zou misschien bij zo'n grotere tekeningen niet steeds direct in inkt moeten werken.
  7. Chimi

    Chimi Art

    Goh, niet bepaald maar toch bedankt voor het compliment!
  8. Chimi

    Chimi Art

    Wat testjes
  9. Niet echt helemaal waar dit topic over gaat, maar toen ik 11 of 12 jaar oud was zag ik regelmatig de namen "Jacques Tardi" en "Jacques Tati" terugkomen, maar het duurde wel een tijdje voor ik doorhad dat het twee totaal verschillende personen waren, wat zeer verwarrend kon zijn.
  10. Hij heeft zelf ook al toegegeven dat Hirschfeld zijn grootste inspiratie was bij het vormen van die stijl.
  11. John Allison, die al sinds 1998 verschillende stripseries heeft getekend en/of geschreven binnen zijn eigen "Tackleford universe", had vaak hetzelfde probleem, maar gelukkig werkt hij in een internettijdperk en kan hij te rade gaan bij de fanwikipedia's die zijn lezers hebben samengesteld...
  12. The Animal Family (Randall Jarrell) Je zou dit het best kunnen beschrijven als een kinderboek voor volwassenen. Het vertelt het verhaal van een man waar de schrijver enkel naar verwijst als "the hunter". Hij woont helemaal alleen in een huis aan de oceaan, en sinds zijn ouders stierven, vele jaren geleden, lijkt hij niet veel ander menselijk contact meer te hebben gehad. Op een dag echter ontmoet hij een zeemeermin, die initieel nog wat schuw is met hem, maar na een tijd groeien ze steeds meer naar elkaar toe. Zij leert zijn taal zonder veel moeite, hij vindt het al heel wat lastiger om de hare te leren. Zij trekt in bij hem en voor een tijd zijn ze gelukkig. Maar toch voelt hun gezin niet compleet. Dan komt onverwachts de man bebloed met een berenwelp naar huis... De toon van het boek is in zeker mate naïef en geromantiseerd, zoals vele kinderboeken, maar toch zitten er heel wat donkere of volwassen elementen in het verhaal die je geniepig besluipen, zonder daarbij naargeestig of luguber te worden. Het is een verhaal wiens grootste kracht zich in de subtiliteiten bevindt. Het spelt weinig voor je uit. Randall Jarrell, de auteur, stierf in hetzelfde jaar dat dit boek voor het eerst print zag, 1965, in wat was officieel een ongeluk maar misschien ook wel zelfmoord. Hij worstelde al enkele jaren met een zware depressie, had al eerder geprobeerd zijn eigen leven te nemen en ondanks dat dit boek zeker geen neerslachtige uitzicht heeft, allesbehalve eigenlijk, is het duidelijk verteld door iemand die veel verdriet heeft gehad. Ik zou dit iedereen aanraden.
  13. Pacific Palace (Christian Durieux) Na een aantal Robbedoes hommages die geobsedeerd waren met wereld's beroemste piccolo in de Tweede Wereldoorlog te plaatsen gaan dit album en het recent verschenen "Robbedoes bij de Sovjets" resoluut voor een Koude Oorlog setting. In dit geval gaat het eigenlijk meer over de nasleep daarvan. Een voormalige Russische dictator, in zijn eigen land "de beul" genoemd, vraagt asiel aan in Frankrijk(?) en verblijft in afwachting van het verdict in een hotel genaamd Pacific Palace, een oud paleis gesitueerd tussen een meer en de bergen. Robbedoes en Kwabbernoot zijn enkele van de weinige personeelsleden aanwezig in het hotel, en vooral Kwabbernoot is heel geïnteresseerd in de persoonlijke relatie tussen de hotel manager en hun onwelkome gast. De twee beste vrienden ontwikkelen ook tegelijkertijd een interesse in de dochter van de dictator. Het is een mooi, subtiel, ietwat dromerig boek geworden, waar alleen een te dik aangezette Kwabbernoot uit de toon valt. Durieux's tekening zijn elegant, doeltreffend en bovenal sfeervol. Een nieuwe klassieker zal het niet worden maar ik heb zeker geen spijt dat ik het gelezen heb.
  14. Niet per se, zo'n beeld zie je constant in misdaadfilms en strips. Jason doet iets gelijkaardigs in I Killed Adolf Hitler.
×
×
  • Create New...